ତ୍ଵନ୍ମନୋରଥପୂର୍ଣସ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ କାଲଃ ସମାଗତଃ
ତୁମର ମନୋକାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ସମୟ ଆସିଗଲା।
ତଦେଵ ଖଣ୍ଡିତୁଂ ରାଧେ କ୍ଷମୋ ନାହଂ ଚ କୋ ଵିଧିଃ
ହେ ରାଧେ, ତାହାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ମୁଁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ; କେଉଁ ଭାଗ୍ୟ ଏହା କରିପାରିବ?
ମାଲାକମଣ୍ଡଲୁକର ଈଷତ୍ସ୍ମେରଚତୁର୍ମୁଖଃ 4.15.
ମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ହାତରେ ଧରି, ଚାରିମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମା ହଲକା ହସରେ ମୁହଁ ଫୁଲାଇଲେ।
ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରପୁଲକିତୋ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭରିଗଲା, ଦେହ ସ୍ପନ୍ଦିତ ହେଲା, ଭକ୍ତିରେ ଗଳା ନମ୍ର ହେଇଗଲା।
ପୁନର୍ନତ୍ଵା ପ୍ରଭୁଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଜଗାମ ରାଧିକାନ୍ତିକମ୍
ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ସେ ରାଧାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଲେ।
ଚକାର ସଂଭ୍ରମେଣୈଵ ଜଟାଜାଲେନ ଵେଷ୍ଟିତମ୍
ସମ୍ମାନରେ, ସେ ନିଜ ଜଟା ଦ୍ୱାରା ଦେହକୁ ମୁଡିଲେ।
ଯଥାଗମଂ ପ୍ରତୁଷ୍ଟାଵ ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତଃ ପୁନଃ ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ହେ ମାତସ୍ତ୍ଵତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜଂ ଦୃଷ୍ଟଂ କୃଷ୍ଣପ୍ରସାଦତଃ
ପ୍ରଥାନୁସାରେ, ହାତ ଜୋଡି ପୁନି ସ୍ତୁତି କଲେ; ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ — ହେ ମା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁଁ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିପାରିଛି।
ସୁଦୁର୍ଲଭଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଭାରତେ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ସେଗୁଡିକ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ, ଭାରତରେ ବିଶେଷ ଭାବରେ।
ଭାସ୍କରେ ପୁଷ୍କରେ ତୀର୍ଥେ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ଭାସ୍କର ଓ ପୁଷ୍କର ତୀର୍ଥରେ, କୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ।
ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେତ୍ଯୁକ୍ତେ ଚ ସ୍ଵାଭୀଷ୍ଟଂ ଚ ଵୃତଂ ମୁଦା
‘ବର ଚୟନ କର’ କହିବା ପରେ, ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଚୟନ କରିଥିଲି।
ହେ ଗୁଣାତୀତ ମେ ଶୀଘ୍ରମଧୁନୈଵ ପ୍ରଦର୍ଶଯ
‘ହେ ଗୁଣାତୀତ, ଦୟାକରି ଏବେ ତୁରନ୍ତ ଦେଖାଇଦିଅ।’
ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି କାଲେ ଚ ଵତ୍ସେଦାନୀଂ କ୍ଷମେତି ଚ
‘ମୁଁ ସମୟରେ ଦେଖାଇବି; ଏବେ ଅପେକ୍ଷା କର, ଶିଶୁ।’
ସର୍ଵେଷାଂ ଵାଞ୍ଛିତଂ ମାତର୍ଗୋଲୋକେ ଭାରତେଽଧୁନା 4.15.
ହେ ମା, ଗୋଲୋକ ଓ ଭାରତରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶା ଏବେ ପୂରଣ ହେଉଛି।
ତ୍ଵଂ କୃଷ୍ଣାଙ୍ଗାର୍ଧସଂଭୂତା ତୁଲ୍ଯା କୃଷ୍ଣେନ ସର୍ଵତଃ
ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦେହର ଅର୍ଧ ଭାଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କୃଷ୍ଣ ସମାନ।
ନହି ଵେଦେଷୁ ମେ ଦୃଷ୍ଟ ଇତି କେନ ନିରୂପିତମ୍
ମୁଁ ଏହାକୁ ବେଦରେ ଦେଖିନାହିଁ; କିଏ ଏହାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛି?
ଵୈକୁଣ୍ଠଶ୍ଚାପ୍ଯଜନ୍ଯଶ୍ଚ ତ୍ଵମଜନ୍ଯା ତଥାମ୍ବିକେ
ବୈକୁଣ୍ଠ ଅଜନ୍ମା, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଅଜନ୍ମା ହେଉଛ, ହେ ମା।
ତଥା ଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସଂସ୍ଥିତା
ତୁମେ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛ।
ଆତ୍ମନା ଦେହରୂପା ତ୍ଵମସ୍ଯାଧାରସ୍ତ୍ଵମେଵ ହି
ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଦେହର ରୂପ ହେବା ସହ, ଏହାର ଆଧାର ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
କିମହୋ ନିର୍ମିତଃ କେନ ହେତୁନା ଶିଲ୍ପକାରିଣା
କେଉଁ ଦ୍ୱାରା, କେଉଁ କାରଣରେ, କେଉଁ କଳାକାର ତୁମେ ତିଆରି କରିଛି?
ଅସ୍ଯାଂଶା ତ୍ଵଂ ତ୍ଵଦଂଶୋ ଵାଽପ୍ଯଯଂ କେନ ନିରୂପିତଃ
ତୁମେ ଏହାର ଅଂଶ, କିମ୍ବା ଏହା ତୁମର ଅଂଶ? କିଏ ଏହାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛି?
ତଂ ପଠିତ୍ଵା ଗୁରୁମୁଖାଦ୍ଭଵନ୍ତ୍ଯେଵ ବୁଧା ଜନାଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରେ ପଠିଲେ, ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଉନ୍ତି।
ଵେଦୋ ଵା ପଣ୍ଡିତୋ ଵାଽନ୍ଯଃ କୋ ଵା ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ବେଦ, କୌଣସି ପଣ୍ଡିତ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି — ହେ ପ୍ରଭୁ, କିଏ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବ?
ତ୍ଵଂ ବୁଦ୍ଧେର୍ଜନନୀ ମାତଃ କୋ ଵା ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋତୁମୀଶ୍ଵରଃ 4.15.
ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିର ଜନନୀ, ମାଆ — ହେ ପ୍ରଭୁ, କିଏ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବ?
ଯଦଦୃଷ୍ଟାଶ୍ରୁତେ ଵସ୍ତୁ ତନ୍ନିର୍ଵକ୍ତୁଂ ଚ କଃ କ୍ଷମଃ
ଯାହା ଦେଖାଯାଇନାହିଁ, ଶୁଣାଯାଇନାହିଁ — ତାହାକୁ କିଏ ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବ?
ସରସ୍ଵତୀ ଚ ଵେଦାଶ୍ଚ କ୍ଷମଃ କଃ ସ୍ତୋତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ସରସ୍ବତୀ ଓ ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ — ହେ ପ୍ରଭୁ, କିଏ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବ?
ଈଶ୍ଵରାଣାମୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ଯୋଗ୍ଯାଯୋଗ୍ଯେ ସମା କୃପା
ସମସ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଈଶ୍ୱର, ତାଙ୍କର କୃପା ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅଯୋଗ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ।
ଜନନୀ ଜନକୋ ଯୋ ଵା ସର୍ଵଂ କ୍ଷମତି ସ୍ନେହତଃ
ମାଆ, ବାପା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି — ସ୍ନେହବଶତଃ ସମସ୍ତ କ୍ଷମା କରନ୍ତି।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚରଣାମ୍ଭୋଜେ ସର୍ଵେଷାଂ ଵନ୍ଦ୍ଯମୀପ୍ସିତମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଦର ଓ ଆକାଂକ୍ଷାର ଅର୍ଥରେ, ପଦ୍ମପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରି,
ରାଧାମାଧଵଯୋଃ ପାଦେ ଭକ୍ତିର୍ଦାସ୍ଯଂ ଲଭେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍ ଵିଲଙ୍ଘ୍ଯ ସର୍ଵଲୋକାଂଶ୍ଚ ଯାତି ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍
ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କ ପାଦରେ ଭକ୍ତି ଓ ଦାସ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିବା ଜଣେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: