ଯଶୋଦା ଭ୍ରମଣଂ କୃତ୍ଵା ଵିଶ୍ରାନ୍ତା ଘର୍ମସଂଯୁତା
ଖୋଜିବା ପରେ, ଯଶୋଦା ଘମେ ଭିଜି ଅଳସା ହୋଇ ବିଶ୍ରାମ କଲେ।
ଵିଶ୍ରାନ୍ତାଂ ମାତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃପାଲୁଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ।।4.14.
ମାଆକୁ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ଦେଖି, କୃପାଳୁ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ—
କରେ ଧୃତ୍ଵା ଚ ତଂ ଦେଵୀ ସମାନୀଯ ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ହାତଧରି ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ।
ବଦ୍ଧ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ଯଶୋଦା ସା ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ପ୍ରତି
ଯଶୋଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ନିଜ ଘର ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ସହସା ତତ୍ର ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ହେବା ସହିତ—
ସୁଵେଷଃ ପୁରୁଷୋ ଦିଵ୍ଯୋ ଵୃକ୍ଷାଦାଵିର୍ବଭୂଵ ହ
—ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶୋଭିତ ପୁରୁଷ ଏହିଠାରେ ଗଛରୁ ହଠାତ୍ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଜଗତୀନାଥଂ ଶାତକୌମ୍ଭପରିଚ୍ଛଦମ୍
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ, ସୁନାର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ, ଶିର ନମାଇଲେ।
ସା ଵୃକ୍ଷପତନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭିଯା ତ୍ରସ୍ତା ଵ୍ରଜେଶ୍ଵରୀ
ଗଛଟି ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିବାକୁ ଦେଖି, ବ୍ରଜର ରାଣୀ ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହେଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁର୍ଗୋକୁଲସ୍ଥାଶ୍ଚ ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ତଦ୍ଗୃହମ୍
ଗୋକୁଳରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଗୋପା ଓ ଗୋପୀମାନେ ସେଠାରେ, ସେ ଘରକୁ ଆସିଲେ।
ଅତ୍ଯନ୍ତସ୍ଥଵିରେ କାଲେ ତନଯୋଽଯଂ ବଭୂଵ ହ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲା।
ସୁମତିର୍ନାସ୍ତି ତେ ସତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତଂ ନନ୍ଦଵ୍ରଜେଶ୍ଵରି
ତୁମର ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହି କଥା ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି, ନନ୍ଦ, ବ୍ରଜର ରାଣୀ।
ପୁତ୍ରଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଗଵ୍ଯହେତୋର୍ଵୃକ୍ଷମୂଲେ ଚ ନିଷ୍ଠୁରେ 4.14.
ଗାଁ ଦୁଧ ଦେବା ପାଇଁ ପୁଅକୁ ଗଛ ତଳେ, କଠିନ ମୂଳ ନିକଟେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ପତନାଦ୍ଗୋପୀ ଭାଗ୍ଯାଦ୍ବାଲୋଽପି ଜୀଵିତଃ
ଗଛ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲା ବେଳେ, ଗୋପୀଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ, ସେ ଛୋଟ ପିଲା ଆଉ ଜୀବିତ ରହିଲା।
ଆଶିଷଂ ଯୁଯୁଜୁର୍ଵିପ୍ରା ବନ୍ଦିନଶ୍ଚ ଶୁଭାଵହାମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବନ୍ଦୀମାନେ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ଜନାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଯଯୁର୍ନିଜମନ୍ଦିରମ୍
ଏଭଳି କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନନ୍ଦ ଉଵାଚ ଅଥଵା ତ୍ଵଂ ଗୃହାଦ୍ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଯା ମେ କିଂ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ନନ୍ଦ କହିଲେ: କିମ୍ବା ତୁମେ ଘରରୁ ଚାଲିଯାଅ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କଣ କାମରେ?
ଶତକୂପାଧିକା ଵାପୀ ଶତଵାପୀସମଂ ସରଃ
ଶତ କୁଆଁଠାରୁ ବଡ଼ ଏକ କୁଆଁ, ଏବଂ ଶତ କୁଆଁ ସମାନ ଏକ ପୋଖରୀ।
ତପୋଦାନୋଦ୍ଭଵଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଜନ୍ମାନ୍ତରସୁଖପ୍ରଦମ୍
ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଯାହା ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ପୁତ୍ରାଦପି ପରୋ ବନ୍ଧୁର୍ନ ଭୂତୋ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି ଯଶୋଦା ରୋହିଣୀ ଚୈଵ ନିଯୁକ୍ତା ଗୃହକର୍ମଣି
ପୁଅଠାରୁ ବଡ଼ ବନ୍ଧୁ କେବେ ହୋଇନାହିଁ, ହେବି ନାହିଁ; ଯଶୋଦା ଓ ରୋହିଣୀ ଘର କାମରେ ଲାଗିଛନ୍ତି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଭଗଵନ୍ହେତୁନା କେନ ଵୃକ୍ଷତ୍ଵଂ ସମଵାପ ହ
ନାରଦ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ କାରଣରେ ସେ ଗଛ ହେବାର ଫଳ ପାଇଲେ?
କୁବେରତନଯଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ନାମ୍ନା ଯୋ ନଲକୂବରଃ
କୁବେରଙ୍କ ପୁଅ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ନଳକୁବେର ନାମରେ ପରିଚିତ।
ନିର୍ଜନେ ସରସସ୍ତୀରେ ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ମନୋହରେ 4.14.
ଏକାନ୍ତରେ ଝିଲିକ ତଟରେ, ମନୋହର ପୁଷ୍ପବାଟିକା ମଧ୍ୟରେ।
ଵିଧାଯ ପୁଷ୍ପଶଯନେ ରତ୍ନଦୀପୈଶ୍ଚ ଦୀପିତମ୍
ପୁଷ୍ପରେ ଶଯ୍ୟା ତିଆରି କରି, ରତ୍ନ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ।
ପରିତଃ ପୁଷ୍ପମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚ କ୍ଷୌମଵସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଚାରିପାଖରେ ପୁଷ୍ପମାଳା ଓ କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ରରେ ଘେରିଥିଲେ।
ଶୃଙ୍ଗାରାଷ୍ଟପ୍ରକାରଂ ଚ ଵିପରୀତାଦିକଂ ସୁଖମ୍
ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦର ଆଠଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବ, ଏବଂ ବିପରୀତ ଭାବର ମଧୁର ଆନନ୍ଦ,
ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗସଂଯୋଗତ୍ରିଵିଧାଶ୍ଲେଷଣଂ ମୁଦା
ଶରୀର ଓ ଅଙ୍ଗର ମିଶ୍ରଣ, ଏବଂ ତିନି ପ୍ରକାରର ଆଲିଙ୍ଗନ ଉଲ୍ଲାସରେ ହେଉଥିଲା,
ଜଲାତ୍ସ୍ଥଲେ ସ୍ଥଲାତ୍ତୋଯେ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ପାଣିରେ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ, କିମ୍ବା ଭୂମିରୁ ପାଣିକୁ, ଯିଏ କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ,
ନଗ୍ନାଂ ରମ୍ଭାଂ ମୁକ୍ତକେଶୀଂ ପୀନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରାମ୍
ସେ ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ନଗ୍ନ, ଖୋଲା କେଶ, ଗଢ଼ିଆ ନିତମ୍ବ ଓ ମୋଟ ଅଂଶ ଥିବା ଦେଖିଲେ,
ପଶ୍ଯନ୍ତୀଂ ପ୍ରାଣନାଥଂ ଚ ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁଦା
ସେ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ହସି ହସି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ,
ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଲଯୁଗ୍ମେନ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଲଵିରାଜିତାମ୍
ରତ୍ନ ଝୁମକି ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା,