ସୁମତିର୍ନାସ୍ତି ତେ ସତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତଂ ନନ୍ଦଵ୍ରଜେଶ୍ଵରି
ତୁମର ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହି କଥା ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି, ନନ୍ଦ, ବ୍ରଜର ରାଣୀ।
ପୁତ୍ରଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଗଵ୍ଯହେତୋର୍ଵୃକ୍ଷମୂଲେ ଚ ନିଷ୍ଠୁରେ 4.14.
ଗାଁ ଦୁଧ ଦେବା ପାଇଁ ପୁଅକୁ ଗଛ ତଳେ, କଠିନ ମୂଳ ନିକଟେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ପତନାଦ୍ଗୋପୀ ଭାଗ୍ଯାଦ୍ବାଲୋଽପି ଜୀଵିତଃ
ଗଛ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲା ବେଳେ, ଗୋପୀଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ, ସେ ଛୋଟ ପିଲା ଆଉ ଜୀବିତ ରହିଲା।
ଆଶିଷଂ ଯୁଯୁଜୁର୍ଵିପ୍ରା ବନ୍ଦିନଶ୍ଚ ଶୁଭାଵହାମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବନ୍ଦୀମାନେ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ଜନାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଯଯୁର୍ନିଜମନ୍ଦିରମ୍
ଏଭଳି କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନନ୍ଦ ଉଵାଚ ଅଥଵା ତ୍ଵଂ ଗୃହାଦ୍ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଯା ମେ କିଂ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ନନ୍ଦ କହିଲେ: କିମ୍ବା ତୁମେ ଘରରୁ ଚାଲିଯାଅ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କଣ କାମରେ?
ଶତକୂପାଧିକା ଵାପୀ ଶତଵାପୀସମଂ ସରଃ
ଶତ କୁଆଁଠାରୁ ବଡ଼ ଏକ କୁଆଁ, ଏବଂ ଶତ କୁଆଁ ସମାନ ଏକ ପୋଖରୀ।
ତପୋଦାନୋଦ୍ଭଵଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଜନ୍ମାନ୍ତରସୁଖପ୍ରଦମ୍
ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଯାହା ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ପୁତ୍ରାଦପି ପରୋ ବନ୍ଧୁର୍ନ ଭୂତୋ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି ଯଶୋଦା ରୋହିଣୀ ଚୈଵ ନିଯୁକ୍ତା ଗୃହକର୍ମଣି
ପୁଅଠାରୁ ବଡ଼ ବନ୍ଧୁ କେବେ ହୋଇନାହିଁ, ହେବି ନାହିଁ; ଯଶୋଦା ଓ ରୋହିଣୀ ଘର କାମରେ ଲାଗିଛନ୍ତି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଭଗଵନ୍ହେତୁନା କେନ ଵୃକ୍ଷତ୍ଵଂ ସମଵାପ ହ
ନାରଦ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ କାରଣରେ ସେ ଗଛ ହେବାର ଫଳ ପାଇଲେ?
କୁବେରତନଯଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ନାମ୍ନା ଯୋ ନଲକୂବରଃ
କୁବେରଙ୍କ ପୁଅ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ନଳକୁବେର ନାମରେ ପରିଚିତ।
ନିର୍ଜନେ ସରସସ୍ତୀରେ ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ମନୋହରେ 4.14.
ଏକାନ୍ତରେ ଝିଲିକ ତଟରେ, ମନୋହର ପୁଷ୍ପବାଟିକା ମଧ୍ୟରେ।
ଵିଧାଯ ପୁଷ୍ପଶଯନେ ରତ୍ନଦୀପୈଶ୍ଚ ଦୀପିତମ୍
ପୁଷ୍ପରେ ଶଯ୍ୟା ତିଆରି କରି, ରତ୍ନ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ।
ପରିତଃ ପୁଷ୍ପମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚ କ୍ଷୌମଵସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଚାରିପାଖରେ ପୁଷ୍ପମାଳା ଓ କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ରରେ ଘେରିଥିଲେ।
ଶୃଙ୍ଗାରାଷ୍ଟପ୍ରକାରଂ ଚ ଵିପରୀତାଦିକଂ ସୁଖମ୍
ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦର ଆଠଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବ, ଏବଂ ବିପରୀତ ଭାବର ମଧୁର ଆନନ୍ଦ,
ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗସଂଯୋଗତ୍ରିଵିଧାଶ୍ଲେଷଣଂ ମୁଦା
ଶରୀର ଓ ଅଙ୍ଗର ମିଶ୍ରଣ, ଏବଂ ତିନି ପ୍ରକାରର ଆଲିଙ୍ଗନ ଉଲ୍ଲାସରେ ହେଉଥିଲା,
ଜଲାତ୍ସ୍ଥଲେ ସ୍ଥଲାତ୍ତୋଯେ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ପାଣିରେ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ, କିମ୍ବା ଭୂମିରୁ ପାଣିକୁ, ଯିଏ କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ,
ନଗ୍ନାଂ ରମ୍ଭାଂ ମୁକ୍ତକେଶୀଂ ପୀନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରାମ୍
ସେ ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ନଗ୍ନ, ଖୋଲା କେଶ, ଗଢ଼ିଆ ନିତମ୍ବ ଓ ମୋଟ ଅଂଶ ଥିବା ଦେଖିଲେ,
ପଶ୍ଯନ୍ତୀଂ ପ୍ରାଣନାଥଂ ଚ ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁଦା
ସେ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ହସି ହସି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ,
ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଲଯୁଗ୍ମେନ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଲଵିରାଜିତାମ୍
ରତ୍ନ ଝୁମକି ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା,
କିଙ୍କିଣୀଜାଲସଂଯୁକ୍ତାଂ ସିନ୍ଦୂର ବିନ୍ଦୁସଂଯୁତାମ୍
କିଙ୍କିଣିର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ସିନ୍ଧୂର ଟିକିଆ ଲାଗିଥିବା,
ଵୃକ୍ଷତ୍ଵଂ ଯାହି ପାପିଷ୍ଠେତ୍ଯୁଵାଚ ମୁନିପୁଂଗଵଃ 4.14.
ମହାମୁନି କହିଲେ, 'ହେ ପାପିଷ୍ଠେ, ଗଛ ହେଇଯା!'
ଜନ୍ମେଜଯସ୍ଯ ସୁଭଗା ଭଵିତା କାମିନୀତି ଚ
ସେ ଜନମେଜୟଙ୍କର ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ କାମନୀୟ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ହେବେ,
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ପୁନରାଯାସ୍ଯସି ଗୃହମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ରରେ, ତୁମେ ପୁଣି ଘରକୁ ଫେରିପାରିବ,
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିର୍ଜଗାମ ନିଜମନ୍ଦିରମ୍। କୁବେରତନଯଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସ ଜଗାମ ନିଜାଲଯମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ମୁନି ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ କୁବେରଙ୍କର ଶ୍ରୀମାନ୍ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ରମ୍ଭାଖ୍ଯାନଂ ଵଦାମି ତେ
ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ରମ୍ଭାଙ୍କର କଥା କହିଦେଲି।
କନ୍ଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ଵରୂପା ଚ ବଭୂଵ ସୁନ୍ଦରୀ ଵରା
ସେ କନ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ହେଲେ।
ନାନାକୌତୁକସଂଯୁକ୍ତାଂ ଦଦୌ ଜନ୍ମେଜଯାଯ ଚ
ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ସେ ଜନମେଜୟଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ଥାନେସ୍ଥାନେ ନିର୍ଜନେ ଚ ରାଜା ରେମେ ତଯା ସହ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ଓ ଏକାନ୍ତରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵସଂଗୋପନଂ କୃତ୍ଵା ତସ୍ଥୌ ଶକ୍ରଶ୍ଚ ମନ୍ଦିରେ
ଘୋଡ଼ାକୁ ରଖିଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ମହଳରେ ରହିଗଲେ।