ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଯୋଗେନ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ପୁନଃ ଶାପାନ୍ମମୈଵ ହି ।। 1.17.
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଯୋଗବଳରେ ସେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ, କିନ୍ତୁ ପୁନି, ଏହା ମୋ ଶାପରେ ହେଲା।
କାଲଂ ଲକ୍ଷଯୁଗଂ ଵ୍ଯାପ୍ଯ ସ୍ଥିତିରସ୍ଯ ମହୀତଲେ
ଲକ୍ଷ ବର୍ଷର ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ବଞ୍ଚି ରହିଲେ।
ଅସ୍ଯ କାଲାଵଶେଷସ୍ଯ କିଞ୍ଚିଦସ୍ତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟରୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେବଳ ଅଳ୍ପ ସମୟ ବାକି ଅଛି।
ଦାସ୍ଯାମି ଜୀଵଦାନଂ ଚ ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରସାଦତଃ
ମୁଁ ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପାରେ ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦାନ ଦେବି।
ନାଗତୋ ହରିରତ୍ରେତି ତ୍ଵଯା ଯତ୍କଥିତଂ ଦ୍ଵିଜ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, 'ହରି ଏଠାରେ ଆସିନାହାନ୍ତି'—
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଃ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହଃ
ସ୍ୱେଚ୍ଛାମୟ ପରବ୍ରହ୍ମ, ସେ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପାର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଵିଷିଶ୍ଚ ଵ୍ଯାପ୍ତିଵଚନୋ ନୁଶ୍ଚ ସର୍ଵତ୍ରଵାଚକଃ
'ବିଷି' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଏବଂ 'ନୁ' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା।
ଅପଵିତ୍ରଃ ପଵିତ୍ରୋ ଵା ସର୍ଵାଵସ୍ଥାଂ ଗତୋଽପି ଵା
ଯେଉଁଠି ଅଶୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ, କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଏ,
କର୍ମାରମ୍ଭେ ଚ ମଧ୍ଯେ ଵା ଶେଷେ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ ଯଃ ସ୍ମରେତ୍
କୌଣସି କାମର ଆରମ୍ଭରେ, ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଶେଷରେ ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ,
ଅହଂ ସ୍ରଷ୍ଟା ଚ ଜଗତାଂ ଵିଧାତା ସଂହରୋ ହରଃ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ହରା ହେଉଛନ୍ତି ସଂହାରକ।
କାଲଃ ସଂହରତେ ଲୋକାନ୍ଯମଃ ଶାସ୍ତା ଚ ପାପିନାମ୍ 1.17.
ସମୟ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ସଂହାର କରେ; ଯମ ହେଉଛନ୍ତି ପାପୀମାନଙ୍କର ଶାସକ।
ସର୍ଵେଶା ଯା ଚ ସର୍ଵାଦ୍ଯା ପ୍ରକୃତିଃ ସର୍ଵସୂଃ ପୁରା
ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଦି ଏବଂ ସାର, ସେଇ ପ୍ରକୃତି ପୂର୍ବରୁ ଅଛି।
ମହେଶ୍ଵର ଉଵାଚ ଵେଦାନଧୀତ୍ଯ ଭଵତା ଜ୍ଞାତଃ କଃ ସାର ଏଵ ଚ
ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ: ବେଦ ପଢିଲାପରେ, କିଏ ତାହାର ସାର ଜାଣିଛି?
ଶିଷ୍ଯଃ କସ୍ଯ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କସ୍ତ୍ଵଂ ନାମ୍ନା ଚ ଭୋ ଦ୍ଵିଜ
ହେ ମହାମୁନି, ତୁମେ କାହାର ଶିଷ୍ୟ? ତୁମର ନାମ କ'ଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜ?
ଵିଡମ୍ବଯସି ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁମସ୍ମାକମୀଶ୍ଵରମ୍
ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଆମର ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପହାସ କରୁଛ।
ଯସ୍ମିନ୍ଗତେ ପତେଦ୍ଦେହୋ ଦେହିନାଂ ପରମାତ୍ମନି
ଯେତେବେଳେ ଦେହ ପଡ଼ିଯାଏ, ଜୀବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଜୀଵସ୍ତତ୍ପ୍ରତିବିମ୍ବଶ୍ଚ ମନୋ ଜ୍ଞାନଂ ଚ ଚେତନା
ଜୀବ, ତାହାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ମନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଚେତନା,
ନିଦ୍ରା ଦଯା ଚ ତନ୍ଦ୍ରା ଚ କ୍ଷୁତ୍ତୃଷ୍ଣା ପୁଷ୍ଟିରେଵ ଚ
ନିଦ୍ରା, ଦୟା, ଅଳସ୍ୟ, ଭୋକ, ତୃଷ୍ଣା ଓ ପୋଷଣ,
ପ୍ରଯାତି ଯତ୍ପୁରଃ ଶକ୍ତିରୀଶ୍ଵରେ ଗମନୋନ୍ମୁଖେ
ପ୍ରଭୁ ଯିବାକୁ ଯିବାବେଳେ ଯେ ଶକ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ଯାଏ,
ଈଶ୍ଵରେ ଚ ସ୍ଥିତେ ଦେହୀ କ୍ଷମଶ୍ଚ ସର୍ଵକର୍ମସୁ
ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ, ଦେହୀ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମର୍ଥ ହୁଏ।
ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଜଗତାଂ ଵିଧାତା ସର୍ଵକାରକଃ 1.17.
ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଜଗତର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ।
ଯୁଗଲକ୍ଷଂ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚ ଵେଧସା
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଅସଂଖ୍ଯକାଲଂ ସୁଚିରଂ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ହରେର୍ମଯା
ଅସଂଖ୍ୟ କାଳ ଧରି, ମୁଁ ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି।
ଅଧୁନା ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରେଣ ଯନ୍ନାମଗୁଣକୀର୍ତନମ୍
ଏବେ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତାଙ୍କର ନାମ ଓ ଗୁଣ ଗାଉଛି।
ମତ୍ତୋ ଯାତି ଚ ମୃତ୍ଯୁଶ୍ଚ ଯନ୍ନାମଗୁଣକୀର୍ତ୍ତନାତ୍
ମୋର ନାମ ଓ ଗୁଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାରେ, ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ମୋଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଇଥାଏ ।
ସର୍ଵବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସଂହର୍ତ୍ତାଽପ୍ଯହଂ ମୃତ୍ଯୁଂଜଯାଭିଧଃ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା ନାମରେ ପରିଚିତ ।
କାଲେ ତତ୍ର ଵିଲୀନୋଽହମାଵିର୍ଭୂତସ୍ତତଃ ପୁନଃ
ଯଥାସମୟରେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ଲୟ ହେଉଛି ଓ ପୁଣି ପ୍ରକଟ ହେଉଛି ।
ଗୋଲୋକେ ଯଃ ସ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପେ ସ ଏଵ ଚ
ଗୋଲୋକରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଭବିକୁଣ୍ଠରେ ଓ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ।
ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ତୁ ଦିଵ୍ଯାନାଂ ଯୁଗାନାମେକସପ୍ତତିଃ
ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ରେ ଏକାଉଁ ସପ୍ତତି ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ରହିଥାଏ ।
ଏତତ୍ସଂଖ୍ଯାଵିଶିଷ୍ଟସ୍ଯ ଶତଵର୍ଷାଯୁଷୋ ଵିଧେଃ
ଏହି ଗଣନା, ଶତବର୍ଷ ଆୟୁ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ହେଉଛି ।