ପ୍ରକୃତିର୍ବୀଜରୂପା ସା ସର୍ଵେଷାଂ ଶକ୍ତିରୂପିଣୀ
ସେ ପ୍ରକୃତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶକ୍ତିର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି।
ପାର୍ଵତୀ ସର୍ଵରୂପା ସା ସର୍ଵେଷାଂ ବୁଦ୍ଧିରୂପିଣୀ
ସେ ପାର୍ବତୀ, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେଵୀ ଯା ଜ୍ଞାନମାତା ସରସ୍ଵତୀ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ଜ୍ଞାନର ମାତା, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସରସ୍ୱତୀ।
ସାଵିତ୍ରୀ ଵେଦଜନନୀ ପୁନାତି ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ସାବିତ୍ରୀ, ବେଦର ଜନନୀ, ତିନି ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
କ୍ଷମା ଜଗଦ୍ଵିଭର୍ତୁଂ ଚ ରତ୍ନଗର୍ଭା ଵସୁନ୍ଧରା 4.13.
କ୍ଷମା ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି, ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମି ହେଉଛି ବସୁନ୍ଧରା।
ରାଧା ମମାଂଶସଂଭୂତା ତଵ ତୁଲ୍ଯା ଚ ତେଜସା
ରାଧା, ମୋର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିତ, ତୁମେ ଯେପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ।
ଯଥା ଶର୍ଵାଦଯୋ ଦେଵା ଦେଵ୍ଯଃ ପଦ୍ମାଦଯୋ ଯଥା
ଯେପରି ଶର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଏବଂ ପଦ୍ମା ଆଦି ଦେବୀମାନେ—
ନ ଯାସ୍ଯାମି ଗୃହଂ ନାଥ ନ ଗୃହ୍ଣାମି ଧନଂ ତଵ
ନାଥ, ମୁଁ ଘରକୁ ଯିବି ନାହିଁ, ତୁମର ଧନ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରଃ ପପାତ ଚରଣେ ହରେଃ
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ, ସେ ହରିଙ୍କ ଚରଣରେ ପଡିଗଲେ।
ଗର୍ଗସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜହାସ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଗର୍ଗଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଭଗବାନ ହସିଲେ।
ଇଦଂ ଗର୍ଗକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନରଃ
ଏହି ଗର୍ଗଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର ଯେ ଜଣେ ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ପଢିବେ—
ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାରୋଗଶୋକମୋହାଦିସଂକଟାତ୍
ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ, ରୋଗ, ଦୁଃଖ, ମୋହ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଷ୍ଟରୁ—
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସହକାଲଂ ଚ କୃଷ୍ଣସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ମୋଦତେ
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଯଥାସମୟରେ ସଙ୍ଗ ଉପଭୋଗ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ହରିଂ ମୁନିଃ ସ୍ତଵଂ କୃତ୍ଵା ଦଦୌ ନନ୍ଦାଯ ତଂ ମୁଦା
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁନି ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୋତ୍ର କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଏହା ନନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଅହୋ ଵିଚିତ୍ରଂ ସଂସାରୋ ମୋହଜାଲେନ ଵେଷ୍ଟିତଃ 4.13.
ହେ, ଏହି ସଂସାର କେତେ ଅଜବ, ମୋହର ଜାଲରେ ଆବୃତ।
ଗର୍ଗସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରୁରୋଦ ନନ୍ଦ ଏଵ ଚ
ଗର୍ଗଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ କାନ୍ଦିଲେ।
ସର୍ଵଶିଷ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତଂ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ଗନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତମ୍
ସମସ୍ତ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ମୁନିନ୍ଦ୍ର ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ପ୍ରଣେମୁଃ ପରମପ୍ରୀତ୍ଯା ଚକ୍ରୁସ୍ତଂ ଵିନଯଂ ମୁନେ
ସମସ୍ତେ ଉତ୍କଟ ପ୍ରେମରେ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଆଦର ଦେଲେ।
ଋଷଯୋ ମୁନଯଶ୍ଚୈଵ ବନ୍ଧୁଵର୍ଗାଶ୍ଚ ବଲ୍ଲଵାଃ
ଋଷି, ମୁନି ଏବଂ ବନ୍ଧୁବର୍ଗ, ଗୋପମାନେ—
ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ବନ୍ଦିନଃ ସର୍ଵେ ପରିପୂର୍ଣମନୋରଥାଃ
ସମସ୍ତ ବନ୍ଦିନ୍ମାନେ, ଏକାନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଚାଲିଗଲେ।
ଆକଣ୍ଠପୂର୍ଣା ଭୁକ୍ତ୍ଯା ଚ ଭିକ୍ଷୁକା ଗନ୍ତୁମକ୍ଷମା
ଭିକ୍ଷୁମାନେ ଗଳାଯାଏଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପେଟ ଭରି ଖାଇଥିଲେ, ତେଣୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସୁମନ୍ଦଗାମିନଃ କେଚିତ୍କେଚିଦ୍ଭୂମୌ ଚ ଶେରତେ
କିଛି ଲୋକ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଧୀରେ ଚାଲୁଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଭୂମିରେ ପଡି ଶୁଇଥିଲେ।
କେଚିଦୂଷୁଃ ପ୍ରମୁଦିତା ହସନ୍ତସ୍ତତ୍ର କେଚନ ।। କପର୍ଦକାନାଂ ଵସ୍ତୂନାଂ ଶେଷାଂଶ୍ଚୋର୍ଵରିତାନ୍ବହୂନ୍
କିଛି ଲୋକ ଖୁସି ହେଇ ହସୁଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଅନେକ ଅବଶିଷ୍ଟ ମୁଦ୍ରା ଓ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
କେଚିତ୍ତାନାଦଦୁଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଦର୍ଶଯନ୍ତଶ୍ଚ କେଚନ
କିଛି ଲୋକ ଦଉଡି ନେଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ସେଗୁଡିକୁ ସବୁଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ।
କେଚିଦ୍ବହୁଵିଧା ଗାଥାଃ କଥଯନ୍ତଃ ପୁରାତନାଃ 4.13.
କିଛି ଲୋକ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପୁରୁଣା ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ଉତ୍ତାନପାଦନହୁଷନଲାଦୀନାଂ ଚ ଯାଃ କଥାଃ
ସେଗୁଡିକ ଉତ୍ତାନପାଦ, ନହୁଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର କଥା ଥିଲା।
ଯେଷାଂଯେଷାଂ ନୃପାଣାଂ ଚ ଶ୍ରୁତା ଵୃଦ୍ଧମୁଖାତ୍କଥାଃ
ବିଭିନ୍ନ ରାଜାଙ୍କର କଥା, ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିବା କଥା ଥିଲା।
ସ୍ଥାଯଂସ୍ଥାଯଂ ଗତାଃ କେଚିତ୍ସ୍ଵାପଂସ୍ଵାପଂ ଚ କେଚନ
କିଛି ଲୋକ ଏଠିଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଏଠିଏଠି ଶୁଇ ପଡିଯାଇଥିଲେ।
ହୃଷ୍ଟୋ ନନ୍ଦୋ ଯଶୋଦା ଚ ବାଲଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଵକ୍ଷସି
ନନ୍ଦ ଓ ଯଶୋଦା ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, ଶିଶୁକୁ ଚେଷ୍ଟରେ ଧରିଥିଲେ।
ଏଵଂ ପ୍ରଵର୍ଦ୍ଧିତୌ ବାଲୌ ଶୁକ୍ଲଚନ୍ଦ୍ରକଲୋପମୌ
ଏଭଳି ଦୁଇ ଶିଶୁ ଶୁଭ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରର ଦୀପ୍ତି ଭଳି ଦିନେଦିନେ ବଢିଯାଉଥିଲେ।