ନିତ୍ଯଂ ନକ୍ତଂ ରତିଂ ତତ୍ର ଚକାର ହରିଣା ସହ ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ପୁଣ୍ଯମପରଂ କଥଯାମି ତେ
ସେଠାରେ ସେ ସଦା ରାତିରେ ହରି ସହ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଶୁଭ, ସୁଖଦାୟକ ଓ ମୋକ୍ଷଦାୟକ କଥା କହିବି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ଚ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଜଗାମ ଶ୍ରୀଵନଂ ମୁନେ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଖାଇ ଓ ପିଇ, ଖେଳିବା ପାଇଁ ସେ ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ମୁନି।
ତତ୍ର ନାନାଵିଧାଂ କ୍ରୀଡାଂ ଚକାର ମଧୁସୂଦନଃ
ସେଠାରେ ମଧୁସୂଦନ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖେଳରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ।
ଯଯୌ ମଧୁଵନଂ ତସ୍ମାଚ୍ଛ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଗୋଧନୈଃ ସହ
ସେଠାରୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗାଈମାନେ ସହିତ ମଧୁବନକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ରୈକଦୈତ୍ଯୋ ବଲଵାଞ୍ଛ୍ଵେତଵର୍ଣୋ ଭଯଂକରଃ
ସେଠାରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧଳା ରଙ୍ଗର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଗୋକୁଲଂ ଗୋଷ୍ଠେ ଶିଶୁଭିର୍ବଲକେଶଵୌ
ଗୋଷ୍ଠରେ ଶିଶୁମାନେ ଓ ବଳକେଶବ ସହିତ ଗୋକୁଳକୁ ଦେଖିଲା।
ବକଗ୍ରସ୍ତଂ ହରିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ ଦେଵା ଭଯାନ୍ଵିତାଃ
ବକାସୁର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗିଳିଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟରେ ଭରିଗଲେ।
ଶକ୍ରଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ଵଜ୍ରଂ ଚ ମୁନେରସ୍ଥିଵିନିର୍ମିତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ମୁନିଙ୍କ ଅସ୍ଥିରୁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ନୀହାରାସ୍ତ୍ରଂ ଶଶଧରଃ ଶୀତାର୍ତସ୍ତେନ ଦାନଵଃ
ଚନ୍ଦ୍ର, ଶୀତରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେହି ଦାନବ ଉପରେ କୁହୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଵାଯଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଵାଯୁଶ୍ଚ ତେନ ସ୍ଥାନାନ୍ତରଂ ଯଯୌ
ବାୟୁ ତାଙ୍କର ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି, ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲେ।
ହୁତାଶନଶ୍ଚ ଵାହ୍ନେନ ପକ୍ଷାଂଶ୍ଚୈଵ ଦଦାହ ସଃ 4.16.
ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ଅଗ୍ନିରେ ଦାନବର ପାଖ ଜଳାଇଦେଲେ।
ଈଶାନସ୍ଯ ଚ ଶୂଲେନ ବଭୂଵ ମୂର୍ଚ୍ଛିତୋଽସୁରଃ
ଇଶାନଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵମନଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ଦାନଵଃ
ସେ ସବୁକିଛି ବାନ୍ତିଦେଇ, ଦାନବ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଲା।
ଯଯୌ କେଲିକଦମ୍ବାନାଂ କାନନଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ଖେଳ ପାଇଁ ମନୋହର କଦମ୍ବ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ନାମ୍ନା ପ୍ରଲମ୍ବୋ ବଲଵାନ୍ମହାଧୂର୍ତଶ୍ଚ ଶୈଲଵତ୍
ପ୍ରଲମ୍ବ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲା, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବେଶି ଚତୁର ଏବଂ ପାହାଡ଼ ପରି ଥିଲା।
ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ବାଲକାଃ ସର୍ଵେ ରୁରୁଦୁଶ୍ଚ ଭଯାତୁରାଃ
ସମସ୍ତ ଶିଶୁମାନେ ଡରରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ବାଲକାନ୍ବୋଧଯାମାସ ଭଯଂ କିମିତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ସେ ଶିଶୁମାନେକୁ ଜଗାଇ, 'ତୁମେ କାହିଁକି ଡରୁଛ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ଚ ଗଗନେ ପାତଯାମାସ ଭୂତଲେ
ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଘୁରାଇ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପକେଇଦେଲେ।
ଜହସୁର୍ବାଲକାଃ ସର୍ଵେ ନନୃତୁଶ୍ଚ ଜଗୁର୍ମୁଦା
ସମସ୍ତ ଶିଶୁମାନେ ହସିଲେ, ନାଚିଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଗାଇଲେ।
ଗୋଧନଂ ଚାରଯାମାସ ଯଯୌ ଭାଣ୍ଡୀରମୀଶ୍ଵରଃ 4.16.
ପ୍ରଭୁ ଗାଈମାନେ ଚରାଇଲେ ଏବଂ ଭାଣ୍ଡୀରକୁ ଗଲେ।
ଵେଷ୍ଟଯାମାସ ତଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଖୁରେଣ ଵିଲିଖନ୍ମହୀମ୍
ସେ ତାକୁ ତୁରନ୍ତ ଘେରିଦେଲେ, ଚେଉଁରେ ମାଟି ଖୋଦିଲେ।
ଉତ୍ପାତ୍ଯ ଭ୍ରାମଯାମାସ ପପାତ ଚ ମହୀତଲେ
ସେ ତାକୁ ଉଠାଇ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ ଏବଂ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ସ ଭଗ୍ନଦନ୍ତୋ ଦୈତ୍ଯଶ୍ଚ ଵଜ୍ରାଙ୍ଗଚର୍ଵଣାଦହୋ
ସେ ଦାନବର ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କ ଚବାଇରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ହାୟ!
ସ୍ଵର୍ଗେ ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିର୍ବଭୂଵ ହ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଡ଼଼ଙ୍ଗ ମାଡ଼ିଲା ଏବଂ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ତତ୍ରାଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଯନ୍ଦନସ୍ଥା ଦ୍ଵିଭୁଜାଃ ପୀତଵାସସଃ
ସେଠାକୁ ଦୁଇଟି ହାତ ଥିବା, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ରଥରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଆସିଲେ।
ଵିନୋଦମୁରଲୀହସ୍ତାଃ କ୍ଵଣନ୍ମଞ୍ଜୀରରଞ୍ଜିତାଃ
ସେମାନେ ବିନୋଦ ପାଇଁ ବାଁଶୀ ଧରିଥିଲେ ଏବଂ ଝଙ୍କାର ମଞ୍ଜିରା ପିନ୍ଧି ରହିଥିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯା ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହ କାତରାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ହଳକା ହସ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁହଁ ଥିଲା, ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କୃପା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଭାଣ୍ଡୀରଵନମାଜଗ୍ମୁର୍ଯତ୍ର ସନ୍ନିହିତୋ ହରିଃ
ସେମାନେ ଭାଣ୍ଡୀରବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହରି ବସିଥିଲେ।
ପ୍ରଣମଯ୍ଯ ହରିଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦାନଵୀଂ ଯୋନିଂ ବଭୂବୁଃ କୃଷ୍ଣପାର୍ଷଦାଃ
ହରିଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ କରି ଏବଂ ସ୍ତୁତି କରି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ; ଦାନବୀ ଜନ୍ମ ପାଇଁ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାଥୀ ହେଲେ।