ଅଦ୍ଯ ପୂର୍ଣଂ କରିଷ୍ଯାମି ସ୍ଵୀକୃତଂ ଯତ୍ପୁରା ପ୍ରିଯେ
ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂର୍ବରୁ ଦିଆ ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରିବି, ପ୍ରିୟା।
ଯଥା ତ୍ଵଂ ଚ ତଥାଽହଂ ଚ ଭେଦୋ ହି ନାଵଯୋର୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ତୁମେ ଯେପରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେପରି; ଆମ ମଧ୍ୟରେ କେହି ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଯଥା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଗନ୍ଧଶ୍ଚ ତଥାଽହଂ ତ୍ଵଯି ସଂତତମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଗନ୍ଧ ଯେପରି ରହିଥାଏ, ମୁଁ ତୁମରେ ସେପରି ସଦା ବ୍ୟାପିତ।
କୁଲାଲଃ ସ୍ଵର୍ଣକାରଶ୍ଚ ନହି ଶକ୍ତଃ କଦାଚନ 4.15.
ମାଟି କୁମ୍ଭ କରିବା କୁମ୍ଭକାର କିମ୍ବା ସୁନା ଗଢିବା ସୁନାରି, କେବେ ଏହି କାମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ସୃଷ୍ଟେରାଧାରଭୂତା ତ୍ଵଂ ବୀଜରୂପୋଽହମଚ୍ଯୁତଃ
ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିର ଆଧାର, ମୁଁ ଅବିନାଶୀ ମୂଳ ରୂପ।
ତ୍ଵଂ ମେ ଶୋଭା ସ୍ଵରୂପାଽସି ଦେହସ୍ଯ ଭୂଷଣଂ ଯଥା
ତୁମେ ମୋର ଶୋଭାର ଅବତାର, ଶରୀରର ଭୂଷଣ ପରି।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଚ ତଦା ତେଽପି ତ୍ଵଯୈଵ ସହିତଂ ପରମ୍
ସେ ସମୟରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସହ ଥିବା ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସହ ଉଚ୍ଚତମ ମିଳନରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
ସର୍ଵଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପାସି ସର୍ଵରୂପୋଽହମକ୍ଷରଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଅବତାର, ମୁଁ ସମସ୍ତ ରୂପର ଅବିନାଶୀ।
ନ ଶରୀରୀ ଯଦାହଂ ଚ ତଦା ତ୍ଵମଶରୀରିଣୀ
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଦେହ ନଥାଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ନଥାଏ।
ତ୍ଵଂ ଚ ଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପା ଚ ସର୍ଵସ୍ତ୍ରୀରୂପଧାରିଣୀ
ତୁମେ ଶକ୍ତିର ଅବତାର, ସମସ୍ତ ଜନନୀର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା।
ଶକ୍ତ୍ଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚ ଜ୍ଞାନେନ ମଯା ତୁଲ୍ଯା ଵରାନନେ
ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଜ୍ଞାନରେ, ତୁମେ ମୋତେ ସମାନ, ଶୁଭ ମୁହଁବିଶିଷ୍ଟା।
ତସ୍ଯ ଵାସଃ କାଲସୂତ୍ରେ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ
ତାଙ୍କର ବାସ କାଳର ସୂତ୍ରରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଅଛନ୍ତି, ସେପରି ରହିଥାଏ।
କୋଟିଜନ୍ମାର୍ଜିତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
କୋଟି ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପୁଣ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କର ନଷ୍ଟ ହେଉଛି।
ପଚ୍ଯନ୍ତେ ନରକେ ଘୋରେ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ 4.15.
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଅଛନ୍ତି, ସେପରି।
ଧାଶବ୍ଦଂ କୁର୍ଵତଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ଯାମି ଶ୍ରଵଣଲୋଭତଃ ଯାଵଜୀଵନପର୍ଯନ୍ତଂ ଯା ପ୍ରୀତିର୍ଜାଯତେ ମମ
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ 'ଧା' ଶବ୍ଦଟି ଶୁଣିବି, ସେଇ ଶୁଣିବାର ଆଗ୍ରହରୁ ମୋ ମନରେ ଯେଉଁ ପ୍ରେମ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ତାହା ମୋ ଜୀବନର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ।
ସା ପ୍ରୀତିର୍ମମ ଜାଯେତ ରାଧାଶବ୍ଦାତ୍ତତୋଽଧିକା
ମୋ ମନରେ ଯେଉଁ ପ୍ରେମ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ରାଧା ନାମ ଶୁଣିଲେ ସେ ପ୍ରେମ ତାହାଠୁ ଅଧିକ ହୋଇଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ତଃ ଶିଵୋ ଧର୍ମୋ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
ବ୍ରହ୍ମା, ଅନନ୍ତ, ଶିବ, ଧର୍ମ, ଏବଂ ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷି—
ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସରସ୍ଵତୀ ଦୁର୍ଗା ସାଵିତ୍ରୀ ପ୍ରକୃତିସ୍ତଥା
ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ଦୁର୍ଗା, ସାବିତ୍ରୀ ଏବଂ ପ୍ରକୃତି—
ତେ ସର୍ଵେ ପ୍ରାଣତୁଲ୍ଯା ମେ ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରାଣାଧିକା ସତୀ
ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ସମାନ; କିନ୍ତୁ ହେ ସତୀ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ଯା ମେ ଚତୁର୍ଭୁଜା ମୂର୍ତିର୍ବିଭର୍ତ୍ତି ଵକ୍ଷସି ପ୍ରିଯାମ୍
ମୋର ଚାରି ହାତର ମୂର୍ତ୍ତି, ଯାହା ମୋ ପ୍ରିୟାକୁ ମୋର ଛାତିରେ ଧରିଥାଏ—
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତସ୍ଥୌ ତଲ୍ପେ ମନୋରମେ
ଏଭଳି କହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମନୋହର ଶୟନରେ ବସି ରହିଲେ।
ରାଧିକୋଵାଚ ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଵଦସି ସର୍ଵାହଂ ତ୍ଵତ୍ପାଦାବ୍ଜପ୍ରସାଦତଃ
ରାଧିକା କହିଲେ: ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ସେ ସବୁ ମୋ ପାଇଁ ତୁମର ପଦପଦ୍ମର କୃପାରେ ହୋଇଛି।
ଈଶ୍ଵରସ୍ଯାପ୍ରିଯାଃ କେଚିତ୍ପ୍ରିଯାଶ୍ଚ କୁତ୍ର କେଚନ
ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅପ୍ରିୟ ଅଛନ୍ତି, କିଛି ପ୍ରିୟ ଅଛନ୍ତି—ଏହା କେଉଁଠି ହୋଇପାରିବ?
ତୃଣଂ ଚ ପର୍ଵତଂ କର୍ତୁ ସମର୍ଥଃ ପର୍ଵତଂ ତୃଣମ୍ 4.15.
ସେ ଏକ ତିଣିକୁ ପାହାଡ଼ କରିପାରନ୍ତି, ଏବଂ ପାହାଡ଼କୁ ତିଣି କରିପାରନ୍ତି।
ତିଷ୍ଠତ୍ଯହଂ ଶଯାନସ୍ତ୍ଵଂ କଥାଭିର୍ଯତ୍କ୍ଷଣଂ ଗତମ୍
ମୁଁ ଏଠାରେ ଶୟନ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି, ତୁମେ କଥା କହି କହି ସମୟ କଟାଇଦେଲା।
ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲେ ଚ ଶିରସି ଦେହି ତେ ଚରଣାମ୍ବୁଜମ୍
ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ମୋର ଛାତି ଓ ମୋର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖ।
ପୁରଃ ପପାତ ମେ ଦୃଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵଦୀଯଚରଣାମ୍ବୁଜେ
ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ପାଖରେ ପଡ଼ିଛି।
ପ୍ରତ୍ଯେକମଙ୍ଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଦତ୍ତା ଶାନ୍ତେ ମୁଖାମ୍ବୁଜେ
ତୁମର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଶାନ୍ତ ମୁଖପଦ୍ମକୁ ମୋ ଆତ୍ମା ଦେଇଛି।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜହାସ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ରାଧିକାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ହସିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ତିଷ୍ଠ ଭଦ୍ରେ କ୍ଷଣଂ ଭଦ୍ରଂ କରିଷ୍ଯାମି ତଵ ପ୍ରିଯେ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ହେ ଭଦ୍ରେ, ଏକ କ୍ଷଣ ରୁହ; ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ କାମ କରିବି, ମୋ ପ୍ରିୟା।