କୁବେରତନଯଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ନାମ୍ନା ଯୋ ନଲକୂବରଃ
କୁବେରଙ୍କ ପୁଅ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ନଳକୁବେର ନାମରେ ପରିଚିତ।
ନିର୍ଜନେ ସରସସ୍ତୀରେ ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ମନୋହରେ 4.14.
ଏକାନ୍ତରେ ଝିଲିକ ତଟରେ, ମନୋହର ପୁଷ୍ପବାଟିକା ମଧ୍ୟରେ।
ଵିଧାଯ ପୁଷ୍ପଶଯନେ ରତ୍ନଦୀପୈଶ୍ଚ ଦୀପିତମ୍
ପୁଷ୍ପରେ ଶଯ୍ୟା ତିଆରି କରି, ରତ୍ନ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ।
ପରିତଃ ପୁଷ୍ପମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚ କ୍ଷୌମଵସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଚାରିପାଖରେ ପୁଷ୍ପମାଳା ଓ କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ରରେ ଘେରିଥିଲେ।
ଶୃଙ୍ଗାରାଷ୍ଟପ୍ରକାରଂ ଚ ଵିପରୀତାଦିକଂ ସୁଖମ୍
ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦର ଆଠଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବ, ଏବଂ ବିପରୀତ ଭାବର ମଧୁର ଆନନ୍ଦ,
ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗସଂଯୋଗତ୍ରିଵିଧାଶ୍ଲେଷଣଂ ମୁଦା
ଶରୀର ଓ ଅଙ୍ଗର ମିଶ୍ରଣ, ଏବଂ ତିନି ପ୍ରକାରର ଆଲିଙ୍ଗନ ଉଲ୍ଲାସରେ ହେଉଥିଲା,
ଜଲାତ୍ସ୍ଥଲେ ସ୍ଥଲାତ୍ତୋଯେ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ପାଣିରେ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ, କିମ୍ବା ଭୂମିରୁ ପାଣିକୁ, ଯିଏ କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ,
ନଗ୍ନାଂ ରମ୍ଭାଂ ମୁକ୍ତକେଶୀଂ ପୀନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରାମ୍
ସେ ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ନଗ୍ନ, ଖୋଲା କେଶ, ଗଢ଼ିଆ ନିତମ୍ବ ଓ ମୋଟ ଅଂଶ ଥିବା ଦେଖିଲେ,
ପଶ୍ଯନ୍ତୀଂ ପ୍ରାଣନାଥଂ ଚ ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁଦା
ସେ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ହସି ହସି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ,
ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଲଯୁଗ୍ମେନ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଲଵିରାଜିତାମ୍
ରତ୍ନ ଝୁମକି ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା,
କିଙ୍କିଣୀଜାଲସଂଯୁକ୍ତାଂ ସିନ୍ଦୂର ବିନ୍ଦୁସଂଯୁତାମ୍
କିଙ୍କିଣିର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ସିନ୍ଧୂର ଟିକିଆ ଲାଗିଥିବା,
ଵୃକ୍ଷତ୍ଵଂ ଯାହି ପାପିଷ୍ଠେତ୍ଯୁଵାଚ ମୁନିପୁଂଗଵଃ 4.14.
ମହାମୁନି କହିଲେ, 'ହେ ପାପିଷ୍ଠେ, ଗଛ ହେଇଯା!'
ଜନ୍ମେଜଯସ୍ଯ ସୁଭଗା ଭଵିତା କାମିନୀତି ଚ
ସେ ଜନମେଜୟଙ୍କର ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ କାମନୀୟ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ହେବେ,
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ପୁନରାଯାସ୍ଯସି ଗୃହମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ରରେ, ତୁମେ ପୁଣି ଘରକୁ ଫେରିପାରିବ,
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିର୍ଜଗାମ ନିଜମନ୍ଦିରମ୍। କୁବେରତନଯଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସ ଜଗାମ ନିଜାଲଯମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ମୁନି ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ କୁବେରଙ୍କର ଶ୍ରୀମାନ୍ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ରମ୍ଭାଖ୍ଯାନଂ ଵଦାମି ତେ
ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ରମ୍ଭାଙ୍କର କଥା କହିଦେଲି।
କନ୍ଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ଵରୂପା ଚ ବଭୂଵ ସୁନ୍ଦରୀ ଵରା
ସେ କନ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ହେଲେ।
ନାନାକୌତୁକସଂଯୁକ୍ତାଂ ଦଦୌ ଜନ୍ମେଜଯାଯ ଚ
ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ସେ ଜନମେଜୟଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ଥାନେସ୍ଥାନେ ନିର୍ଜନେ ଚ ରାଜା ରେମେ ତଯା ସହ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ଓ ଏକାନ୍ତରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵସଂଗୋପନଂ କୃତ୍ଵା ତସ୍ଥୌ ଶକ୍ରଶ୍ଚ ମନ୍ଦିରେ
ଘୋଡ଼ାକୁ ରଖିଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ମହଳରେ ରହିଗଲେ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଜଗାମ ସା ସାଧ୍ଵୀ ଚାଶ୍ଵମେକାକିନୀ ମୁଦା
ସେ ସତୀ ଏକା ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ଘୋଡ଼ାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ତଯା ନିଵାର୍ଯମାଣଶ୍ଚ ରେମେ ତତ୍ର ତଯା ସହ 4.14.
ସେ ଅବରୋଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ସା ଚ ସଂଭୋଗମାତ୍ରେଣ ଦେହଂ ତତ୍ଯାଜ ଯୋଗତଃ
ସେ ମାତ୍ର ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଦେହ ଛାଡିଦେଲେ।
ରାଜା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୃତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଲଲାପ ଭୃଶଂ ମୁହୁଃ
ରାଜା ଶୁଣି ଏବଂ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେ ମୃତ, ପୁନିପୁନି ଭାରି କଷ୍ଟରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ରମ୍ଭା ଚ ମାନଵଂ ଦେହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଜଗାମ ହ
ରମ୍ଭା ମାନବ ଦେହ ଛାଡି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ନଲକୂବରମୋକ୍ଷଶ୍ଚ ରମ୍ଭାଯାଶ୍ଚ ମହାମୁନେ ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵମପରଂ କଥଯାମି ତେ
ହେ ମହାମୁନି, ନଳକୁବର ଓ ରମ୍ଭାଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ କହିଦେଲି; ଏବେ ଆଉ ଯାହା ଅଛି, ସେଥିରେ କହିବି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତତ୍ରୋପଵନଭାଣ୍ଡୀରେ ଚାରଯାମାସ ଗୋଧନମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେଠାରେ ବଟବୃକ୍ଷ ଉପବନରେ ସେ ଗୋଧନକୁ ଚରାଇଲେ।
ସରଃ ସୁସ୍ଵାଦୁତୋଯଂ ଚ ପାଯଯାମାସ ତତ୍ପପୌ
ଏକ ମଧୁର ଜଳର ସରୋବରରୁ ସେ ଗୋମାନଙ୍କୁ ପାନ କରାଇଲେ ଏବଂ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ତାହା ପିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ କୃଷ୍ଣୋ ମାଯାମାନୁଷଵିଗ୍ରହଃ
ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ, ଯାହାଙ୍କ ଦେହ ମାୟାମୟ ମାନବ ରୂପରେ ଥିଲା—
ମେଘାଵୃତଂ ନଭୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶ୍ଯାମଲଂ କାନନାନ୍ତରମ୍
ମେଘରେ ଆଛାଦିତ ଆକାଶ ଓ କଳା ଅନ୍ତର୍ବନ ଦେଖିଲେ।