ଆକଣ୍ଠପୂର୍ଣା ଭୁକ୍ତ୍ଯା ଚ ଭିକ୍ଷୁକା ଗନ୍ତୁମକ୍ଷମା
ଭିକ୍ଷୁମାନେ ଗଳାଯାଏଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପେଟ ଭରି ଖାଇଥିଲେ, ତେଣୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସୁମନ୍ଦଗାମିନଃ କେଚିତ୍କେଚିଦ୍ଭୂମୌ ଚ ଶେରତେ
କିଛି ଲୋକ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଧୀରେ ଚାଲୁଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଭୂମିରେ ପଡି ଶୁଇଥିଲେ।
କେଚିଦୂଷୁଃ ପ୍ରମୁଦିତା ହସନ୍ତସ୍ତତ୍ର କେଚନ ।। କପର୍ଦକାନାଂ ଵସ୍ତୂନାଂ ଶେଷାଂଶ୍ଚୋର୍ଵରିତାନ୍ବହୂନ୍
କିଛି ଲୋକ ଖୁସି ହେଇ ହସୁଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଅନେକ ଅବଶିଷ୍ଟ ମୁଦ୍ରା ଓ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
କେଚିତ୍ତାନାଦଦୁଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଦର୍ଶଯନ୍ତଶ୍ଚ କେଚନ
କିଛି ଲୋକ ଦଉଡି ନେଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ସେଗୁଡିକୁ ସବୁଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ।
କେଚିଦ୍ବହୁଵିଧା ଗାଥାଃ କଥଯନ୍ତଃ ପୁରାତନାଃ 4.13.
କିଛି ଲୋକ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପୁରୁଣା ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ଉତ୍ତାନପାଦନହୁଷନଲାଦୀନାଂ ଚ ଯାଃ କଥାଃ
ସେଗୁଡିକ ଉତ୍ତାନପାଦ, ନହୁଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର କଥା ଥିଲା।
ଯେଷାଂଯେଷାଂ ନୃପାଣାଂ ଚ ଶ୍ରୁତା ଵୃଦ୍ଧମୁଖାତ୍କଥାଃ
ବିଭିନ୍ନ ରାଜାଙ୍କର କଥା, ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିବା କଥା ଥିଲା।
ସ୍ଥାଯଂସ୍ଥାଯଂ ଗତାଃ କେଚିତ୍ସ୍ଵାପଂସ୍ଵାପଂ ଚ କେଚନ
କିଛି ଲୋକ ଏଠିଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଏଠିଏଠି ଶୁଇ ପଡିଯାଇଥିଲେ।
ହୃଷ୍ଟୋ ନନ୍ଦୋ ଯଶୋଦା ଚ ବାଲଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଵକ୍ଷସି
ନନ୍ଦ ଓ ଯଶୋଦା ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, ଶିଶୁକୁ ଚେଷ୍ଟରେ ଧରିଥିଲେ।
ଏଵଂ ପ୍ରଵର୍ଦ୍ଧିତୌ ବାଲୌ ଶୁକ୍ଲଚନ୍ଦ୍ରକଲୋପମୌ
ଏଭଳି ଦୁଇ ଶିଶୁ ଶୁଭ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରର ଦୀପ୍ତି ଭଳି ଦିନେଦିନେ ବଢିଯାଉଥିଲେ।
ଶବ୍ଦାର୍ଦ୍ଧଂ ଵା ତଦର୍ଦ୍ଧଂ ଵା କ୍ଷମୌ ଵକ୍ତୁଂ ଦିନେଦିନେ
ଦିନକୁ ଦିନ ଶିଶୁମାନେ ଅଧା ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଏକ ଅଂଶ ଶବ୍ଦ କହିପାରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉଥିଲେ।
ବାଲୋ ଦ୍ଵିପାଦଂ ପାଦଂ ଵା ଗନ୍ତୁଂ ଶକ୍ତୋ ବଭୂଵ ହ
ଶିଶୁ ଦୁଇଟି ଚରଣ କିମ୍ବା ଏକ ଚରଣ ଚାଲିପାରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଇଗଲେ।
ଵର୍ଷାଧିକୋ ହି ଵଯସା କୃଷ୍ଣାତ୍ସଂକର୍ଷଣଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସଂକର୍ଷଣ ଅପଣ ବୟସରେ କୃଷ୍ଣଠାରୁ ଏକ ବର୍ଷ ଅଧିକ ବଡ଼ ଥିଲେ।
ଵ୍ରଜନ୍ତୌ ଗୋକୁଲେ ବାଲୌ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଗମନେ କ୍ଷମୌ
ଦୁଇ ଶିଶୁ ଗୋକୁଳରେ ଖୁସି ହୋଇ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଘୁଡିଉଥିଲେ।
ଗର୍ଗୋ ଜଗାମ ମଥୁରାଂ ଵସୁଦେଵାଶ୍ରମଂ ମୁନେ 4.13.
ଗର୍ଗ ମୁନି ମଥୁରାକୁ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ମୁନିସ୍ତଂ କଥଯାମାସ କୁଶଲଂ ସୁମହୋତ୍ସଵମ୍
ମୁନି ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଓ ସବୁଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ କଥା କହିଲେ।
ଦେଵକୀ ପରମପ୍ରୀତ୍ଯା ପପ୍ରଚ୍ଛ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ଦେବକୀ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଗର୍ଗସ୍ତାଵାଶିଷଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁଦା
ଗର୍ଗ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପଞ୍ଚାଶତ୍କାମିନୀନାଂ ଚ ପତିର୍ଗନ୍ଧର୍ଵପୁଙ୍ଗଵଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ — ପଞ୍ଚାଶିଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ କାମନାଶୀଳା ନାରୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତାସାଂ ପ୍ରାଣାଧିକସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଶୃଙ୍ଗାରନିପୁଣୋ ଯୁଵା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ଯୁବକ ଏବଂ ପ୍ରେମ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ତତୋଽଧୁନା ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୋ ଵୈଷ୍ଣଵୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଭୋଜନାତ୍
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଖାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଦ୍ୱାରା—
କଥିତଂ କୃଷ୍ଣଚରିତଂ ନାମାନ୍ନପ୍ରାଶନାଦିକମ୍
—କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଚରିତ୍ର, ନାମକରଣ ଓ ଅନ୍ନପ୍ରାଶନ ଇତ୍ୟାଦି କଥା କହାଯାଇଥିଲା।
ଏକଦା ନନ୍ଦପତ୍ନୀ ଚ ସ୍ନାନାର୍ଥଂ ଯମୁନାଂ ଯଯୌ
ଏକଦିନ, ନନ୍ଦଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଯମୁନା କୂଳକୁ ଗଲେ।
ଦଧିଦୁଗ୍ଧାଜ୍ଯତକ୍ରଂ ଚ ନଵନୀତଂ ମନୋରମମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଦହି, ଦୁଧ, ଘିଅ, ତକ୍ର ଓ ମନୋହର ନବନୀତ ଦେଖିଲେ।
ମଧୁ ହୈଯଙ୍ଗଵୀନଂ ଯତ୍ସ୍ଵସ୍ତିକଂ ଶକଟସ୍ଥିତମ୍
ମଧୁ, ହଏଁଗବୀନ ଘିଅ ଓ ଶୁଭ ଖାଦ୍ୟ ଗଡ଼ିଏ ଗାଡ଼ି ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିଲା—
ଦଦର୍ଶ ବାଲକଂ ଗୋପୀ ସ୍ନାତ୍ଵାଽଽଗତ୍ଯ ସ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍
ସ୍ନାନ କରି ଘରକୁ ଫେରିବା ପରେ, ଗୋପୀ ଜଣେ ଏକ ଛୁଆଁକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପପ୍ରଚ୍ଛ ବାଲାଂଶ୍ଚ ଅହୋ କର୍ମେଦମଦ୍ଭୁତମ୍
ଏହା ଦେଖି ସେ ଛୁଆଁମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ହାଁ, ଏହି କାମଟି କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!'
ଯଶୋଦାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵମୂଚୁଶ୍ଚ ବାଲକାଃ
ଯଶୋଦାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଛୁଆଁମାନେ କହିଲେ।
ବାଲାନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୁକୋପ ନନ୍ଦଗେହିନୀ
ଛୁଆଁମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ନନ୍ଦଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ପଲାଯମାନଂ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଗ୍ରହୀତୁଂ ନ ଶଶାକ ହ
ପଳାଇଯାଉଥିବା ଗୋବିନ୍ଦକୁ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ।