ତ୍ରିଶୂଲପଟ୍ଟିଶଧରୋ ଜପମାଲାକରଃ ପରଃ 1.3.
ତାଙ୍କର ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ ଥିଲା, ଏକ ଜପମାଳା ଧରିଥିଲେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଥିଲେ।
ମୃତ୍ଯୋର୍ମୃତ୍ଯୁରୀଶ୍ଵରଶ୍ଚ ମୃତ୍ଯୁର୍ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯଃ ଶିଵଃ
ସେ ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା ଶିବ।
ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାମୃଷ୍ଟମୁଖଦୃଶ୍ଯୋ ମନୋହରଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ପୁରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟାଵ ତଂ ପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ହାତ ଯୋଡ଼ି ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ପ୍ରଵରଂ ଜଯଦାନାଂ ଚ ଵନ୍ଦେ ତମପରାଜିତମ୍
ମହାଦେବ କହିଲେ — ମୁଁ ସେଠି ଅପରାଜିତ, ବିଜୟ ଓ ଦାନ ଦେବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରେଶଂ ଚ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ଵିଶ୍ଵକାରଣମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର କାରଣ।
ଵିଶ୍ଵରକ୍ଷାକାରଣଂ ଚ ଵିଶ୍ଵଘ୍ନଂ ଵିଶ୍ଵଜଂ ପରମ୍
ସେ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷାର କାରଣ, ବିଶ୍ୱର ନାଶକ, ବିଶ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ତେଜଃସ୍ଵରୂପଂ ତେଜୋଦଂ ସର୍ଵତେଜସ୍ଵିନାଂ ଵରମ୍ ନାରାଯଣଂ ଚ ସଂଭାଷ୍ଯ ସ ଉଵାସ ତଦାଜ୍ଞଯା
ତାଙ୍କର ଦେହ ହେଉଛି ଆଲୋକର ଆକାର, ସେ ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ସେଠି ରହିଲେ।
ଇତି ଶମ୍ଭୁକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯୋ ଜନଃ ସଂଯତଃ ପଠେତ୍
ଯେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ସଂଯମରେ ଏହି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ—
ସନ୍ତତଂ ଵର୍ଦ୍ଧତେ ମିତ୍ରଂ ଧନମୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯମେଵ ଚ
—ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଧନ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ଇତି ବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ଶମ୍ଭୁକୃତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ଆଵିର୍ଵଭୂଵ ତତ୍ପଶ୍ଚାତ୍କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ନାଭିପଙ୍କଜାତ୍ 1.3.
ଏଭଳି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତୋତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ତାପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ—
ଶୁକ୍ଲଵାସାଃ ଶୁକ୍ଲଦନ୍ତଃ ଶୁକ୍ଲକେଶଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ
ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଧଳା ଦାନ୍ତ ଓ ଧଳା କେଶ ଥିବା, ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ତପସାଂ ଫଲଦାତା ଚ ପ୍ରଦାତା ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍
ସେ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥିବା।
ଧାତା ଚତୁର୍ଣାଂ ଵେଦାନାଂ ଜ୍ଞାତା ଵେଦପ୍ରସୂପତିଃ ୩୩ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପୁରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟାଵ ତଂ ପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ
ସେ ଚାରିଟି ବେଦର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଜଣା, ବେଦ ଉତ୍ପତ୍ତିର ନାଥ; ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ହାତ ଯୋଡ଼ି ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଅଵ୍ଯକ୍ତମଵ୍ଯଯଂ ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଗୋପଵେଷଵିଧାଯିନମ୍
ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଗୋପାଳକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
କିଶୋରଵଯସଂ ଶାନ୍ତଂ ଗୋପୀକାନ୍ତଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ଯୁବକ ଦେହରେ, ଶାନ୍ତ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ।
ଵୃନ୍ଦାଵନଵନାଭ୍ଯର୍ଣେ ରାସମଣ୍ଡଲସଂସ୍ଥିତମ୍
ବୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲ ନିକଟରେ, ରାସ ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଂ ନତ୍ଵା ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଵରମ୍
ଏଭଳି କହି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ରତ୍ନସିଂହାସନ ଉପରେ ଦୟା କଲେ।
ଇତି ବ୍ରହ୍ମକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଯଃ ପଠେତ୍
ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଯିଏ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ପଢ଼େ,
ଭକ୍ତିର୍ଭଵତି ଗୋଵିନ୍ଦେ ଶ୍ରୀପୁତ୍ରପୌତ୍ରଵର୍ଦ୍ଧିନୀ 1.3.
ସେଠାରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ବଢ଼ନ୍ତି।
ଇତି ବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମକୃତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ଆଵିର୍ବଭୂଵ ତତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଵକ୍ଷସଃ ପରମାତ୍ମନଃ
ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ତୋତ୍ର ପରେ, ସେହି ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଛାତିରୁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ସର୍ଵସାକ୍ଷୀ ଚ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵକର୍ମଣାମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ରଷ୍ଟା, ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ।
ଧର୍ମଜ୍ଞାନଯୁତୋ ଧର୍ମୋ ଧର୍ମିଷ୍ଠୋ ଧର୍ମଦୋ ଭଵେତ୍
ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ଯୁକ୍ତ, ସେ ନିଜେ ଧର୍ମ, ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ଓ ଧର୍ମ ଦେଇଥିବା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପୁରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୁଵି
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି ନମସ୍କାର କଲେ।
ଶ୍ରୀଧର୍ମ ଉଵାଚ କୃଷ୍ଣଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵାସୁଦେଵଂ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ଶ୍ରୀଧର୍ମ କହିଲେ: କୃଷ୍ଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ବାସୁଦେବ, ପରମାତ୍ମା, ଈଶ୍ୱର,
ଗୋପେଶ୍ଵରଂ ଚ ଗୋପୀଶଂ ଗୋପଂ ଗୋରକ୍ଷକଂ ଵିଭୁମ୍
ଗୋପମାନଙ୍କ ନାଥ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ନାଥ, ଗୋପ, ଗାଈଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ,
ଗୋଗୋପଗୋପୀମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ପ୍ରଧାନଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ଗାଈ, ଗୋପ, ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
ଇତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ୍ଯ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଵରେ
ଏଭଳି କହି, ଉତ୍ତମ ରତ୍ନସିଂହାସନରୁ ଉଠିଲେ।
ଚତୁର୍ଵିଶତିନାମାନି ଧର୍ମଵକ୍ତ୍ରୋଦ୍ଗତାନି ଚ
ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ ଚବିଶଟି ନାମ।
ମୃତ୍ଯୁକାଲେ ହରେର୍ନାମ ତସ୍ଯ ସାଧ୍ଯଂ ଲଭେଦ୍ ଧୁଵମ୍ 1.3.
ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ହରିଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚାହିଦା ଫଳ ମିଳେ।