ସା ଦଦର୍ଶ ହରେର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ଚଚ୍ଛାଦ ଵ୍ରୀଡଯା ମୁଖମ୍
ସେ ହରିଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଲଜ୍ଜାରେ ନିଜ ମୁହଁ ଢାକିଦେଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶ୍ରୀହରିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଜଗାମ ଶଯନଂ ହରେଃ
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ହରିଙ୍କ ଶୟନଗୃହକୁ ଗଲେ।
ଲଲାଟେ ତିଲକଂ କୃତ୍ଵା ଦଦୌ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵକ୍ଷସି 4.15.
ଲଳାଟରେ ତିଳକ ଲଗାଇ ଶେଷରେ ଏହାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତିରେ ରଖିଦେଲେ।
ପ୍ରଦଦୌ ହରଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ବୁଭୁଜେ ଜଗତୀପତିଃ
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ହରିଙ୍କୁ ଏହା ଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ ତାହା ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଦଦୌ କୃଷ୍ଣାଯ ସା ରାଧା ସାଦରଂ ବୁଭୁଜେ ହରିଃ
ରାଧା ସମ୍ମାନର ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ହରି ତାହା ଭୋଜନ କଲେ।
ତାମ୍ବୂଲଂ ତେନ ଦତ୍ତଂ ଚ ବୁଭୁଜେ ପୁରତୋ ହରେଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ପାନ ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାହା ଭୋଜନ କଲେ।
ଚଖାଦ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ପପୌ ତନ୍ମୁଖପଙ୍କଜମ୍
ସେ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁଖରୁ ଖାଇଲେ ଓ ପିଇଲେ।
ଜହାସ ନ ଦଦୌ ରାଧା କ୍ଷମେତ୍ଯୁକ୍ତଂ ତଯା ମୁଦା ରାଧିକାଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵାଂଗେ ପ୍ରଦଦୌ ମାଧଵଃ ସ୍ଵଯମ୍
ରାଧା ହସିଲେ ଏବଂ ମାଫ କରିବାକୁ ମନା କଲେ; ପରେ ମାଧବ ଖୁସି ହୋଇ ରାଧିକାଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଂଶକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଯଃ କାମୋ ଧ୍ଯାଯତେ ନିତ୍ଯଂ ଯସ୍ଯୈକଚରଣାମ୍ବୁଜମ୍
ଯେ ଆଶା ସଦା ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପଦ୍ମପାଦକୁ ଧ୍ୟାନ କରେ—
ଯଦ୍ଭୃତ୍ଯଭୃତ୍ଯୈର୍ମଦନୋ ଜିତଃ ସର୍ଵକ୍ଷଣଂ ମୁନେ
ମୁନି, ଯାହାଙ୍କର ଦାସଙ୍କର ଦାସମାନେ ମଧ୍ୟ ମଦନଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ଜିତିପାରନ୍ତି—
କରେ ଧୃତ୍ଵା ଚ ତାଂ କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ଥାପଯାମାସ ଵକ୍ଷସି
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଉପରେ ବସାଇଲେ।
ବଭୂଵ ରତିଯୁଦ୍ଧେନ ଵିଚ୍ଛିନ୍ନା କ୍ଷୁଦ୍ରଘଣ୍ଟିକା
ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେମ ଖେଳରେ ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଗଣ୍ଠିକା ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ଶୃଂଗାରେଣୈଵ କବରୀ ସିନ୍ଦୂରତିଲକଂ ମୁନେ 4.15.
ମୁନି, ପ୍ରେମ ରସରେ ତାଙ୍କର କେଶରେ ସିନ୍ଧୂର ଟିକିଆ ଲାଗିଗଲା।
ପୁଲକାଙ୍କିତସର୍ଵାଂଙ୍ଗୀ ବଭୂଵ ନଵସଂଗମାତ୍
ନୂତନ ସଂଗମରୁ ତାଙ୍କର ସମଗ୍ର ଦେହ କୁଞ୍ଚିତ ରୋମାଞ୍ଚରେ ଭରିଗଲା।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗେନୈଵ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗମଙ୍ଗେନାଙ୍ଗଂ ସମାଶ୍ଲିଷତ୍
ସେ ନିଜ ଅଂଗ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଗକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ପୁନସ୍ତାଂ ଚ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ସସ୍ମିତାଂ ଵକ୍ରଲୋଚନାମ୍
ପୁଣିଥରେ ସେ ହସୁଥିବା ବାଙ୍କିଆ ନୟନବତୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
କଙ୍କଣାନାଂ କିଙ୍କିଣୀନାଂ ମଞ୍ଜୀରାଣାଂ ମନୋହରଃ
କଙ୍କଣ, କିଙ୍କିଣି ଓ ମଞ୍ଜୀରାର ଆକର୍ଷଣୀୟ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା।
ପୁନସ୍ତାଂ ଚ ସମାକୃଷ୍ଯ ଶଯ୍ଯାଯାଂ ଚ ନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ପୁଣିଥରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରି ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଶୁଅଇଲେ।
ନିର୍ଜନେ କୌତୁକାତ୍କୃଷ୍ଣଃ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦରେ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ପ୍ରେମ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କ୍ରୀଡା କଲେ।
ନ କସ୍ଯ କସ୍ମାଦ୍ଧାନିଶ୍ଚ ତୌ ଦ୍ଵୌ କାର୍ଯଵିଶାରଦୌ
ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପରି କୌଣସି ସମୟରେ କିମ୍ବା କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁ।
ମୁରଲୀଂ ମାଧଵକରାଜ୍ଜଗ୍ରାହ ରାଧିକା ବଲାତ୍
ରାଧିକା ଶକ୍ତି ଦେଇ ମାଧବଙ୍କ ହାତରୁ ବାଂଶୀ ନେଇନେଲେ।
ଜହାର ରାଧିକା ରାସାନ୍ମାଧଵସ୍ଯାପି ମାନସମ୍
ରାଧିକା ରାସ ମଞ୍ଚରୁ ମାଧବଙ୍କର ମନକୁ ଚୁରି କଲେ।
ପ୍ରଦଦୌ ମୁରଲୀଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଯ ମହାତ୍ମନେ 4.15.
ସେ ସ୍ନେହ ସହିତ ବାଂଶୀଟିକୁ ମହାତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ।
ଚକାର କବରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ସିନ୍ଦୂରତିଲକଂ ଦଦୌ
ସେ ନିଜର ସୁନ୍ଦର କେଶ ଗଠିଲେ ଓ ସିନ୍ଧୂର ଟିକିଆ ଲାଗିଲେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ନ ଜାନାତି ସଖୀନାମପି କା କଥା
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଜାଣି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ସଖୀମାନଙ୍କ ଦେଖିଲେ କଣ ହେବ?
ବଭୂଵ ଶିଶୁରୂପଂ ଚ କୈଶୋରଂ ଚ ଵିହାଯ ଚ
ସେ ଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଯୌବନକୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଯାଦୃଶଂ ପ୍ରଦଦୌ ନନ୍ଦୋ ଭୀତଂ ତାଦୃଶମଚ୍ଯୁତମ୍
ନନ୍ଦ ଯେପରି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଅଚ୍ୟୁତ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଥିଲେ।
ଇତସ୍ତତସ୍ତଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ଶୋକାର୍ତା ଵିରହାତୁରା
ସେ ଏଠାଉଁ ସେଠାଉଁ ଚାହିଁଲେ, ବିୟୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭାବୁକ ହେଲେ।
ମାଯାଂ କରୋଷି ମାଯେଶ କିଂକରୀଂ କଥମୀଦୃଶୀମ୍
ମାୟାର ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ କାହିଁକି ମାୟାକୁ ଏପରି ଦାସୀ କରିଛନ୍ତି?
ରୁରୋଦ କୃଷ୍ଣସ୍ତତ୍ରୈଵ ଵାଗ୍ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣ କାନ୍ଦିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।