ସନତ୍କୁମାରୋ ଭଗଵାନ୍ଵ୍ରତେ ତେଽସ୍ତୁ ପୁରୋହିତଃ
ଭଗବାନ ସନତ୍କୁମାର ତୁମ ବ୍ରତର ପୁରୋହିତ ହେଉନ୍ତୁ।
କୁବେରଂ ଦ୍ରଵ୍ଯକୋଶେ ଚ ରକ୍ଷକଂ କୁରୁ ସୁନ୍ଦରି
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଧନର ରକ୍ଷା ପାଇଁ କୁବେରଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କର।
ପାଠକୋ ଵହ୍ନିଦେଵଶ୍ଚ ଵରୁଣୋ ଜଲଦାଯକଃ
ଅଗ୍ନିଦେବ ପାଠକ ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ବରୁଣ ଜଳ ଦେବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ସ୍ଥାନସଂସ୍କାର କର୍ତା ଚ ଵ୍ରତେଽତ୍ର ପଵନଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ବ୍ରତରେ ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ର କରିବା କାମ ପବନ ନିଜେ କରନ୍ତୁ।
ସୂର୍ଯଶ୍ଚ ଦାନନିର୍ଵକ୍ତା ଯୋଗ୍ଯାଯୋଗ୍ଯଂ ଯଥୋଚିତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦାନ କ'ଣ ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଅଯୋଗ୍ୟ ତାହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି ଘୋଷଣା କରନ୍ତୁ।
ତତୋଽଧିକଂ ଫଲଂ ପୁଷ୍ପଂ ହରଯେ ଦେହି ସୁନ୍ଦରି 4.16.
ତାପରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ହରିଙ୍କୁ ଦିଅ।
ଅସଂଖ୍ଯାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଦେଵି ଭକ୍ତ୍ଯା କୁରୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କର।
ଵ୍ରତୋକ୍ତାଂ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ଦେହି ଦ୍ଵିଜାତଯେ
ବ୍ରତରେ ଯେଉଁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବାକୁ କହାଯାଇଛି, ସେଠି ଦେଇ ସବୁକିଛି ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଦିଅ।
ଵ୍ରତଂ ଚକାର ସା ଦୁର୍ଗା ସର୍ଵାଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଲକ୍ଷଣମ୍
ଦୁର୍ଗା ଏହି ବ୍ରତ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ବ୍ରତରୁ ଅଲଗା ଥିଲା।
ରତ୍ନଂ ଵୋଢୁମଶକ୍ତାଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପାର୍ଵତୀଵ୍ରତେ
ପାର୍ବତୀ ବ୍ରତରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରତ୍ନ ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣବାଲଚରିତଂ ନୂତ୍ନଂ ନୂତ୍ନଂ ପଦେ ପଦେ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶିଶୁବେଳାର କାହାଣୀ ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ନୂଆଭାବେ ଗାଉଥିଲେ।
ଜଗାମ ସ୍ଵଗୃହଂ କୃଷ୍ଣଃ କୁବେରଭଵନୋପମମ୍
କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ, ଯାହା କୁବେରଙ୍କ ମହଳ ପରି ଥିଲା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଵିସ୍ମିତାଃ ସର୍ଵେ ନନ୍ଦୋ ଭଯମଵାପ ହ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ନନ୍ଦ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଯୁକ୍ତିଂ ଚକାର ତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧମାଲୋଚ୍ଯ ସମଯୋଚିତାମ୍
ସେ ସମୟଉପଯୁକ୍ତ ଉପାୟ ଭାବି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଯୋଜନା କଲେ।
ଗନ୍ତୁଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ସର୍ଵାନୁଵାଚ ତତ୍କ୍ଷଣଂ ମୁନେ
ମୁନି, ସେ ତକ୍ଷଣାତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଯିବାକୁ କହିଲେ।
ଗୋପାଶ୍ଚ ଗୋପିକାଶ୍ଚୈଵ ବାଲକା ବାଲିକାସ୍ତଥା 4.16.
ଗୋପମାନେ, ଗୋପୀମାନେ, ଛୁଆଁମାନେ ଓ ଝିଅମାନେ।
ସଂଗୀତଂ ଚ ପ୍ରଗାଯନ୍ତୋ ନାନାଵେଷ ସମନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନେ ନାନା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଗୀତ ଗାଇ ମଜା କରୁଥିଲେ।
କରତାଲକରାଃ କେଚିଦ୍ଵୀଣାହସ୍ତାଶ୍ଚ କେଚନ
କିଏ ହାତ ତାଳି ମାଡ଼ୁଥିଲେ, କିଏ ତାହାର ହାତରେ ବୀଣା ଧରିଥିଲେ।
ନଵପଲ୍ଲଵକର୍ଣାଶ୍ଚ କେଚିଦ୍ଗୋପାଲବାଲକାଃ
କିଛି ଗୋପାଳ ଛୁଆଁମାନେ ତାଜା ପତ୍ରକୁ କାନରେ ଗହଣା ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ନଵମାଲ୍ଯକରାଃ କେଚିତ୍କେଚିଦାଜାନୁମାଲିନଃ
କିଏ ତାଜା ମାଳା ଧରିଥିଲେ, କିଏ ଆଉ ଗୋଟେ ଦୀର୍ଘ ମାଳା ଗୁଡ଼ିକୁ ଘୁଉଁଠୁ ଆଉ ନିମ୍ନ ଯାଏଁ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଗୋପାଲବାଲକାଃ ସର୍ଵେ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ନଵକୋଟଯଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଗୋପାଳ ଛୁଆଁମାନେ ମୋଟେ ନବ କୋଟି ଥିଲେ।
ଵୃଦ୍ଧାଶ୍ଚ କୋଟିଶସ୍ତତ୍ର ବୃହଚ୍ଛ୍ରୋଣ୍ଯଶ୍ଚଲତ୍କୁଚାଃ
ସେଠାରେ ଅନେକ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳାମାନେ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କର ଚଉଡ଼ା କଟି ଓ ହଲୁହଲୁ କୁକୁଦ ଥିଲା।
ତାଃ ସୁଶୀଲାଦଯୋ ଭଵ୍ଯା ନାନାଲଂକାରଭୂଷିତାଃ
ସେ ସୁଶୀଳ ଓ ଉତ୍ତମ ମହିଳାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
କାଶ୍ଚିଦାରୁହ୍ଯ ଶିବିକାଂ ରଥମାରୁହ୍ଯ କାଶ୍ଚନ
କିଏ ଦୋଳିରେ ବସିଥିଲେ, କିଏ ରଥ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ତାଭିର୍ଯୁକ୍ତା ଯଯୌ ଦେଵୀ ରତ୍ନାଲଂକାର ଭୂଷିତା
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେବୀ ରତ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ।
ଯଯୌ ସ୍ଯନ୍ଦନମାରୁହ୍ଯ ଶାତକୌମ୍ଭପରିଚ୍ଛଦମ୍ 4.16.
ସେ ଶୁଣା ତାଣା ଥିବା ରଥ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ।
ଵୀରଭାନୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଭାନୁର୍ଗଜସ୍ଥାଃ ପ୍ରଯଯୁର୍ମୁଦା
ବୀରଭାନୁ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଭାନୁ ହସିଖୁସି ହାତୀ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଣ ସ୍ଯନ୍ଦନମାସ୍ଥାଯ ଜଗ୍ମତୁଃ ପରଯା ମୁଦା
ସେମାନେ ସୁନାର ରଥ ଚଢ଼ି, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଯାଉଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵସ୍ଥାଶ୍ଚ ଗଜସ୍ଥାଶ୍ଚ ରଥସ୍ଥାଶ୍ଚୈଵ କେଚନ
କିଏ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ, କିଏ ହାତୀ ଉପରେ, କିଏ ରଥ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ଵୃଷସ୍ଥା ଗର୍ଦଭସ୍ଥାଶ୍ଚ ସଂଗୀତତାନତତ୍ପରାଃ
କିଏ ବଳଦ ଉପରେ, କିଏ ଗଧା ଉପରେ ବସି, ସମସ୍ତେ ସଙ୍ଗୀତରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।