ଦଦ୍ଯାନ୍ନାନାଵିଧଂ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ସୁମନୋହରମ୍
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦ୍ରବ୍ୟ ନୈବେଦ୍ୟ ଭାବେ ଦେବା ଉଚିତ, ଯାହା ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ।
ନଵତିଂ ଚ ସହସ୍ରାଣି ହୁତ୍ଵାଽଽଜ୍ଯେନ ତିଲେନ ଚ
ଘି ଓ ତିଳ ଦ୍ୱାରା ନବତି ହଜାର ଆହୁତି ଦେଇ ହୋମ କରିବା ପରେ—
ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାର୍ଚିତାନ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଦଦ୍ଯାନ୍ନଵତିଲଡ୍ଡୁକାନ୍
ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ନବତି ତିଳ ଲଡ୍ଡୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଏଵଂଵିଧଂ ଵ୍ରତଂ କୃତ୍ଵା ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିପ୍ରାଯ ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଏଭଳି ଉପବାସ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ।
ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ସ୍ଵର୍ଣଶୃଙ୍ଗସମନ୍ଵିତମ୍
ସୁନା ଶୃଙ୍ଗ ଥିବା ଏକ ହଜାର ଉତ୍ତମ ବଳଦ ଦେବା ଉଚିତ।
ଵିଶିଷ୍ଟସଂତତିକରଂ ପତିସୌଭାଗ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ଏହି ଉପବାସ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ପତିର ସଉଭାଗ୍ୟ ବଢ଼ାଏ।
ଦାସତୁଲ୍ଯୋ ଭଵେତ୍ପୁତ୍ରୋ ଭର୍ତା ଚ ସ୍ଵଵଚସ୍କରଃ 4.16.
ପୁଅ ଦାସ ସମାନ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ପତି ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାମ କରେ।
ଭଵେଦ୍ଵ୍ରତପ୍ରଭାଵେଣ ପ୍ରାପ୍ତଜ୍ଞାନହରିସ୍ସ୍ମୃତିଃ
ଉପବାସର ଶକ୍ତିରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ହୁଏ ଏବଂ ବିସ୍ମୃତି ଦୂର ହୁଏ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ଵ୍ରତାନାଂ ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଶୃଣୁ ଵଦାମି ତେ
ମୋତେ ଶୁଣ, ସମସ୍ତ ଉପବାସ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଉପବାସ କଥା କହୁଛି।
ତଯା କୃତଂ ପ୍ରଥମତଃ କୃତ୍ଵାଽଗସ୍ତ୍ଯଂ ପୁରୋହିତମ୍
ସେ ପ୍ରଥମେ ଏହି ଉପବାସ କରିଥିଲେ, ଆଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ପୁରୋହିତ କରି।
ପୁରୋହିତଂ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଂ ଚ କୃତ୍ଵା ଶ୍ରୁତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଯା ମୁନେ
ମୁନି, ବେଦର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ପୁରୋହିତ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା।
ରତିଶ୍ଚକାର ତଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଗୌତମସ୍ତତ୍ପୁରୋହିତଃ
ରତି ଭକ୍ତି ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଥିଲେ ଗୌତମ।
ମହାସଂଭୃତସଂଭାରା ଵସିଷ୍ଠସ୍ତତ୍ପୁରୋହିତଃ
ବହୁତ ବଡ଼ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ବସିଷ୍ଠ ପୁରୋହିତ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ମହାସମ୍ଭୃତସମ୍ଭାରସ୍ତତ୍ପୁରୋଧା ବୃହସ୍ପତିଃ
ବିପୁଳ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହିତ ବୃହସ୍ପତି ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ହେଲେ।
ଅତିସଂଭୃତସଂଭାରୋ ମରୀଚିସ୍ତତ୍ପୁରୋହିତଃ ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତା ଦେଵୀ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରା
ଅତ୍ୟଧିକ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ମରୀଚି ପୁରୋହିତ ହେଲେ; ଦେବୀ ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ—
ଆଵଯୋରିଷ୍ଟଦେଵସ୍ଯ ଵ୍ରତାନାଂ ଚ ପରଂ ଵ୍ରତମ୍ 4.16.
ଆମର ପ୍ରିୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବ୍ରତ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ବ୍ରତ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଇଷ୍ଟଂ ଦତ୍ତଂ ଶ୍ରୁତେଃ ପାଠଂ ତୀର୍ଥଂ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ପୂଜା କରିବା, ଦାନ ଦେବା, ବେଦ ପାଠ କରିବା, ଓ ପୃଥିବୀର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ପରିକ୍ରମା କରିବା—
ବହିରଭ୍ଯଂତରେ ଯସ୍ଯ ହରିସ୍ମୃତିରନୁକ୍ଷଣମ୍
ଯାହାଙ୍କର ମନ ଓ ବାହ୍ୟରେ ସବୁବେଳେ ହରିଙ୍କ ସ୍ମୃତି ରହିଥାଏ—
ତସ୍ଯ ପାଦାବ୍ଜରଜସା ସଦ୍ଯଃ ପୂତା ଵସୁନ୍ଧରା
ସେମାନଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳିରେ ପୃଥିବୀ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଶେଷସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଧର୍ମ, ଶେଷ, ଓ ତୁମେ ଗଣନାୟକ—
ଯଶ୍ଚ ଯଂ ସନ୍ତତଂ ଧ୍ଯାଯେତ୍ସ ତମାପ୍ନୋତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଜଣ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଲାଭ କରନ୍ତି।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସ୍ମରଣାଦ୍ଧ୍ଯାନାତ୍ତପସା ତସ୍ଯ ସେଵଯା
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ, ଧ୍ୟାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ସେବା କରି—
ପ୍ରଲବ୍ଧଂ ଲୀଲଯା ସର୍ଵଂ ପୂର୍ଣଂ ମନ୍ମାନସଂ ତଦା
ତାଙ୍କର ଲୀଳାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ମିଳିଯାଏ; ତେବେ ମୋର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ।
ପିତା ହିମାଦ୍ରିଃ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ମମ କିଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ପ୍ରଭୋ ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ ମଧୁରଂ ପୁଲକାଂକିତଵିଗ୍ରହଃ
ମୋର ପିତା ହିମାଲୟ, ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ; ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପାଇଁ କ'ଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ? ସ୍ମିତ ମୁଖରେ, ଆନନ୍ଦରେ ଶରୀର କମ୍ପିତ ହୋଇ, ସେ କହିଲେ।
ସର୍ଵସମ୍ପତ୍ସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵମନନ୍ତଶକ୍ତି ରୂପିଣୀ 4.16.
ତୁମେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଆକାର।
ନ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଯଦ୍ଗୃହେ ତସ୍ଯ ଜୀଵନାନ୍ମରଣଂ ଵରମ୍
ଯେଉଁଘରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବସନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠି ଜୀବନ ଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଭଲ।
ସଂହାରେ ସୃଷ୍ଟିକାଲେ ଚ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵଯଂ କ୍ଷମାଃ
ସଂହାର ଓ ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ, ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ସହିପାରୁ।
ତ୍ଵଦ୍ଵିହୀନା ଅଶକ୍ତାଶ୍ଚ ତ୍ଵଯା ଚ ଵଯମୀଶ୍ଵରାଃ
ତୁମେ ଛାଡି ଆମେ କିଛି କରିପାରିବୁ ନାହିଁ, ତୁମେ ସହିତ ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରିପାରିବା, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଗୃହୀତ୍ଵାଽଽଜ୍ଞାମୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ଵ୍ରତଂ କୁରୁ ପତିଵ୍ରତେ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନି, ହେ ପତିବ୍ରତା, ଏହି ବ୍ରତ ଆରମ୍ଭ କର।