ଵୃଷ୍ଟିଧାରାମତିସ୍ଥୂଲାଂ କମ୍ପମାନାଂଶ୍ଚ ପାଦପାନ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଭାରି ଘନ ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଛି ଏବଂ ଗଛମାନେ କମ୍ପିଉଛନ୍ତି।
କଥଂ ଯାସ୍ଯାମି ଗୋଵତ୍ସାନ୍ଵିହାଯ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ବତ
ମୁଁ କିପରି ଗୋବଛାମାନେକୁ ଛାଡି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବି? ହାୟ!
ଏଵଂ ନନ୍ଦେ ପ୍ରଵଦତି ରୁରୋଦ ଶ୍ରୀହରିସ୍ତଦା
ନନ୍ଦ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ଶ୍ରୀହରି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଧାଽଽଜଗାମ କୃଷ୍ଣ ସନ୍ନିଧିମ୍
ଏହି ସମୟରେ ରାଧା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନକୁ ଆସିଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରାଭାମୁଷ୍ଟଵକ୍ତ୍ରମନୋହରା
ତାଙ୍କର ମଧୁର ମୁହଁ ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ପରିତସ୍ତାରକାପକ୍ଷ୍ମଵିଚିତ୍ରକଜ୍ଜଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲା 4.15.
ସେ ଚାରିପାଖରେ ତାରାପରି ଚକଚକାଉଥିବା ପାକ୍ଷ୍ମୀ ଓ କଜଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତନ୍ମଧ୍ଯସ୍ଥଲଶୋଭାର୍ହ ସ୍ଥୂଲମୁକ୍ତାଫଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସେ ମୋତିର ମାଳାରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୋଭାମୟ ଥିଲେ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମମଧ୍ଯାହ୍ନମାର୍ତଣ୍ଡପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟକକୁଣ୍ଡଲା
ତାଙ୍କର କୁଣ୍ଡଳ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ମୁକ୍ତାପଙ୍କ୍ତିପ୍ରଭାତୈକଦନ୍ତପଙ୍କ୍ତିସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲା
ତାଙ୍କର ଏକ ଶାରି ଦାନ୍ତ ପ୍ରଭାତର ମୋତି ମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
କସ୍ତୂରୀବିନ୍ଦୁସଂଯୁକ୍ତ ସିନ୍ଦୂରବିନ୍ଦୁଭୂଷିତା
ସେ କସ୍ତୂରୀ ବିନ୍ଦୁ ଓ ସିନ୍ଧୂର ବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ସୁଚାରୁଵର୍ତୁଲାକାରକପୋଲପୁଲକାନ୍ଵିତା
ତାଙ୍କର ଗାଲ ଚକ୍ରାକାର ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ତାହାରେ ଆନନ୍ଦର ରୋମାଞ୍ଚ ଫୁଟିଥିଲା।
ସୁଚାରୁଶ୍ରୀଫଲଯୁଗକଠିନସ୍ତନସଂଗତା
ତାଙ୍କର ଛାତି ଦୁଇଟି ଶୁଭ ଫଳ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ସୁଚାରୁଵର୍ତୁଲାକାରମୁଦରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ପେଟ ଚକ୍ରାକାର ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନସାରରଚିତମେଖଲାଜାଲଭୂଷିତା
ତିଅଁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ତତ୍ତ୍ୱରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା କମରବନ୍ଧ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
କଠିନଶ୍ରୋଣିଯୁଗଲଂ ଧରଣୀଧରନିନ୍ଦିତମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଦୃଢ଼ କମର ମାଟିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ରତ୍ନଭୂଷଣସଂଯୁକ୍ତଂ ଯାଵକଦ୍ରଵସଂଯୁତମ୍ 4.15.
ସେ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ସୁଶୋଭିତ ଏବଂ ହଳଦୀ ଲାଗିଥିଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନସାରରଚିତକ୍ଵଣନ୍ମଞ୍ଜୀର ରଞ୍ଜିତମ୍
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ତତ୍ତ୍ୱରେ ତିଆରି ତାଙ୍କର ଗୁଂଗୁର ମଧୁର ସ୍ୱରେ ଝଙ୍କାର କରୁଥିଲା।
ରତ୍ନାଙ୍ଗୁଲୀଯନିକରଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକୋଜ୍ଵଲା
ତାଙ୍କର ଆଠିରେ ରତ୍ନ ଅଙ୍ଗୁଠି ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଶୁଦ୍ଧ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିଲା।
ସହସ୍ରଦଲସଂଯୁକ୍ତକ୍ରୀଡାକମଲମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ଖେଳୁଥିବା ପଦ୍ମ ହଜାର ପାତିଓଁ ସହିତ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ନିର୍ଜନେ ନନ୍ଦୋ ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଯଯୌ
ସେଉଁଠି ଏକାକୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନନ୍ଦ ଅତ୍ୟଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ନନାମ ତାଂ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୋ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ଚୋଖରେ ଲୁହ ଏବଂ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଜାନାମୀମଂ ମହାଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ନିର୍ଗୁଣମଚ୍ଯୁତମ୍
ମୁଁ ଜାଣେଁ ଏହି ଶିଶୁ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଗୁଣହୀନ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ରୂପ।
ଗୃହାଣ ପ୍ରାଣନାଥଂ ଚ ଗଚ୍ଛ ଭଦ୍ରେ ଯଥାସୁଖମ୍
ତୁମର ପ୍ରିୟ ଶିଶୁକୁ ନିଅ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ସେପରି ଯାଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ରୁଦନ୍ତଂ ବାଲକଂ ଭିଯା
ଏପରି କହି ସେ ଭୟରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଶିଶୁଟିକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଉଵାଚ ନନ୍ଦଂ ସା ଯତ୍ନାନ୍ନ ପ୍ରକାଶ୍ଯଂ ରହସ୍ଯକମ୍
ସେ ନନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା କେହିଠାରେ ମଧ୍ୟ ଖୋଲାସା କରିବେ ନାହିଁ।'
ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵଂ ଗର୍ଗଵଚନାତ୍ସର୍ଵଂ ଜାନାସି କାରଣମ୍ 4.15.
ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ଗର୍ଗଙ୍କର କଥା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାରଣ ଜାଣିଛ।
ଵରଂ ଵୃଣୁ ଵ୍ରଜେଶ ତ୍ଵଂ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ବ୍ରଜରେଶ୍ୱର, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହା ପାଇଁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାମୁଵାଚ ଵ୍ରଜେଶ୍ଵରଃ
ରାଧିକାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବ୍ରଜେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଯୁଵଯୋଃ ସନ୍ନିଧୌ ଵାସଂ ଦାସ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ତୁମେ ଆମକୁ ତୁମ ଉପସ୍ଥିତିରେ ରହିବାକୁ ଏମିତି ଦୁର୍ଲଭ ସୁଯୋଗ ଦେବା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନନ୍ଦସ୍ଯ ଵଚନମୁଵାଚ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ନନ୍ଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱରୀ କହିଲେ।