ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଶେଷସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଧର୍ମ, ଶେଷ, ଓ ତୁମେ ଗଣନାୟକ—
ଯଶ୍ଚ ଯଂ ସନ୍ତତଂ ଧ୍ଯାଯେତ୍ସ ତମାପ୍ନୋତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଜଣ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଲାଭ କରନ୍ତି।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସ୍ମରଣାଦ୍ଧ୍ଯାନାତ୍ତପସା ତସ୍ଯ ସେଵଯା
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ, ଧ୍ୟାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ସେବା କରି—
ପ୍ରଲବ୍ଧଂ ଲୀଲଯା ସର୍ଵଂ ପୂର୍ଣଂ ମନ୍ମାନସଂ ତଦା
ତାଙ୍କର ଲୀଳାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ମିଳିଯାଏ; ତେବେ ମୋର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ।
ପିତା ହିମାଦ୍ରିଃ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ମମ କିଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ପ୍ରଭୋ ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ ମଧୁରଂ ପୁଲକାଂକିତଵିଗ୍ରହଃ
ମୋର ପିତା ହିମାଲୟ, ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ; ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପାଇଁ କ'ଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ? ସ୍ମିତ ମୁଖରେ, ଆନନ୍ଦରେ ଶରୀର କମ୍ପିତ ହୋଇ, ସେ କହିଲେ।
ସର୍ଵସମ୍ପତ୍ସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵମନନ୍ତଶକ୍ତି ରୂପିଣୀ 4.16.
ତୁମେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଆକାର।
ନ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଯଦ୍ଗୃହେ ତସ୍ଯ ଜୀଵନାନ୍ମରଣଂ ଵରମ୍
ଯେଉଁଘରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବସନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠି ଜୀବନ ଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଭଲ।
ସଂହାରେ ସୃଷ୍ଟିକାଲେ ଚ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵଯଂ କ୍ଷମାଃ
ସଂହାର ଓ ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ, ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ସହିପାରୁ।
ତ୍ଵଦ୍ଵିହୀନା ଅଶକ୍ତାଶ୍ଚ ତ୍ଵଯା ଚ ଵଯମୀଶ୍ଵରାଃ
ତୁମେ ଛାଡି ଆମେ କିଛି କରିପାରିବୁ ନାହିଁ, ତୁମେ ସହିତ ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରିପାରିବା, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଗୃହୀତ୍ଵାଽଽଜ୍ଞାମୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ଵ୍ରତଂ କୁରୁ ପତିଵ୍ରତେ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନି, ହେ ପତିବ୍ରତା, ଏହି ବ୍ରତ ଆରମ୍ଭ କର।
ସନତ୍କୁମାରୋ ଭଗଵାନ୍ଵ୍ରତେ ତେଽସ୍ତୁ ପୁରୋହିତଃ
ଭଗବାନ ସନତ୍କୁମାର ତୁମ ବ୍ରତର ପୁରୋହିତ ହେଉନ୍ତୁ।
କୁବେରଂ ଦ୍ରଵ୍ଯକୋଶେ ଚ ରକ୍ଷକଂ କୁରୁ ସୁନ୍ଦରି
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଧନର ରକ୍ଷା ପାଇଁ କୁବେରଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କର।
ପାଠକୋ ଵହ୍ନିଦେଵଶ୍ଚ ଵରୁଣୋ ଜଲଦାଯକଃ
ଅଗ୍ନିଦେବ ପାଠକ ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ବରୁଣ ଜଳ ଦେବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ସ୍ଥାନସଂସ୍କାର କର୍ତା ଚ ଵ୍ରତେଽତ୍ର ପଵନଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ବ୍ରତରେ ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ର କରିବା କାମ ପବନ ନିଜେ କରନ୍ତୁ।
ସୂର୍ଯଶ୍ଚ ଦାନନିର୍ଵକ୍ତା ଯୋଗ୍ଯାଯୋଗ୍ଯଂ ଯଥୋଚିତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦାନ କ'ଣ ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଅଯୋଗ୍ୟ ତାହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି ଘୋଷଣା କରନ୍ତୁ।
ତତୋଽଧିକଂ ଫଲଂ ପୁଷ୍ପଂ ହରଯେ ଦେହି ସୁନ୍ଦରି 4.16.
ତାପରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ହରିଙ୍କୁ ଦିଅ।
ଅସଂଖ୍ଯାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଦେଵି ଭକ୍ତ୍ଯା କୁରୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କର।
ଵ୍ରତୋକ୍ତାଂ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ଦେହି ଦ୍ଵିଜାତଯେ
ବ୍ରତରେ ଯେଉଁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବାକୁ କହାଯାଇଛି, ସେଠି ଦେଇ ସବୁକିଛି ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଦିଅ।
ଵ୍ରତଂ ଚକାର ସା ଦୁର୍ଗା ସର୍ଵାଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଲକ୍ଷଣମ୍
ଦୁର୍ଗା ଏହି ବ୍ରତ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ବ୍ରତରୁ ଅଲଗା ଥିଲା।
ରତ୍ନଂ ଵୋଢୁମଶକ୍ତାଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପାର୍ଵତୀଵ୍ରତେ
ପାର୍ବତୀ ବ୍ରତରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରତ୍ନ ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣବାଲଚରିତଂ ନୂତ୍ନଂ ନୂତ୍ନଂ ପଦେ ପଦେ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶିଶୁବେଳାର କାହାଣୀ ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ନୂଆଭାବେ ଗାଉଥିଲେ।
ଜଗାମ ସ୍ଵଗୃହଂ କୃଷ୍ଣଃ କୁବେରଭଵନୋପମମ୍
କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ, ଯାହା କୁବେରଙ୍କ ମହଳ ପରି ଥିଲା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଵିସ୍ମିତାଃ ସର୍ଵେ ନନ୍ଦୋ ଭଯମଵାପ ହ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ନନ୍ଦ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଯୁକ୍ତିଂ ଚକାର ତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧମାଲୋଚ୍ଯ ସମଯୋଚିତାମ୍
ସେ ସମୟଉପଯୁକ୍ତ ଉପାୟ ଭାବି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଯୋଜନା କଲେ।
ଗନ୍ତୁଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ସର୍ଵାନୁଵାଚ ତତ୍କ୍ଷଣଂ ମୁନେ
ମୁନି, ସେ ତକ୍ଷଣାତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଯିବାକୁ କହିଲେ।
ଗୋପାଶ୍ଚ ଗୋପିକାଶ୍ଚୈଵ ବାଲକା ବାଲିକାସ୍ତଥା 4.16.
ଗୋପମାନେ, ଗୋପୀମାନେ, ଛୁଆଁମାନେ ଓ ଝିଅମାନେ।
ସଂଗୀତଂ ଚ ପ୍ରଗାଯନ୍ତୋ ନାନାଵେଷ ସମନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନେ ନାନା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଗୀତ ଗାଇ ମଜା କରୁଥିଲେ।
କରତାଲକରାଃ କେଚିଦ୍ଵୀଣାହସ୍ତାଶ୍ଚ କେଚନ
କିଏ ହାତ ତାଳି ମାଡ଼ୁଥିଲେ, କିଏ ତାହାର ହାତରେ ବୀଣା ଧରିଥିଲେ।
ନଵପଲ୍ଲଵକର୍ଣାଶ୍ଚ କେଚିଦ୍ଗୋପାଲବାଲକାଃ
କିଛି ଗୋପାଳ ଛୁଆଁମାନେ ତାଜା ପତ୍ରକୁ କାନରେ ଗହଣା ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ନଵମାଲ୍ଯକରାଃ କେଚିତ୍କେଚିଦାଜାନୁମାଲିନଃ
କିଏ ତାଜା ମାଳା ଧରିଥିଲେ, କିଏ ଆଉ ଗୋଟେ ଦୀର୍ଘ ମାଳା ଗୁଡ଼ିକୁ ଘୁଉଁଠୁ ଆଉ ନିମ୍ନ ଯାଏଁ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।