ହୁତାଶନଶ୍ଚ ଵାହ୍ନେନ ପକ୍ଷାଂଶ୍ଚୈଵ ଦଦାହ ସଃ 4.16.
ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ଅଗ୍ନିରେ ଦାନବର ପାଖ ଜଳାଇଦେଲେ।
ଈଶାନସ୍ଯ ଚ ଶୂଲେନ ବଭୂଵ ମୂର୍ଚ୍ଛିତୋଽସୁରଃ
ଇଶାନଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵମନଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ଦାନଵଃ
ସେ ସବୁକିଛି ବାନ୍ତିଦେଇ, ଦାନବ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଲା।
ଯଯୌ କେଲିକଦମ୍ବାନାଂ କାନନଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ଖେଳ ପାଇଁ ମନୋହର କଦମ୍ବ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ନାମ୍ନା ପ୍ରଲମ୍ବୋ ବଲଵାନ୍ମହାଧୂର୍ତଶ୍ଚ ଶୈଲଵତ୍
ପ୍ରଲମ୍ବ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲା, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବେଶି ଚତୁର ଏବଂ ପାହାଡ଼ ପରି ଥିଲା।
ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ବାଲକାଃ ସର୍ଵେ ରୁରୁଦୁଶ୍ଚ ଭଯାତୁରାଃ
ସମସ୍ତ ଶିଶୁମାନେ ଡରରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ବାଲକାନ୍ବୋଧଯାମାସ ଭଯଂ କିମିତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ସେ ଶିଶୁମାନେକୁ ଜଗାଇ, 'ତୁମେ କାହିଁକି ଡରୁଛ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ଚ ଗଗନେ ପାତଯାମାସ ଭୂତଲେ
ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଘୁରାଇ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପକେଇଦେଲେ।
ଜହସୁର୍ବାଲକାଃ ସର୍ଵେ ନନୃତୁଶ୍ଚ ଜଗୁର୍ମୁଦା
ସମସ୍ତ ଶିଶୁମାନେ ହସିଲେ, ନାଚିଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଗାଇଲେ।
ଗୋଧନଂ ଚାରଯାମାସ ଯଯୌ ଭାଣ୍ଡୀରମୀଶ୍ଵରଃ 4.16.
ପ୍ରଭୁ ଗାଈମାନେ ଚରାଇଲେ ଏବଂ ଭାଣ୍ଡୀରକୁ ଗଲେ।
ଵେଷ୍ଟଯାମାସ ତଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଖୁରେଣ ଵିଲିଖନ୍ମହୀମ୍
ସେ ତାକୁ ତୁରନ୍ତ ଘେରିଦେଲେ, ଚେଉଁରେ ମାଟି ଖୋଦିଲେ।
ଉତ୍ପାତ୍ଯ ଭ୍ରାମଯାମାସ ପପାତ ଚ ମହୀତଲେ
ସେ ତାକୁ ଉଠାଇ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ ଏବଂ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ସ ଭଗ୍ନଦନ୍ତୋ ଦୈତ୍ଯଶ୍ଚ ଵଜ୍ରାଙ୍ଗଚର୍ଵଣାଦହୋ
ସେ ଦାନବର ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କ ଚବାଇରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ହାୟ!
ସ୍ଵର୍ଗେ ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିର୍ବଭୂଵ ହ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଡ଼଼ଙ୍ଗ ମାଡ଼ିଲା ଏବଂ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ତତ୍ରାଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଯନ୍ଦନସ୍ଥା ଦ୍ଵିଭୁଜାଃ ପୀତଵାସସଃ
ସେଠାକୁ ଦୁଇଟି ହାତ ଥିବା, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ରଥରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଆସିଲେ।
ଵିନୋଦମୁରଲୀହସ୍ତାଃ କ୍ଵଣନ୍ମଞ୍ଜୀରରଞ୍ଜିତାଃ
ସେମାନେ ବିନୋଦ ପାଇଁ ବାଁଶୀ ଧରିଥିଲେ ଏବଂ ଝଙ୍କାର ମଞ୍ଜିରା ପିନ୍ଧି ରହିଥିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯା ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହ କାତରାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ହଳକା ହସ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁହଁ ଥିଲା, ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କୃପା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଭାଣ୍ଡୀରଵନମାଜଗ୍ମୁର୍ଯତ୍ର ସନ୍ନିହିତୋ ହରିଃ
ସେମାନେ ଭାଣ୍ଡୀରବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହରି ବସିଥିଲେ।
ପ୍ରଣମଯ୍ଯ ହରିଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦାନଵୀଂ ଯୋନିଂ ବଭୂବୁଃ କୃଷ୍ଣପାର୍ଷଦାଃ
ହରିଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ କରି ଏବଂ ସ୍ତୁତି କରି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ; ଦାନବୀ ଜନ୍ମ ପାଇଁ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାଥୀ ହେଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କଥଯସ୍ଵ ମହାଭାଗ କୃତଂ କିଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ।। 4.16.
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, କଣ ଅଦ୍ଭୁତ କାମ ହେଲା, ମୋତେ କୁହ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ
ନାରାୟଣ କହିଲେ:
ଶ୍ରୁତଂ ମହେଶଵଦନାତ୍ସୂର୍ଯପର୍ଵଣି ପୁଷ୍କରେ।। ହରେର୍ଗୁଣପ୍ରସଙ୍ଗେନ କଥଯାମାସ ଶଂକରଃ
ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ବରେ ପୁଷ୍କରରେ ମହେଶଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ଶଙ୍କର ହରିଙ୍କ ଗୁଣ କଥାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ କଥା କହିଥିଲେ।
ସଂପୃଷ୍ଟୋ ମୁନିସଂଘୈଶ୍ଚ ମଯା ଧର୍ମେଣ ବ୍ରହ୍ମଣା
ମୁଁ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଧର୍ମରେ ମୁନିମାନେ ପଚାରିଲେ।
କଥଯାମାସ ଵିସ୍ତାର୍ଯ ସାଵଧାନଂ ନିଶାମଯ
ସେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କଥା କହିଲେ; ଆପଣ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ମହାଂସ୍ତପସ୍ଵିପ୍ରଵରୋ ହରିସେଵନତତ୍ପରଃ
ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହରିଙ୍କ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ।
ସସ୍ମରୁଃ କୃଷ୍ଣପାଦାବ୍ଜଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ଜ୍ଞାନେ ଦିଵାନିଶମ୍
ସେ ଦିନ ରାତି, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଜାଗ୍ରତରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।
ନିତ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ କମଲଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ତଂ ପପୁର୍ଜଲମ୍
ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଏକ କମଳ ଦେଇ ପୂଜା କରି, ପରେ ଜଳ ପିଇଥିଲେ।
ଚତ୍ଵାରୋ ଵୈଷ୍ଣଵଶ୍ରେଷ୍ଠାସ୍ତେପୁସ୍ତେ ପୁଷ୍କରେ ତପଃ
ଚାରିଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ପୁଷ୍କର କୁଣ୍ଡରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଦୁର୍ଵାସସୋ ଯୋଗଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଯୋଗିନାଂ ଵରଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼, ଦୁର୍ବାସା, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ ଏବଂ ଯୋଗ ଲାଭ କରିଥିଲେ।