କରେ ଧୃତ୍ଵା ଚ ତାଂ କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ଥାପଯାମାସ ଵକ୍ଷସି
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଉପରେ ବସାଇଲେ।
ବଭୂଵ ରତିଯୁଦ୍ଧେନ ଵିଚ୍ଛିନ୍ନା କ୍ଷୁଦ୍ରଘଣ୍ଟିକା
ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେମ ଖେଳରେ ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଗଣ୍ଠିକା ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ଶୃଂଗାରେଣୈଵ କବରୀ ସିନ୍ଦୂରତିଲକଂ ମୁନେ 4.15.
ମୁନି, ପ୍ରେମ ରସରେ ତାଙ୍କର କେଶରେ ସିନ୍ଧୂର ଟିକିଆ ଲାଗିଗଲା।
ପୁଲକାଙ୍କିତସର୍ଵାଂଙ୍ଗୀ ବଭୂଵ ନଵସଂଗମାତ୍
ନୂତନ ସଂଗମରୁ ତାଙ୍କର ସମଗ୍ର ଦେହ କୁଞ୍ଚିତ ରୋମାଞ୍ଚରେ ଭରିଗଲା।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗେନୈଵ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗମଙ୍ଗେନାଙ୍ଗଂ ସମାଶ୍ଲିଷତ୍
ସେ ନିଜ ଅଂଗ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଗକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ପୁନସ୍ତାଂ ଚ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ସସ୍ମିତାଂ ଵକ୍ରଲୋଚନାମ୍
ପୁଣିଥରେ ସେ ହସୁଥିବା ବାଙ୍କିଆ ନୟନବତୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
କଙ୍କଣାନାଂ କିଙ୍କିଣୀନାଂ ମଞ୍ଜୀରାଣାଂ ମନୋହରଃ
କଙ୍କଣ, କିଙ୍କିଣି ଓ ମଞ୍ଜୀରାର ଆକର୍ଷଣୀୟ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା।
ପୁନସ୍ତାଂ ଚ ସମାକୃଷ୍ଯ ଶଯ୍ଯାଯାଂ ଚ ନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ପୁଣିଥରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରି ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଶୁଅଇଲେ।
ନିର୍ଜନେ କୌତୁକାତ୍କୃଷ୍ଣଃ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦରେ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ପ୍ରେମ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କ୍ରୀଡା କଲେ।
ନ କସ୍ଯ କସ୍ମାଦ୍ଧାନିଶ୍ଚ ତୌ ଦ୍ଵୌ କାର୍ଯଵିଶାରଦୌ
ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପରି କୌଣସି ସମୟରେ କିମ୍ବା କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁ।
ମୁରଲୀଂ ମାଧଵକରାଜ୍ଜଗ୍ରାହ ରାଧିକା ବଲାତ୍
ରାଧିକା ଶକ୍ତି ଦେଇ ମାଧବଙ୍କ ହାତରୁ ବାଂଶୀ ନେଇନେଲେ।
ଜହାର ରାଧିକା ରାସାନ୍ମାଧଵସ୍ଯାପି ମାନସମ୍
ରାଧିକା ରାସ ମଞ୍ଚରୁ ମାଧବଙ୍କର ମନକୁ ଚୁରି କଲେ।
ପ୍ରଦଦୌ ମୁରଲୀଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଯ ମହାତ୍ମନେ 4.15.
ସେ ସ୍ନେହ ସହିତ ବାଂଶୀଟିକୁ ମହାତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ।
ଚକାର କବରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ସିନ୍ଦୂରତିଲକଂ ଦଦୌ
ସେ ନିଜର ସୁନ୍ଦର କେଶ ଗଠିଲେ ଓ ସିନ୍ଧୂର ଟିକିଆ ଲାଗିଲେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ନ ଜାନାତି ସଖୀନାମପି କା କଥା
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଜାଣି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ସଖୀମାନଙ୍କ ଦେଖିଲେ କଣ ହେବ?
ବଭୂଵ ଶିଶୁରୂପଂ ଚ କୈଶୋରଂ ଚ ଵିହାଯ ଚ
ସେ ଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଯୌବନକୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଯାଦୃଶଂ ପ୍ରଦଦୌ ନନ୍ଦୋ ଭୀତଂ ତାଦୃଶମଚ୍ଯୁତମ୍
ନନ୍ଦ ଯେପରି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଅଚ୍ୟୁତ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଥିଲେ।
ଇତସ୍ତତସ୍ତଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ଶୋକାର୍ତା ଵିରହାତୁରା
ସେ ଏଠାଉଁ ସେଠାଉଁ ଚାହିଁଲେ, ବିୟୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭାବୁକ ହେଲେ।
ମାଯାଂ କରୋଷି ମାଯେଶ କିଂକରୀଂ କଥମୀଦୃଶୀମ୍
ମାୟାର ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ କାହିଁକି ମାୟାକୁ ଏପରି ଦାସୀ କରିଛନ୍ତି?
ରୁରୋଦ କୃଷ୍ଣସ୍ତତ୍ରୈଵ ଵାଗ୍ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣ କାନ୍ଦିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।
ଆରାସମଣ୍ଡଲଂ ଯାଵନ୍ନକ୍ତମତ୍ରାଗମିଷ୍ଯତି
ଅରେଣ୍ୟର ମଣ୍ଡଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାତି ଏଠାକୁ ଆସିବ।
ଛାଯାଂ ଵିଧାଯ ସ୍ଵଗୃହେ ସ୍ଵଯମାଗତ୍ଯ ମା ରୁଦ
ନିଜ ଘରେ ଛାୟା ତିଆରି କରି, ନିଜେ ଆସ; କାନ୍ଦିନାହିଁ।
ତ୍ଯଜ ଶୋକଂ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ସୁନ୍ଦରୀତ୍ଥଂ ପ୍ରବୋଧିତା ।। 4.15.
ଦୁଃଖ ଛାଡ଼, ଘରକୁ ଯାଅ; ସୁନ୍ଦରୀ, ଏଭଳି ତୁମକୁ ଜାଗ୍ରତ କରାଯାଇଛି।
ଦଦର୍ଶ ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନଂ ଚ ଵନଂ ସଦ୍ରତ୍ନମଣ୍ଡପମ୍
ସେ ପୁଷ୍ପ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ରତ୍ନମଣ୍ଡପ ସହିତ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ସା ମନୋଯାଯିନୀ ଦେଵୀ ନିମିଷାର୍ଧେନ ନାରଦ
ସେ ଦେବୀ ମନରେ ଚାଲି, ନାରଦ, ଅଧା ଚକୁ ମିଳିବା ସମୟରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ଯଶୋଦାଯୈ ଶିଶୁଂ ଦାତୁମୁଦ୍ଯତା ସତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଶିଶୁ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ, ସେ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ଗୋଷ୍ଠେ ତ୍ଵତ୍ସ୍ଵାମିନା ଦତ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ନୋମି ଯାତନାଂ ପଥି
ଗୋସାଳାରେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ଯେଉଁ ଶିଶୁ ଦେଇଥିଲେ, ମୁଁ ପଥରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛି।
ପିଚ୍ଛିଲେ କର୍ଦମୋଦ୍ରେକେ ଯଶୋଦା ଵୋଢୁମକ୍ଷମା
ପିଚ୍ଚଳ ଓ କାଦା ଭୂମିରେ ଯଶୋଦା ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଗୃହଂ ଚିରଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ଯାମି ତିଷ୍ଠ ସୁଖଂ ସତି
ଘରକୁ ଦୀର୍ଘଦିନ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ମୁଁ ଯାଉଛି; ସତୀ, ତୁମେ ସୁଖରେ ରୁହ।
ଯଶୋଦା ବାଲକଂ ନୀତ୍ଵା ଚୁଚୁମ୍ବ ଚ ସ୍ତନଂ ଦଦୌ
ଯଶୋଦା ଶିଶୁକୁ ନେଇ, ଚୁମ୍ବନ କଲେ ଏବଂ ଦୁଧ ଦେଲେ।