କିଙ୍କିଣୀଜାଲସଂଯୁକ୍ତାଂ ସିନ୍ଦୂର ବିନ୍ଦୁସଂଯୁତାମ୍
କିଙ୍କିଣିର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ସିନ୍ଧୂର ଟିକିଆ ଲାଗିଥିବା,
ଵୃକ୍ଷତ୍ଵଂ ଯାହି ପାପିଷ୍ଠେତ୍ଯୁଵାଚ ମୁନିପୁଂଗଵଃ 4.14.
ମହାମୁନି କହିଲେ, 'ହେ ପାପିଷ୍ଠେ, ଗଛ ହେଇଯା!'
ଜନ୍ମେଜଯସ୍ଯ ସୁଭଗା ଭଵିତା କାମିନୀତି ଚ
ସେ ଜନମେଜୟଙ୍କର ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ କାମନୀୟ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ହେବେ,
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ପୁନରାଯାସ୍ଯସି ଗୃହମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ରରେ, ତୁମେ ପୁଣି ଘରକୁ ଫେରିପାରିବ,
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିର୍ଜଗାମ ନିଜମନ୍ଦିରମ୍। କୁବେରତନଯଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସ ଜଗାମ ନିଜାଲଯମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ମୁନି ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ କୁବେରଙ୍କର ଶ୍ରୀମାନ୍ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ରମ୍ଭାଖ୍ଯାନଂ ଵଦାମି ତେ
ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ରମ୍ଭାଙ୍କର କଥା କହିଦେଲି।
କନ୍ଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ଵରୂପା ଚ ବଭୂଵ ସୁନ୍ଦରୀ ଵରା
ସେ କନ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ହେଲେ।
ନାନାକୌତୁକସଂଯୁକ୍ତାଂ ଦଦୌ ଜନ୍ମେଜଯାଯ ଚ
ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ସେ ଜନମେଜୟଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ଥାନେସ୍ଥାନେ ନିର୍ଜନେ ଚ ରାଜା ରେମେ ତଯା ସହ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ଓ ଏକାନ୍ତରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵସଂଗୋପନଂ କୃତ୍ଵା ତସ୍ଥୌ ଶକ୍ରଶ୍ଚ ମନ୍ଦିରେ
ଘୋଡ଼ାକୁ ରଖିଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ମହଳରେ ରହିଗଲେ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଜଗାମ ସା ସାଧ୍ଵୀ ଚାଶ୍ଵମେକାକିନୀ ମୁଦା
ସେ ସତୀ ଏକା ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ଘୋଡ଼ାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ତଯା ନିଵାର୍ଯମାଣଶ୍ଚ ରେମେ ତତ୍ର ତଯା ସହ 4.14.
ସେ ଅବରୋଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ସା ଚ ସଂଭୋଗମାତ୍ରେଣ ଦେହଂ ତତ୍ଯାଜ ଯୋଗତଃ
ସେ ମାତ୍ର ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଦେହ ଛାଡିଦେଲେ।
ରାଜା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୃତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଲଲାପ ଭୃଶଂ ମୁହୁଃ
ରାଜା ଶୁଣି ଏବଂ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେ ମୃତ, ପୁନିପୁନି ଭାରି କଷ୍ଟରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ରମ୍ଭା ଚ ମାନଵଂ ଦେହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଜଗାମ ହ
ରମ୍ଭା ମାନବ ଦେହ ଛାଡି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ନଲକୂବରମୋକ୍ଷଶ୍ଚ ରମ୍ଭାଯାଶ୍ଚ ମହାମୁନେ ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵମପରଂ କଥଯାମି ତେ
ହେ ମହାମୁନି, ନଳକୁବର ଓ ରମ୍ଭାଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ କହିଦେଲି; ଏବେ ଆଉ ଯାହା ଅଛି, ସେଥିରେ କହିବି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତତ୍ରୋପଵନଭାଣ୍ଡୀରେ ଚାରଯାମାସ ଗୋଧନମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେଠାରେ ବଟବୃକ୍ଷ ଉପବନରେ ସେ ଗୋଧନକୁ ଚରାଇଲେ।
ସରଃ ସୁସ୍ଵାଦୁତୋଯଂ ଚ ପାଯଯାମାସ ତତ୍ପପୌ
ଏକ ମଧୁର ଜଳର ସରୋବରରୁ ସେ ଗୋମାନଙ୍କୁ ପାନ କରାଇଲେ ଏବଂ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ତାହା ପିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ କୃଷ୍ଣୋ ମାଯାମାନୁଷଵିଗ୍ରହଃ
ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ, ଯାହାଙ୍କ ଦେହ ମାୟାମୟ ମାନବ ରୂପରେ ଥିଲା—
ମେଘାଵୃତଂ ନଭୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶ୍ଯାମଲଂ କାନନାନ୍ତରମ୍
ମେଘରେ ଆଛାଦିତ ଆକାଶ ଓ କଳା ଅନ୍ତର୍ବନ ଦେଖିଲେ।
ଵୃଷ୍ଟିଧାରାମତିସ୍ଥୂଲାଂ କମ୍ପମାନାଂଶ୍ଚ ପାଦପାନ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଭାରି ଘନ ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଛି ଏବଂ ଗଛମାନେ କମ୍ପିଉଛନ୍ତି।
କଥଂ ଯାସ୍ଯାମି ଗୋଵତ୍ସାନ୍ଵିହାଯ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ବତ
ମୁଁ କିପରି ଗୋବଛାମାନେକୁ ଛାଡି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବି? ହାୟ!
ଏଵଂ ନନ୍ଦେ ପ୍ରଵଦତି ରୁରୋଦ ଶ୍ରୀହରିସ୍ତଦା
ନନ୍ଦ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ଶ୍ରୀହରି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଧାଽଽଜଗାମ କୃଷ୍ଣ ସନ୍ନିଧିମ୍
ଏହି ସମୟରେ ରାଧା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନକୁ ଆସିଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରାଭାମୁଷ୍ଟଵକ୍ତ୍ରମନୋହରା
ତାଙ୍କର ମଧୁର ମୁହଁ ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ପରିତସ୍ତାରକାପକ୍ଷ୍ମଵିଚିତ୍ରକଜ୍ଜଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲା 4.15.
ସେ ଚାରିପାଖରେ ତାରାପରି ଚକଚକାଉଥିବା ପାକ୍ଷ୍ମୀ ଓ କଜଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତନ୍ମଧ୍ଯସ୍ଥଲଶୋଭାର୍ହ ସ୍ଥୂଲମୁକ୍ତାଫଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସେ ମୋତିର ମାଳାରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୋଭାମୟ ଥିଲେ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମମଧ୍ଯାହ୍ନମାର୍ତଣ୍ଡପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟକକୁଣ୍ଡଲା
ତାଙ୍କର କୁଣ୍ଡଳ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ମୁକ୍ତାପଙ୍କ୍ତିପ୍ରଭାତୈକଦନ୍ତପଙ୍କ୍ତିସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲା
ତାଙ୍କର ଏକ ଶାରି ଦାନ୍ତ ପ୍ରଭାତର ମୋତି ମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
କସ୍ତୂରୀବିନ୍ଦୁସଂଯୁକ୍ତ ସିନ୍ଦୂରବିନ୍ଦୁଭୂଷିତା
ସେ କସ୍ତୂରୀ ବିନ୍ଦୁ ଓ ସିନ୍ଧୂର ବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲେ।