ମୁରଲୀଂ ମାଧଵକରାଜ୍ଜଗ୍ରାହ ରାଧିକା ବଲାତ୍
ରାଧିକା ଶକ୍ତି ଦେଇ ମାଧବଙ୍କ ହାତରୁ ବାଂଶୀ ନେଇନେଲେ।
ଜହାର ରାଧିକା ରାସାନ୍ମାଧଵସ୍ଯାପି ମାନସମ୍
ରାଧିକା ରାସ ମଞ୍ଚରୁ ମାଧବଙ୍କର ମନକୁ ଚୁରି କଲେ।
ପ୍ରଦଦୌ ମୁରଲୀଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଯ ମହାତ୍ମନେ 4.15.
ସେ ସ୍ନେହ ସହିତ ବାଂଶୀଟିକୁ ମହାତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ।
ଚକାର କବରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ସିନ୍ଦୂରତିଲକଂ ଦଦୌ
ସେ ନିଜର ସୁନ୍ଦର କେଶ ଗଠିଲେ ଓ ସିନ୍ଧୂର ଟିକିଆ ଲାଗିଲେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ନ ଜାନାତି ସଖୀନାମପି କା କଥା
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଜାଣି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ସଖୀମାନଙ୍କ ଦେଖିଲେ କଣ ହେବ?
ବଭୂଵ ଶିଶୁରୂପଂ ଚ କୈଶୋରଂ ଚ ଵିହାଯ ଚ
ସେ ଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଯୌବନକୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଯାଦୃଶଂ ପ୍ରଦଦୌ ନନ୍ଦୋ ଭୀତଂ ତାଦୃଶମଚ୍ଯୁତମ୍
ନନ୍ଦ ଯେପରି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଅଚ୍ୟୁତ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଥିଲେ।
ଇତସ୍ତତସ୍ତଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ଶୋକାର୍ତା ଵିରହାତୁରା
ସେ ଏଠାଉଁ ସେଠାଉଁ ଚାହିଁଲେ, ବିୟୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭାବୁକ ହେଲେ।
ମାଯାଂ କରୋଷି ମାଯେଶ କିଂକରୀଂ କଥମୀଦୃଶୀମ୍
ମାୟାର ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ କାହିଁକି ମାୟାକୁ ଏପରି ଦାସୀ କରିଛନ୍ତି?
ରୁରୋଦ କୃଷ୍ଣସ୍ତତ୍ରୈଵ ଵାଗ୍ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣ କାନ୍ଦିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।
ଆରାସମଣ୍ଡଲଂ ଯାଵନ୍ନକ୍ତମତ୍ରାଗମିଷ୍ଯତି
ଅରେଣ୍ୟର ମଣ୍ଡଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାତି ଏଠାକୁ ଆସିବ।
ଛାଯାଂ ଵିଧାଯ ସ୍ଵଗୃହେ ସ୍ଵଯମାଗତ୍ଯ ମା ରୁଦ
ନିଜ ଘରେ ଛାୟା ତିଆରି କରି, ନିଜେ ଆସ; କାନ୍ଦିନାହିଁ।
ତ୍ଯଜ ଶୋକଂ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ସୁନ୍ଦରୀତ୍ଥଂ ପ୍ରବୋଧିତା ।। 4.15.
ଦୁଃଖ ଛାଡ଼, ଘରକୁ ଯାଅ; ସୁନ୍ଦରୀ, ଏଭଳି ତୁମକୁ ଜାଗ୍ରତ କରାଯାଇଛି।
ଦଦର୍ଶ ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନଂ ଚ ଵନଂ ସଦ୍ରତ୍ନମଣ୍ଡପମ୍
ସେ ପୁଷ୍ପ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ରତ୍ନମଣ୍ଡପ ସହିତ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ସା ମନୋଯାଯିନୀ ଦେଵୀ ନିମିଷାର୍ଧେନ ନାରଦ
ସେ ଦେବୀ ମନରେ ଚାଲି, ନାରଦ, ଅଧା ଚକୁ ମିଳିବା ସମୟରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ଯଶୋଦାଯୈ ଶିଶୁଂ ଦାତୁମୁଦ୍ଯତା ସତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଶିଶୁ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ, ସେ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ଗୋଷ୍ଠେ ତ୍ଵତ୍ସ୍ଵାମିନା ଦତ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ନୋମି ଯାତନାଂ ପଥି
ଗୋସାଳାରେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ଯେଉଁ ଶିଶୁ ଦେଇଥିଲେ, ମୁଁ ପଥରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛି।
ପିଚ୍ଛିଲେ କର୍ଦମୋଦ୍ରେକେ ଯଶୋଦା ଵୋଢୁମକ୍ଷମା
ପିଚ୍ଚଳ ଓ କାଦା ଭୂମିରେ ଯଶୋଦା ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଗୃହଂ ଚିରଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ଯାମି ତିଷ୍ଠ ସୁଖଂ ସତି
ଘରକୁ ଦୀର୍ଘଦିନ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ମୁଁ ଯାଉଛି; ସତୀ, ତୁମେ ସୁଖରେ ରୁହ।
ଯଶୋଦା ବାଲକଂ ନୀତ୍ଵା ଚୁଚୁମ୍ବ ଚ ସ୍ତନଂ ଦଦୌ
ଯଶୋଦା ଶିଶୁକୁ ନେଇ, ଚୁମ୍ବନ କଲେ ଏବଂ ଦୁଧ ଦେଲେ।
ନିତ୍ଯଂ ନକ୍ତଂ ରତିଂ ତତ୍ର ଚକାର ହରିଣା ସହ ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ପୁଣ୍ଯମପରଂ କଥଯାମି ତେ
ସେଠାରେ ସେ ସଦା ରାତିରେ ହରି ସହ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଶୁଭ, ସୁଖଦାୟକ ଓ ମୋକ୍ଷଦାୟକ କଥା କହିବି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ଚ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଜଗାମ ଶ୍ରୀଵନଂ ମୁନେ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଖାଇ ଓ ପିଇ, ଖେଳିବା ପାଇଁ ସେ ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ମୁନି।
ତତ୍ର ନାନାଵିଧାଂ କ୍ରୀଡାଂ ଚକାର ମଧୁସୂଦନଃ
ସେଠାରେ ମଧୁସୂଦନ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖେଳରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ।
ଯଯୌ ମଧୁଵନଂ ତସ୍ମାଚ୍ଛ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଗୋଧନୈଃ ସହ
ସେଠାରୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗାଈମାନେ ସହିତ ମଧୁବନକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ରୈକଦୈତ୍ଯୋ ବଲଵାଞ୍ଛ୍ଵେତଵର୍ଣୋ ଭଯଂକରଃ
ସେଠାରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧଳା ରଙ୍ଗର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଗୋକୁଲଂ ଗୋଷ୍ଠେ ଶିଶୁଭିର୍ବଲକେଶଵୌ
ଗୋଷ୍ଠରେ ଶିଶୁମାନେ ଓ ବଳକେଶବ ସହିତ ଗୋକୁଳକୁ ଦେଖିଲା।
ବକଗ୍ରସ୍ତଂ ହରିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ ଦେଵା ଭଯାନ୍ଵିତାଃ
ବକାସୁର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗିଳିଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟରେ ଭରିଗଲେ।
ଶକ୍ରଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ଵଜ୍ରଂ ଚ ମୁନେରସ୍ଥିଵିନିର୍ମିତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ମୁନିଙ୍କ ଅସ୍ଥିରୁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ନୀହାରାସ୍ତ୍ରଂ ଶଶଧରଃ ଶୀତାର୍ତସ୍ତେନ ଦାନଵଃ
ଚନ୍ଦ୍ର, ଶୀତରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେହି ଦାନବ ଉପରେ କୁହୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଵାଯଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଵାଯୁଶ୍ଚ ତେନ ସ୍ଥାନାନ୍ତରଂ ଯଯୌ
ବାୟୁ ତାଙ୍କର ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି, ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲେ।