ତଂ ପଠିତ୍ଵା ଗୁରୁମୁଖାଦ୍ଭଵନ୍ତ୍ଯେଵ ବୁଧା ଜନାଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରେ ପଠିଲେ, ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଉନ୍ତି।
ଵେଦୋ ଵା ପଣ୍ଡିତୋ ଵାଽନ୍ଯଃ କୋ ଵା ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ବେଦ, କୌଣସି ପଣ୍ଡିତ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି — ହେ ପ୍ରଭୁ, କିଏ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବ?
ତ୍ଵଂ ବୁଦ୍ଧେର୍ଜନନୀ ମାତଃ କୋ ଵା ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋତୁମୀଶ୍ଵରଃ 4.15.
ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିର ଜନନୀ, ମାଆ — ହେ ପ୍ରଭୁ, କିଏ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବ?
ଯଦଦୃଷ୍ଟାଶ୍ରୁତେ ଵସ୍ତୁ ତନ୍ନିର୍ଵକ୍ତୁଂ ଚ କଃ କ୍ଷମଃ
ଯାହା ଦେଖାଯାଇନାହିଁ, ଶୁଣାଯାଇନାହିଁ — ତାହାକୁ କିଏ ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବ?
ସରସ୍ଵତୀ ଚ ଵେଦାଶ୍ଚ କ୍ଷମଃ କଃ ସ୍ତୋତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ସରସ୍ବତୀ ଓ ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ — ହେ ପ୍ରଭୁ, କିଏ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବ?
ଈଶ୍ଵରାଣାମୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ଯୋଗ୍ଯାଯୋଗ୍ଯେ ସମା କୃପା
ସମସ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଈଶ୍ୱର, ତାଙ୍କର କୃପା ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅଯୋଗ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ।
ଜନନୀ ଜନକୋ ଯୋ ଵା ସର୍ଵଂ କ୍ଷମତି ସ୍ନେହତଃ
ମାଆ, ବାପା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି — ସ୍ନେହବଶତଃ ସମସ୍ତ କ୍ଷମା କରନ୍ତି।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚରଣାମ୍ଭୋଜେ ସର୍ଵେଷାଂ ଵନ୍ଦ୍ଯମୀପ୍ସିତମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଦର ଓ ଆକାଂକ୍ଷାର ଅର୍ଥରେ, ପଦ୍ମପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରି,
ରାଧାମାଧଵଯୋଃ ପାଦେ ଭକ୍ତିର୍ଦାସ୍ଯଂ ଲଭେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍ ଵିଲଙ୍ଘ୍ଯ ସର୍ଵଲୋକାଂଶ୍ଚ ଯାତି ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍
ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କ ପାଦରେ ଭକ୍ତି ଓ ଦାସ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିବା ଜଣେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ:
ଵରଂ ଵୃଣୁ ଵିଧାତସ୍ତ୍ଵଂ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ
ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହାରୁ ଏକ ଵର ଚୟନ କର।
ଵରଂ ଚ ଯୁଵଯୋଃ ପାଦପଦ୍ମଭକ୍ତିଂ ଚ ଦେହି ମେ
ମୋତେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପଦ୍ମପାଦରେ ଭକ୍ତିର ଵର ଦିଅ।
ପୁନର୍ନନାମ ତାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ପତିଃ 4.15.
ତାପରେ, ଜଗତର ପ୍ରଭୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁନି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ହରିଂ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ହଵନଂ ଚକାର ଵିଧିନା ଵିଧିଃ
ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିୟମ ଅନୁସାରେ ହବନ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋକ୍ତେନ ଵିଧିନା ଚକାର ହଵନଂ ସ୍ଵଯମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କହିଥିବା ବିଧି ଅନୁସାରେ ସେ ନିଜେ ହବନ କଲେ।
କୌତୁକଂ କାରଯାମାସ ସପ୍ତଧା ଚ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ସେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଆୟୋଜନ କଲେ ଓ ସପ୍ତ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ପ୍ରଣମଯ୍ଯ ତତଃ କୃଷ୍ଣଂ ଵାସଯାମାସ ତଂ ଵିଧିଃ
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ଵେଦୋକ୍ତସପ୍ତମନ୍ତ୍ରାଂଶ୍ଚ ପାଠଯାମାସ ମାଧଵମ୍
ସେ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ ସପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ମାଧବଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣହସ୍ତଂ ରାଧାଯାଃ ପୃଷ୍ଠଦେଶେ ପ୍ରଜାପତିଃ
ପ୍ରଜାପତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତଟିକୁ ରାଧାଙ୍କ ପିଠିରେ ରଖିଦେଲେ।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାନାଂ ମାଲାଂ ଜାନୁଵିଲମ୍ବିତାମ୍
ସେ ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ଗଠି ରାଧାଙ୍କ ଗୁଡ଼ାଘୁଡ଼ି ସୁଦି ଲଟକାଇଦେଲେ।
ପ୍ରଣମଯ୍ଯ ପୁନଃ କୃଷ୍ଣଂ ରାଧାଂ ଚ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ ପୁନଶ୍ଚ ଵାସଯାମାସ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ପୁଣିଥରେ କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ରାଧାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ତଦ୍ଵାମପାର୍ଶ୍ଵେ ରାଧାଂ ଚ ସସ୍ମିତାଂ କୃଷ୍ଣଚେତସମ୍
ସେ ହସୁଥିବା ରାଧାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମପାଖରେ ବସାଇଲେ, ଯାହାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହୃଦୟ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହେଲା।
ପାଠଯାମାସ ଵେଦୋକ୍ତାନ୍ପଞ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରାଂଶ୍ଚ ନାରଦ 4.15.
ନାରଦ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପାଞ୍ଚଟି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ।
କନ୍ଯକାଂ ଚ ଯଥା ତାତୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ଥୌ ହରେଃ ପୁରଃ
ଏକ ପିତା ଯେପରି ଝିଅ ପାଇଁ ଦଢ଼ିଥାଏ, ସେପରି ଭକ୍ତିଭାବରେ ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ଦୁନ୍ଦୁଭିଂ ଵାଦଯାମାସୁଶ୍ଚାନକଂ ମୁରଜାଦିକମ୍
ଡୁଣ୍ଡୁଭି, ଆନକ, ମୁରଜ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବଜାଇଦେଲେ।
ଜଗୁର୍ଗନ୍ଧର୍ଵପ୍ରଵରା ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ଯୁଵଯୋଶ୍ଚରଣାମ୍ଭୋଜେ ଭକ୍ତିଂ ମେ ଦେହି ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ତୁମ୍ଭେ ଦୁଇଝଣଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ମୋର ଭକ୍ତି ଦାନ କର।
ମଦୀଯଚରଣାମ୍ଭୋଜେ ସୁଦୃଢା ଭକ୍ତିରସ୍ତୁ ତେ
ମୋର ଚରଣକମଳରେ ତୁମର ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ହେଉ।
ମଯା ନିଯୋଜିତଂ କର୍ମ କୁରୁ ଵତ୍ସ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୁଁ ଯେ କାମ କହିଛି, ମୋ ଆଦେଶରେ ତାହା କର, ପୁଆ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ରାଧାଂ କୃଷ୍ଣଂ ଚ ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁଦା
ସେ ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।