ଆଵଯୋଶ୍ଚରଣାମ୍ଭୋଜେ ଯୁଵଯୋଶ୍ଚ ଦିଵାନିଶମ୍
ଦିନ ରାତି ଆମ ଦୁହାଙ୍କର ଚରଣକମଳ ଓ ତୁମ ଦୁହାଙ୍କର ଚରଣକମଳ ପାଖରେ।
ମାଯା ଯୁଵାଂ ଚ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନୌ ନ କରିଷ୍ଯତି ମଦ୍ଵରାତ୍
ମୋ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ମାୟା ତୁମ ଦୁହାଙ୍କୁ ଲୁଚାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସାନନ୍ଦଂ କୃତ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ଏଭଳି କହି ସେ ଆନନ୍ଦରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତି ଉପରେ ରଖିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ତଂ କାମାଚ୍ଛ୍ଲେଷଂଶ୍ଲେଷଂ ଚୁଚୁମ୍ବ ଚ
ସେ ମମତାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଛାତି ଉପରେ ରଖି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ନାନାଵିଚିତ୍ରଚିତ୍ରାଢ୍ଯଂ ଚିତ୍ରକାନନଶୋଭିତମ୍ 4.15.
ନାନା ଅଦ୍ଭୁତ ଶୃଙ୍ଗାର ଓ ଅପୂର୍ବ ଉଦ୍ୟାନରେ ଶୋଭିତ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୃରୀକୁଙ୍କୁମଦ୍ରଵଯୁକ୍ତଯା
ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଭରିଥିଲା।
ନାନାଭୋଗସମାଯୁକ୍ତଂ ଦିଵ୍ଯଦର୍ପଣସଂଯୁତମ୍
ନାନା ଭୋଗ ଓ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ପଣରେ ସଜିଥିଲା।
ମଣୀନ୍ଦ୍ରସାରରଚିତକପାଟେନ ସମନ୍ଵିତମ୍ କୁଙ୍କୁମାକାରମଣିଭିଃ ସପ୍ତସୋପାନସଂଯୁତମ୍
ମଣିର ମୂଳ୍ୟବାନ ଦ୍ୱାର ଓ କୁଙ୍କୁମ ରଙ୍ଗର ସାତିଟି ମଣିର ଶିଢ଼ି ଥିଲା।
ଯୁକ୍ତଂ ଷଟ୍ପଦସଂଯୁକ୍ତୈଃ ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନଂ ଚ ପୁଷ୍ପିତୈଃ
ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ତାମ୍ବୂଲଂ କର୍ପୂରାଦିସମନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ ସେ କର୍ପୂର ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାଦାନ ମିଶାଇଥିବା ତାମ୍ବୁଳ ଦେଖିଲେ।
ସୁଧାମଧୁଭ୍ଯାଂ ପୂର୍ଣାନି ରତ୍ନକୁମ୍ଭାନି ନାରଦ
ନାରଦ, ମଣିର ଘଡ଼ାରେ ଅମୃତ ଓ ମଧୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲୀଲାଭଂ ଚନ୍ଦନେନ ଵିଭୂଷିତମ୍
କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ଲୀଳା ଭରିଥିବା, ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ।
ପୀତଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନଂ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣମ୍
ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମଧୁର ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି।
କୌସ୍ତୁଭେନ ମଣୀନ୍ଦ୍ରେଣ ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ 4.15.
କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ତାଙ୍କର ଛାତି ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା।
ଶରତ୍ପ୍ରଫୁଲ୍ଲକମଲପ୍ରଭାମୋଚନଲୋଚନମ୍
ଶରତକାଳର ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କମଳ ପରି ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିଲା।
ତ୍ରିଵଂକଚୂଡାଂ ବିଭ୍ରନ୍ତଂ ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ରତ୍ନମନ୍ଦିରମ୍
ତିନି ମୁଣ୍ଡିଆ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମଣିମୟ ମହଳକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ସର୍ଵସ୍ମୃତିସ୍ଵରୂପା ସା ତଥାପି ଵିସ୍ମଯଂ ଯଯୌ
ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ପାଠର ଅବତାର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତଥାପି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।
କାମାଚ୍ଚକ୍ଷୁଶ୍ଚକୋରାଭ୍ଯାଂ ମୁଖଚନ୍ଦ୍ରଂ ପପୌ ମୁଦା
ତାଙ୍କର ଆଖି ଚକୋର ପକ୍ଷୀ ପରି ଆଶାରେ, ହସିମୁଖର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ମୁହଁକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖି ରହିଲେ।
ପୁଲକାଙ୍କିତସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ସସ୍ମିତା ମଦନାତୁରା ନଵସଂଗମଯୋଗ୍ଯାଂ ଚ ପଶ୍ଯନ୍ତୀଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଷା
ତାଙ୍କର ସାରା ଶରୀର କୁମୁଡି ହେଲା, ସେ ହସିଲେ, ପ୍ରେମରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ, ନୂତନ ମିଳନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଇ, ଚାଲାକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ:
ଅଦ୍ଯ ପୂର୍ଣଂ କରିଷ୍ଯାମି ସ୍ଵୀକୃତଂ ଯତ୍ପୁରା ପ୍ରିଯେ
ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂର୍ବରୁ ଦିଆ ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରିବି, ପ୍ରିୟା।
ଯଥା ତ୍ଵଂ ଚ ତଥାଽହଂ ଚ ଭେଦୋ ହି ନାଵଯୋର୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ତୁମେ ଯେପରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେପରି; ଆମ ମଧ୍ୟରେ କେହି ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଯଥା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଗନ୍ଧଶ୍ଚ ତଥାଽହଂ ତ୍ଵଯି ସଂତତମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଗନ୍ଧ ଯେପରି ରହିଥାଏ, ମୁଁ ତୁମରେ ସେପରି ସଦା ବ୍ୟାପିତ।
କୁଲାଲଃ ସ୍ଵର୍ଣକାରଶ୍ଚ ନହି ଶକ୍ତଃ କଦାଚନ 4.15.
ମାଟି କୁମ୍ଭ କରିବା କୁମ୍ଭକାର କିମ୍ବା ସୁନା ଗଢିବା ସୁନାରି, କେବେ ଏହି କାମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ସୃଷ୍ଟେରାଧାରଭୂତା ତ୍ଵଂ ବୀଜରୂପୋଽହମଚ୍ଯୁତଃ
ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିର ଆଧାର, ମୁଁ ଅବିନାଶୀ ମୂଳ ରୂପ।
ତ୍ଵଂ ମେ ଶୋଭା ସ୍ଵରୂପାଽସି ଦେହସ୍ଯ ଭୂଷଣଂ ଯଥା
ତୁମେ ମୋର ଶୋଭାର ଅବତାର, ଶରୀରର ଭୂଷଣ ପରି।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଚ ତଦା ତେଽପି ତ୍ଵଯୈଵ ସହିତଂ ପରମ୍
ସେ ସମୟରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସହ ଥିବା ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସହ ଉଚ୍ଚତମ ମିଳନରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
ସର୍ଵଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପାସି ସର୍ଵରୂପୋଽହମକ୍ଷରଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଅବତାର, ମୁଁ ସମସ୍ତ ରୂପର ଅବିନାଶୀ।
ନ ଶରୀରୀ ଯଦାହଂ ଚ ତଦା ତ୍ଵମଶରୀରିଣୀ
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଦେହ ନଥାଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ନଥାଏ।
ତ୍ଵଂ ଚ ଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପା ଚ ସର୍ଵସ୍ତ୍ରୀରୂପଧାରିଣୀ
ତୁମେ ଶକ୍ତିର ଅବତାର, ସମସ୍ତ ଜନନୀର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା।