ଇଦଂ ଗର୍ଗକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନରଃ
ଏହି ଗର୍ଗଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର ଯେ ଜଣେ ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ପଢିବେ—
ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାରୋଗଶୋକମୋହାଦିସଂକଟାତ୍
ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ, ରୋଗ, ଦୁଃଖ, ମୋହ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଷ୍ଟରୁ—
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସହକାଲଂ ଚ କୃଷ୍ଣସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ମୋଦତେ
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଯଥାସମୟରେ ସଙ୍ଗ ଉପଭୋଗ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ହରିଂ ମୁନିଃ ସ୍ତଵଂ କୃତ୍ଵା ଦଦୌ ନନ୍ଦାଯ ତଂ ମୁଦା
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁନି ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୋତ୍ର କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଏହା ନନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଅହୋ ଵିଚିତ୍ରଂ ସଂସାରୋ ମୋହଜାଲେନ ଵେଷ୍ଟିତଃ 4.13.
ହେ, ଏହି ସଂସାର କେତେ ଅଜବ, ମୋହର ଜାଲରେ ଆବୃତ।
ଗର୍ଗସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରୁରୋଦ ନନ୍ଦ ଏଵ ଚ
ଗର୍ଗଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ କାନ୍ଦିଲେ।
ସର୍ଵଶିଷ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତଂ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ଗନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତମ୍
ସମସ୍ତ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ମୁନିନ୍ଦ୍ର ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ପ୍ରଣେମୁଃ ପରମପ୍ରୀତ୍ଯା ଚକ୍ରୁସ୍ତଂ ଵିନଯଂ ମୁନେ
ସମସ୍ତେ ଉତ୍କଟ ପ୍ରେମରେ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଆଦର ଦେଲେ।
ଋଷଯୋ ମୁନଯଶ୍ଚୈଵ ବନ୍ଧୁଵର୍ଗାଶ୍ଚ ବଲ୍ଲଵାଃ
ଋଷି, ମୁନି ଏବଂ ବନ୍ଧୁବର୍ଗ, ଗୋପମାନେ—
ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ବନ୍ଦିନଃ ସର୍ଵେ ପରିପୂର୍ଣମନୋରଥାଃ
ସମସ୍ତ ବନ୍ଦିନ୍ମାନେ, ଏକାନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଚାଲିଗଲେ।
ଆକଣ୍ଠପୂର୍ଣା ଭୁକ୍ତ୍ଯା ଚ ଭିକ୍ଷୁକା ଗନ୍ତୁମକ୍ଷମା
ଭିକ୍ଷୁମାନେ ଗଳାଯାଏଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପେଟ ଭରି ଖାଇଥିଲେ, ତେଣୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସୁମନ୍ଦଗାମିନଃ କେଚିତ୍କେଚିଦ୍ଭୂମୌ ଚ ଶେରତେ
କିଛି ଲୋକ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଧୀରେ ଚାଲୁଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଭୂମିରେ ପଡି ଶୁଇଥିଲେ।
କେଚିଦୂଷୁଃ ପ୍ରମୁଦିତା ହସନ୍ତସ୍ତତ୍ର କେଚନ ।। କପର୍ଦକାନାଂ ଵସ୍ତୂନାଂ ଶେଷାଂଶ୍ଚୋର୍ଵରିତାନ୍ବହୂନ୍
କିଛି ଲୋକ ଖୁସି ହେଇ ହସୁଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଅନେକ ଅବଶିଷ୍ଟ ମୁଦ୍ରା ଓ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
କେଚିତ୍ତାନାଦଦୁଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଦର୍ଶଯନ୍ତଶ୍ଚ କେଚନ
କିଛି ଲୋକ ଦଉଡି ନେଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ସେଗୁଡିକୁ ସବୁଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ।
କେଚିଦ୍ବହୁଵିଧା ଗାଥାଃ କଥଯନ୍ତଃ ପୁରାତନାଃ 4.13.
କିଛି ଲୋକ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପୁରୁଣା ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ଉତ୍ତାନପାଦନହୁଷନଲାଦୀନାଂ ଚ ଯାଃ କଥାଃ
ସେଗୁଡିକ ଉତ୍ତାନପାଦ, ନହୁଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର କଥା ଥିଲା।
ଯେଷାଂଯେଷାଂ ନୃପାଣାଂ ଚ ଶ୍ରୁତା ଵୃଦ୍ଧମୁଖାତ୍କଥାଃ
ବିଭିନ୍ନ ରାଜାଙ୍କର କଥା, ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିବା କଥା ଥିଲା।
ସ୍ଥାଯଂସ୍ଥାଯଂ ଗତାଃ କେଚିତ୍ସ୍ଵାପଂସ୍ଵାପଂ ଚ କେଚନ
କିଛି ଲୋକ ଏଠିଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଏଠିଏଠି ଶୁଇ ପଡିଯାଇଥିଲେ।
ହୃଷ୍ଟୋ ନନ୍ଦୋ ଯଶୋଦା ଚ ବାଲଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଵକ୍ଷସି
ନନ୍ଦ ଓ ଯଶୋଦା ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, ଶିଶୁକୁ ଚେଷ୍ଟରେ ଧରିଥିଲେ।
ଏଵଂ ପ୍ରଵର୍ଦ୍ଧିତୌ ବାଲୌ ଶୁକ୍ଲଚନ୍ଦ୍ରକଲୋପମୌ
ଏଭଳି ଦୁଇ ଶିଶୁ ଶୁଭ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରର ଦୀପ୍ତି ଭଳି ଦିନେଦିନେ ବଢିଯାଉଥିଲେ।
ଶବ୍ଦାର୍ଦ୍ଧଂ ଵା ତଦର୍ଦ୍ଧଂ ଵା କ୍ଷମୌ ଵକ୍ତୁଂ ଦିନେଦିନେ
ଦିନକୁ ଦିନ ଶିଶୁମାନେ ଅଧା ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଏକ ଅଂଶ ଶବ୍ଦ କହିପାରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉଥିଲେ।
ବାଲୋ ଦ୍ଵିପାଦଂ ପାଦଂ ଵା ଗନ୍ତୁଂ ଶକ୍ତୋ ବଭୂଵ ହ
ଶିଶୁ ଦୁଇଟି ଚରଣ କିମ୍ବା ଏକ ଚରଣ ଚାଲିପାରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଇଗଲେ।
ଵର୍ଷାଧିକୋ ହି ଵଯସା କୃଷ୍ଣାତ୍ସଂକର୍ଷଣଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସଂକର୍ଷଣ ଅପଣ ବୟସରେ କୃଷ୍ଣଠାରୁ ଏକ ବର୍ଷ ଅଧିକ ବଡ଼ ଥିଲେ।
ଵ୍ରଜନ୍ତୌ ଗୋକୁଲେ ବାଲୌ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଗମନେ କ୍ଷମୌ
ଦୁଇ ଶିଶୁ ଗୋକୁଳରେ ଖୁସି ହୋଇ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଘୁଡିଉଥିଲେ।
ଗର୍ଗୋ ଜଗାମ ମଥୁରାଂ ଵସୁଦେଵାଶ୍ରମଂ ମୁନେ 4.13.
ଗର୍ଗ ମୁନି ମଥୁରାକୁ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ମୁନିସ୍ତଂ କଥଯାମାସ କୁଶଲଂ ସୁମହୋତ୍ସଵମ୍
ମୁନି ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଓ ସବୁଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ କଥା କହିଲେ।
ଦେଵକୀ ପରମପ୍ରୀତ୍ଯା ପପ୍ରଚ୍ଛ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ଦେବକୀ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଗର୍ଗସ୍ତାଵାଶିଷଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁଦା
ଗର୍ଗ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପଞ୍ଚାଶତ୍କାମିନୀନାଂ ଚ ପତିର୍ଗନ୍ଧର୍ଵପୁଙ୍ଗଵଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ — ପଞ୍ଚାଶିଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ କାମନାଶୀଳା ନାରୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତାସାଂ ପ୍ରାଣାଧିକସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଶୃଙ୍ଗାରନିପୁଣୋ ଯୁଵା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ଯୁବକ ଏବଂ ପ୍ରେମ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।