ନନାମ ତାଂ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୋ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ଚୋଖରେ ଲୁହ ଏବଂ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଜାନାମୀମଂ ମହାଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ନିର୍ଗୁଣମଚ୍ଯୁତମ୍
ମୁଁ ଜାଣେଁ ଏହି ଶିଶୁ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଗୁଣହୀନ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ରୂପ।
ଗୃହାଣ ପ୍ରାଣନାଥଂ ଚ ଗଚ୍ଛ ଭଦ୍ରେ ଯଥାସୁଖମ୍
ତୁମର ପ୍ରିୟ ଶିଶୁକୁ ନିଅ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ସେପରି ଯାଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ରୁଦନ୍ତଂ ବାଲକଂ ଭିଯା
ଏପରି କହି ସେ ଭୟରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଶିଶୁଟିକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଉଵାଚ ନନ୍ଦଂ ସା ଯତ୍ନାନ୍ନ ପ୍ରକାଶ୍ଯଂ ରହସ୍ଯକମ୍
ସେ ନନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା କେହିଠାରେ ମଧ୍ୟ ଖୋଲାସା କରିବେ ନାହିଁ।'
ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵଂ ଗର୍ଗଵଚନାତ୍ସର୍ଵଂ ଜାନାସି କାରଣମ୍ 4.15.
ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ଗର୍ଗଙ୍କର କଥା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାରଣ ଜାଣିଛ।
ଵରଂ ଵୃଣୁ ଵ୍ରଜେଶ ତ୍ଵଂ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ବ୍ରଜରେଶ୍ୱର, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହା ପାଇଁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାମୁଵାଚ ଵ୍ରଜେଶ୍ଵରଃ
ରାଧିକାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବ୍ରଜେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଯୁଵଯୋଃ ସନ୍ନିଧୌ ଵାସଂ ଦାସ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ତୁମେ ଆମକୁ ତୁମ ଉପସ୍ଥିତିରେ ରହିବାକୁ ଏମିତି ଦୁର୍ଲଭ ସୁଯୋଗ ଦେବା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନନ୍ଦସ୍ଯ ଵଚନମୁଵାଚ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ନନ୍ଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱରୀ କହିଲେ।
ଆଵଯୋଶ୍ଚରଣାମ୍ଭୋଜେ ଯୁଵଯୋଶ୍ଚ ଦିଵାନିଶମ୍
ଦିନ ରାତି ଆମ ଦୁହାଙ୍କର ଚରଣକମଳ ଓ ତୁମ ଦୁହାଙ୍କର ଚରଣକମଳ ପାଖରେ।
ମାଯା ଯୁଵାଂ ଚ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନୌ ନ କରିଷ୍ଯତି ମଦ୍ଵରାତ୍
ମୋ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ମାୟା ତୁମ ଦୁହାଙ୍କୁ ଲୁଚାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସାନନ୍ଦଂ କୃତ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ଏଭଳି କହି ସେ ଆନନ୍ଦରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତି ଉପରେ ରଖିଲେ।
କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ତଂ କାମାଚ୍ଛ୍ଲେଷଂଶ୍ଲେଷଂ ଚୁଚୁମ୍ବ ଚ
ସେ ମମତାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଛାତି ଉପରେ ରଖି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ନାନାଵିଚିତ୍ରଚିତ୍ରାଢ୍ଯଂ ଚିତ୍ରକାନନଶୋଭିତମ୍ 4.15.
ନାନା ଅଦ୍ଭୁତ ଶୃଙ୍ଗାର ଓ ଅପୂର୍ବ ଉଦ୍ୟାନରେ ଶୋଭିତ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୃରୀକୁଙ୍କୁମଦ୍ରଵଯୁକ୍ତଯା
ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଭରିଥିଲା।
ନାନାଭୋଗସମାଯୁକ୍ତଂ ଦିଵ୍ଯଦର୍ପଣସଂଯୁତମ୍
ନାନା ଭୋଗ ଓ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ପଣରେ ସଜିଥିଲା।
ମଣୀନ୍ଦ୍ରସାରରଚିତକପାଟେନ ସମନ୍ଵିତମ୍ କୁଙ୍କୁମାକାରମଣିଭିଃ ସପ୍ତସୋପାନସଂଯୁତମ୍
ମଣିର ମୂଳ୍ୟବାନ ଦ୍ୱାର ଓ କୁଙ୍କୁମ ରଙ୍ଗର ସାତିଟି ମଣିର ଶିଢ଼ି ଥିଲା।
ଯୁକ୍ତଂ ଷଟ୍ପଦସଂଯୁକ୍ତୈଃ ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନଂ ଚ ପୁଷ୍ପିତୈଃ
ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ତାମ୍ବୂଲଂ କର୍ପୂରାଦିସମନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ ସେ କର୍ପୂର ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାଦାନ ମିଶାଇଥିବା ତାମ୍ବୁଳ ଦେଖିଲେ।
ସୁଧାମଧୁଭ୍ଯାଂ ପୂର୍ଣାନି ରତ୍ନକୁମ୍ଭାନି ନାରଦ
ନାରଦ, ମଣିର ଘଡ଼ାରେ ଅମୃତ ଓ ମଧୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲୀଲାଭଂ ଚନ୍ଦନେନ ଵିଭୂଷିତମ୍
କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ଲୀଳା ଭରିଥିବା, ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ।
ପୀତଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନଂ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣମ୍
ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମଧୁର ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି।
କୌସ୍ତୁଭେନ ମଣୀନ୍ଦ୍ରେଣ ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ 4.15.
କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ତାଙ୍କର ଛାତି ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା।
ଶରତ୍ପ୍ରଫୁଲ୍ଲକମଲପ୍ରଭାମୋଚନଲୋଚନମ୍
ଶରତକାଳର ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କମଳ ପରି ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିଲା।
ତ୍ରିଵଂକଚୂଡାଂ ବିଭ୍ରନ୍ତଂ ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ରତ୍ନମନ୍ଦିରମ୍
ତିନି ମୁଣ୍ଡିଆ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମଣିମୟ ମହଳକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ସର୍ଵସ୍ମୃତିସ୍ଵରୂପା ସା ତଥାପି ଵିସ୍ମଯଂ ଯଯୌ
ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ପାଠର ଅବତାର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତଥାପି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।
କାମାଚ୍ଚକ୍ଷୁଶ୍ଚକୋରାଭ୍ଯାଂ ମୁଖଚନ୍ଦ୍ରଂ ପପୌ ମୁଦା
ତାଙ୍କର ଆଖି ଚକୋର ପକ୍ଷୀ ପରି ଆଶାରେ, ହସିମୁଖର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ମୁହଁକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖି ରହିଲେ।
ପୁଲକାଙ୍କିତସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ସସ୍ମିତା ମଦନାତୁରା ନଵସଂଗମଯୋଗ୍ଯାଂ ଚ ପଶ୍ଯନ୍ତୀଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଷା
ତାଙ୍କର ସାରା ଶରୀର କୁମୁଡି ହେଲା, ସେ ହସିଲେ, ପ୍ରେମରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ, ନୂତନ ମିଳନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଇ, ଚାଲାକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: