କାଲଃ ସଂହରତେ ଲୋକାନ୍ଯମଃ ଶାସ୍ତା ଚ ପାପିନାମ୍ 1.17.
ସମୟ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ସଂହାର କରେ; ଯମ ହେଉଛନ୍ତି ପାପୀମାନଙ୍କର ଶାସକ।
ସର୍ଵେଶା ଯା ଚ ସର୍ଵାଦ୍ଯା ପ୍ରକୃତିଃ ସର୍ଵସୂଃ ପୁରା
ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଦି ଏବଂ ସାର, ସେଇ ପ୍ରକୃତି ପୂର୍ବରୁ ଅଛି।
ମହେଶ୍ଵର ଉଵାଚ ଵେଦାନଧୀତ୍ଯ ଭଵତା ଜ୍ଞାତଃ କଃ ସାର ଏଵ ଚ
ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ: ବେଦ ପଢିଲାପରେ, କିଏ ତାହାର ସାର ଜାଣିଛି?
ଶିଷ୍ଯଃ କସ୍ଯ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କସ୍ତ୍ଵଂ ନାମ୍ନା ଚ ଭୋ ଦ୍ଵିଜ
ହେ ମହାମୁନି, ତୁମେ କାହାର ଶିଷ୍ୟ? ତୁମର ନାମ କ'ଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜ?
ଵିଡମ୍ବଯସି ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁମସ୍ମାକମୀଶ୍ଵରମ୍
ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଆମର ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପହାସ କରୁଛ।
ଯସ୍ମିନ୍ଗତେ ପତେଦ୍ଦେହୋ ଦେହିନାଂ ପରମାତ୍ମନି
ଯେତେବେଳେ ଦେହ ପଡ଼ିଯାଏ, ଜୀବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଜୀଵସ୍ତତ୍ପ୍ରତିବିମ୍ବଶ୍ଚ ମନୋ ଜ୍ଞାନଂ ଚ ଚେତନା
ଜୀବ, ତାହାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ମନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଚେତନା,
ନିଦ୍ରା ଦଯା ଚ ତନ୍ଦ୍ରା ଚ କ୍ଷୁତ୍ତୃଷ୍ଣା ପୁଷ୍ଟିରେଵ ଚ
ନିଦ୍ରା, ଦୟା, ଅଳସ୍ୟ, ଭୋକ, ତୃଷ୍ଣା ଓ ପୋଷଣ,
ପ୍ରଯାତି ଯତ୍ପୁରଃ ଶକ୍ତିରୀଶ୍ଵରେ ଗମନୋନ୍ମୁଖେ
ପ୍ରଭୁ ଯିବାକୁ ଯିବାବେଳେ ଯେ ଶକ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ଯାଏ,
ଈଶ୍ଵରେ ଚ ସ୍ଥିତେ ଦେହୀ କ୍ଷମଶ୍ଚ ସର୍ଵକର୍ମସୁ
ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ, ଦେହୀ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମର୍ଥ ହୁଏ।
ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଜଗତାଂ ଵିଧାତା ସର୍ଵକାରକଃ 1.17.
ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଜଗତର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ।
ଯୁଗଲକ୍ଷଂ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚ ଵେଧସା
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଅସଂଖ୍ଯକାଲଂ ସୁଚିରଂ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ହରେର୍ମଯା
ଅସଂଖ୍ୟ କାଳ ଧରି, ମୁଁ ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି।
ଅଧୁନା ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରେଣ ଯନ୍ନାମଗୁଣକୀର୍ତନମ୍
ଏବେ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତାଙ୍କର ନାମ ଓ ଗୁଣ ଗାଉଛି।
ମତ୍ତୋ ଯାତି ଚ ମୃତ୍ଯୁଶ୍ଚ ଯନ୍ନାମଗୁଣକୀର୍ତ୍ତନାତ୍
ମୋର ନାମ ଓ ଗୁଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାରେ, ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ମୋଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଇଥାଏ ।
ସର୍ଵବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସଂହର୍ତ୍ତାଽପ୍ଯହଂ ମୃତ୍ଯୁଂଜଯାଭିଧଃ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା ନାମରେ ପରିଚିତ ।
କାଲେ ତତ୍ର ଵିଲୀନୋଽହମାଵିର୍ଭୂତସ୍ତତଃ ପୁନଃ
ଯଥାସମୟରେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ଲୟ ହେଉଛି ଓ ପୁଣି ପ୍ରକଟ ହେଉଛି ।
ଗୋଲୋକେ ଯଃ ସ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପେ ସ ଏଵ ଚ
ଗୋଲୋକରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଭବିକୁଣ୍ଠରେ ଓ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ।
ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ତୁ ଦିଵ୍ଯାନାଂ ଯୁଗାନାମେକସପ୍ତତିଃ
ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ରେ ଏକାଉଁ ସପ୍ତତି ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ରହିଥାଏ ।
ଏତତ୍ସଂଖ୍ଯାଵିଶିଷ୍ଟସ୍ଯ ଶତଵର୍ଷାଯୁଷୋ ଵିଧେଃ
ଏହି ଗଣନା, ଶତବର୍ଷ ଆୟୁ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ହେଉଛି ।
ଅହଂ କଲାନାମୃଷଭଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ 1.17.
ସମସ୍ତ ଅଂଶ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରମାତ୍ମା ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶଙ୍କରସ୍ତତ୍ର ଵିରରାମ ଚ ଶୌନକ
ଏଭଳି କହି, ଶଙ୍କର ତାଠାରେ ଚୁପ ହେଲେ, ଶୌନକ ।
ଧର୍ମ ଉଵାଚ ସର୍ଵାନ୍ତରାତ୍ମା ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷୋଽପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଶ୍ଚ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ଧର୍ମ କହିଲେ: ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତରାତ୍ମା, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ପାଇଁ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ।
ଅଧୁନାଽପି ସଭାଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାଯାତ ଇତି ଯଦ୍ଵଚଃ
ଏବେ ମଧ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ ସଭାକୁ ଆସିନାହାନ୍ତି ବୋଲି କହାଯାଇଛି ।
ମହନ୍ନିନ୍ଦା ଭଵେଦ୍ଯତ୍ର ନୈଵ ସାଧୁ ଶୃଣୋତି ତାମ୍
ଯେଉଁଠି ବଡ ନିନ୍ଦା ହୁଏ, ସେଠି ଭଲ ଲୋକେ କେବେ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୈଵାନ୍ମହନ୍ନିନ୍ଦାଂ ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୋଃ ସ୍ମରଣାଦ୍ ବୁଧଃ
ଦେବତାମାନେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରିଲେ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ।
କାମତୋଽକାମତୋ ଵାଽପି ଵିଷ୍ଣୁନିନ୍ଦାଂ କରୋତି ଯଃ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଚାହିଁ କିମ୍ବା ଅଚାହିଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରେ,
କୁମ୍ଭୀପାକେ ପଚତି ସ ଯାଵଦ୍ଧି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଯଃ
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆୟୁ ଯାଏଁ, କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ପକାଯାଏ ।
ପ୍ରାଣୀ ଚ ନରକଂ ଯାତି ଶ୍ରୁତଂ ତତ୍ରୈଵ ଚେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯଦି କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଏହି ନିନ୍ଦା ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନରକକୁ ଯାଏ ।
ଅପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଚ କୁରୁତେ କିଂ ଵା ତଂ ଚ ନ ମନ୍ଯତେ
ଯଦି ସେ ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ଭାବି କିମ୍ବା ଅଗ୍ରହ କରେ,