ଵରଂ ଵୃଣୁ ଵିଧାତସ୍ତ୍ଵଂ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ
ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହାରୁ ଏକ ଵର ଚୟନ କର।
ଵରଂ ଚ ଯୁଵଯୋଃ ପାଦପଦ୍ମଭକ୍ତିଂ ଚ ଦେହି ମେ
ମୋତେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପଦ୍ମପାଦରେ ଭକ୍ତିର ଵର ଦିଅ।
ପୁନର୍ନନାମ ତାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ପତିଃ 4.15.
ତାପରେ, ଜଗତର ପ୍ରଭୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁନି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ହରିଂ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ହଵନଂ ଚକାର ଵିଧିନା ଵିଧିଃ
ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିୟମ ଅନୁସାରେ ହବନ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋକ୍ତେନ ଵିଧିନା ଚକାର ହଵନଂ ସ୍ଵଯମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କହିଥିବା ବିଧି ଅନୁସାରେ ସେ ନିଜେ ହବନ କଲେ।
କୌତୁକଂ କାରଯାମାସ ସପ୍ତଧା ଚ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ସେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଆୟୋଜନ କଲେ ଓ ସପ୍ତ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ପ୍ରଣମଯ୍ଯ ତତଃ କୃଷ୍ଣଂ ଵାସଯାମାସ ତଂ ଵିଧିଃ
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ଵେଦୋକ୍ତସପ୍ତମନ୍ତ୍ରାଂଶ୍ଚ ପାଠଯାମାସ ମାଧଵମ୍
ସେ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ ସପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ମାଧବଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣହସ୍ତଂ ରାଧାଯାଃ ପୃଷ୍ଠଦେଶେ ପ୍ରଜାପତିଃ
ପ୍ରଜାପତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତଟିକୁ ରାଧାଙ୍କ ପିଠିରେ ରଖିଦେଲେ।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାନାଂ ମାଲାଂ ଜାନୁଵିଲମ୍ବିତାମ୍
ସେ ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ଗଠି ରାଧାଙ୍କ ଗୁଡ଼ାଘୁଡ଼ି ସୁଦି ଲଟକାଇଦେଲେ।
ପ୍ରଣମଯ୍ଯ ପୁନଃ କୃଷ୍ଣଂ ରାଧାଂ ଚ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ ପୁନଶ୍ଚ ଵାସଯାମାସ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ପୁଣିଥରେ କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ରାଧାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ତଦ୍ଵାମପାର୍ଶ୍ଵେ ରାଧାଂ ଚ ସସ୍ମିତାଂ କୃଷ୍ଣଚେତସମ୍
ସେ ହସୁଥିବା ରାଧାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମପାଖରେ ବସାଇଲେ, ଯାହାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହୃଦୟ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହେଲା।
ପାଠଯାମାସ ଵେଦୋକ୍ତାନ୍ପଞ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରାଂଶ୍ଚ ନାରଦ 4.15.
ନାରଦ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପାଞ୍ଚଟି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ।
କନ୍ଯକାଂ ଚ ଯଥା ତାତୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ଥୌ ହରେଃ ପୁରଃ
ଏକ ପିତା ଯେପରି ଝିଅ ପାଇଁ ଦଢ଼ିଥାଏ, ସେପରି ଭକ୍ତିଭାବରେ ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ଦୁନ୍ଦୁଭିଂ ଵାଦଯାମାସୁଶ୍ଚାନକଂ ମୁରଜାଦିକମ୍
ଡୁଣ୍ଡୁଭି, ଆନକ, ମୁରଜ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବଜାଇଦେଲେ।
ଜଗୁର୍ଗନ୍ଧର୍ଵପ୍ରଵରା ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ଯୁଵଯୋଶ୍ଚରଣାମ୍ଭୋଜେ ଭକ୍ତିଂ ମେ ଦେହି ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ତୁମ୍ଭେ ଦୁଇଝଣଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ମୋର ଭକ୍ତି ଦାନ କର।
ମଦୀଯଚରଣାମ୍ଭୋଜେ ସୁଦୃଢା ଭକ୍ତିରସ୍ତୁ ତେ
ମୋର ଚରଣକମଳରେ ତୁମର ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ହେଉ।
ମଯା ନିଯୋଜିତଂ କର୍ମ କୁରୁ ଵତ୍ସ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୁଁ ଯେ କାମ କହିଛି, ମୋ ଆଦେଶରେ ତାହା କର, ପୁଆ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ରାଧାଂ କୃଷ୍ଣଂ ଚ ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁଦା
ସେ ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସା ଦଦର୍ଶ ହରେର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ଚଚ୍ଛାଦ ଵ୍ରୀଡଯା ମୁଖମ୍
ସେ ହରିଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଲଜ୍ଜାରେ ନିଜ ମୁହଁ ଢାକିଦେଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶ୍ରୀହରିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଜଗାମ ଶଯନଂ ହରେଃ
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ହରିଙ୍କ ଶୟନଗୃହକୁ ଗଲେ।
ଲଲାଟେ ତିଲକଂ କୃତ୍ଵା ଦଦୌ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵକ୍ଷସି 4.15.
ଲଳାଟରେ ତିଳକ ଲଗାଇ ଶେଷରେ ଏହାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତିରେ ରଖିଦେଲେ।
ପ୍ରଦଦୌ ହରଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ବୁଭୁଜେ ଜଗତୀପତିଃ
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ହରିଙ୍କୁ ଏହା ଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ ତାହା ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଦଦୌ କୃଷ୍ଣାଯ ସା ରାଧା ସାଦରଂ ବୁଭୁଜେ ହରିଃ
ରାଧା ସମ୍ମାନର ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ହରି ତାହା ଭୋଜନ କଲେ।
ତାମ୍ବୂଲଂ ତେନ ଦତ୍ତଂ ଚ ବୁଭୁଜେ ପୁରତୋ ହରେଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ପାନ ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାହା ଭୋଜନ କଲେ।
ଚଖାଦ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ପପୌ ତନ୍ମୁଖପଙ୍କଜମ୍
ସେ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁଖରୁ ଖାଇଲେ ଓ ପିଇଲେ।
ଜହାସ ନ ଦଦୌ ରାଧା କ୍ଷମେତ୍ଯୁକ୍ତଂ ତଯା ମୁଦା ରାଧିକାଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵାଂଗେ ପ୍ରଦଦୌ ମାଧଵଃ ସ୍ଵଯମ୍
ରାଧା ହସିଲେ ଏବଂ ମାଫ କରିବାକୁ ମନା କଲେ; ପରେ ମାଧବ ଖୁସି ହୋଇ ରାଧିକାଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଂଶକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଯଃ କାମୋ ଧ୍ଯାଯତେ ନିତ୍ଯଂ ଯସ୍ଯୈକଚରଣାମ୍ବୁଜମ୍
ଯେ ଆଶା ସଦା ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପଦ୍ମପାଦକୁ ଧ୍ୟାନ କରେ—
ଯଦ୍ଭୃତ୍ଯଭୃତ୍ଯୈର୍ମଦନୋ ଜିତଃ ସର୍ଵକ୍ଷଣଂ ମୁନେ
ମୁନି, ଯାହାଙ୍କର ଦାସଙ୍କର ଦାସମାନେ ମଧ୍ୟ ମଦନଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ଜିତିପାରନ୍ତି—