ଗୋଧନଂ ଚାରଯାମାସ ଯଯୌ ଭାଣ୍ଡୀରମୀଶ୍ଵରଃ 4.16.
ପ୍ରଭୁ ଗାଈମାନେ ଚରାଇଲେ ଏବଂ ଭାଣ୍ଡୀରକୁ ଗଲେ।
ଵେଷ୍ଟଯାମାସ ତଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଖୁରେଣ ଵିଲିଖନ୍ମହୀମ୍
ସେ ତାକୁ ତୁରନ୍ତ ଘେରିଦେଲେ, ଚେଉଁରେ ମାଟି ଖୋଦିଲେ।
ଉତ୍ପାତ୍ଯ ଭ୍ରାମଯାମାସ ପପାତ ଚ ମହୀତଲେ
ସେ ତାକୁ ଉଠାଇ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ ଏବଂ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ସ ଭଗ୍ନଦନ୍ତୋ ଦୈତ୍ଯଶ୍ଚ ଵଜ୍ରାଙ୍ଗଚର୍ଵଣାଦହୋ
ସେ ଦାନବର ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କ ଚବାଇରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ହାୟ!
ସ୍ଵର୍ଗେ ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିର୍ବଭୂଵ ହ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଡ଼଼ଙ୍ଗ ମାଡ଼ିଲା ଏବଂ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ତତ୍ରାଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଯନ୍ଦନସ୍ଥା ଦ୍ଵିଭୁଜାଃ ପୀତଵାସସଃ
ସେଠାକୁ ଦୁଇଟି ହାତ ଥିବା, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ରଥରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଆସିଲେ।
ଵିନୋଦମୁରଲୀହସ୍ତାଃ କ୍ଵଣନ୍ମଞ୍ଜୀରରଞ୍ଜିତାଃ
ସେମାନେ ବିନୋଦ ପାଇଁ ବାଁଶୀ ଧରିଥିଲେ ଏବଂ ଝଙ୍କାର ମଞ୍ଜିରା ପିନ୍ଧି ରହିଥିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯା ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହ କାତରାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ହଳକା ହସ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁହଁ ଥିଲା, ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କୃପା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଭାଣ୍ଡୀରଵନମାଜଗ୍ମୁର୍ଯତ୍ର ସନ୍ନିହିତୋ ହରିଃ
ସେମାନେ ଭାଣ୍ଡୀରବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହରି ବସିଥିଲେ।
ପ୍ରଣମଯ୍ଯ ହରିଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦାନଵୀଂ ଯୋନିଂ ବଭୂବୁଃ କୃଷ୍ଣପାର୍ଷଦାଃ
ହରିଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ କରି ଏବଂ ସ୍ତୁତି କରି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ; ଦାନବୀ ଜନ୍ମ ପାଇଁ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାଥୀ ହେଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କଥଯସ୍ଵ ମହାଭାଗ କୃତଂ କିଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ।। 4.16.
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, କଣ ଅଦ୍ଭୁତ କାମ ହେଲା, ମୋତେ କୁହ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ
ନାରାୟଣ କହିଲେ:
ଶ୍ରୁତଂ ମହେଶଵଦନାତ୍ସୂର୍ଯପର୍ଵଣି ପୁଷ୍କରେ।। ହରେର୍ଗୁଣପ୍ରସଙ୍ଗେନ କଥଯାମାସ ଶଂକରଃ
ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ବରେ ପୁଷ୍କରରେ ମହେଶଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ଶଙ୍କର ହରିଙ୍କ ଗୁଣ କଥାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ କଥା କହିଥିଲେ।
ସଂପୃଷ୍ଟୋ ମୁନିସଂଘୈଶ୍ଚ ମଯା ଧର୍ମେଣ ବ୍ରହ୍ମଣା
ମୁଁ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଧର୍ମରେ ମୁନିମାନେ ପଚାରିଲେ।
କଥଯାମାସ ଵିସ୍ତାର୍ଯ ସାଵଧାନଂ ନିଶାମଯ
ସେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କଥା କହିଲେ; ଆପଣ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ମହାଂସ୍ତପସ୍ଵିପ୍ରଵରୋ ହରିସେଵନତତ୍ପରଃ
ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହରିଙ୍କ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ।
ସସ୍ମରୁଃ କୃଷ୍ଣପାଦାବ୍ଜଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ଜ୍ଞାନେ ଦିଵାନିଶମ୍
ସେ ଦିନ ରାତି, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଜାଗ୍ରତରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।
ନିତ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ କମଲଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ତଂ ପପୁର୍ଜଲମ୍
ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଏକ କମଳ ଦେଇ ପୂଜା କରି, ପରେ ଜଳ ପିଇଥିଲେ।
ଚତ୍ଵାରୋ ଵୈଷ୍ଣଵଶ୍ରେଷ୍ଠାସ୍ତେପୁସ୍ତେ ପୁଷ୍କରେ ତପଃ
ଚାରିଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ପୁଷ୍କର କୁଣ୍ଡରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଦୁର୍ଵାସସୋ ଯୋଗଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଯୋଗିନାଂ ଵରଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼, ଦୁର୍ବାସା, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ ଏବଂ ଯୋଗ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ସଦ୍ଯୋ ଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ବଭୂଵ କୃଷ୍ଣପାର୍ଷଦଃ ।। 4.16.
ସେ ସତ୍ୱରେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପାର୍ଷଦ ହେଇଗଲେ।
ପଦ୍ମାନି କୃଷ୍ଣପୂଜାର୍ଥମାହର୍ତୁମୁଦଯେ ରଵେଃ
ସେମାନେ ସୁର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ପଦ୍ମ ତୁଳିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିବଧ୍ଯ ସଂଜଗ୍ମୁଃ ସର୍ଵେ ଶଂକରକିଂକରାଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଶଙ୍କରଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେବକ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ତେ ସର୍ଵେ ଶଂକରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଣେମୁଃ ଶିରସା ଭୁଵି ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯୋ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରଃ
ସେମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖି ମାଥା ଝୁକାଇ ଭୂମିରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଶଙ୍କରଙ୍କ ମୁହଁ ହଳକା ହସରେ ଦୟାମୟ ଦେଖାଉଥିଲା, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି କୃପା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଲକ୍ଷଯକ୍ଷୈ ରକ୍ଷଣୀଯଂ ପାର୍ଵତୀଵ୍ରତହେତଵେ
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ବ୍ରତ ପାଇଁ ରକ୍ଷାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲକ୍ଷ ଯକ୍ଷ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଵ୍ରତେ ତ୍ରୈମାସିକେ ଭକ୍ତ୍ଯା ପତିସୌଭାଗ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧନେ ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତାଃ ସର୍ଵେ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରାଃ
ତିନି ମାସର ବ୍ରତରେ, ଯାହା ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପତିସାଉଭାଗ୍ୟ ବଢ଼ାଏ, ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗଳା ନମାଇ ଦଢ଼ି ଥିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵା ଊଚୁଃ ଵଯଂ ଗନ୍ଧର୍ଵପ୍ରଵରା ଗନ୍ଧଵାହସୁତା ଵିଭୋ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗନ୍ଧବାହଙ୍କ ସନ୍ତାନ।'
ହରଯେ କମଲଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପିବାମୋ ଜଲମୀଶ୍ଵର
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ହରିଙ୍କୁ ପଦ୍ମ ଦେଇ ପରେ ଜଳ ପିଉଛୁ।
ଗୃହାଣ କମଲଂ ସର୍ଵଂ ଯୁଷ୍ମାକଂ ଚ ଫଲଂ କୁରୁ
ସମସ୍ତ ପଦ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଏହାର ଫଳ ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
କିଂ ଵା କଥଂ ନ ପାସ୍ଯାମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଦତ୍ତାନି ତାନି ଚ 4.16.
ଆପଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ କାହିଁକି କିମ୍ବା କିପରି ପିଉନାହିଁ?