ଅଣିମାଦିକସିଦ୍ଧିଷୁ ଯୋଗେଷୁ ମୁକ୍ତିଷୁ ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଅଣିମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯୋଗଶକ୍ତି କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରେନି।
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵେ ଵା ମନୁତ୍ଵେ ଵା ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଫଲେ ଚିରମ୍
ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ମନୁ ହେବାକୁ, କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗର ଫଳ ଆମ୍ବିବି ଚାହେଁନି।
ଗୋଲୋକେ ଵାପି ପାତାଲେ ଵାସେ ନାସ୍ତି ମନୋରଥଃ
ଗୋଲୋକ କିମ୍ବା ପାତାଳରେ ରହିବା ପ୍ରତି ମୋର କୌଣସି ଆକାଂକ୍ଷା ନାହିଁ।
ତ୍ଵନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ଶଙ୍କରାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ କତିଜନ୍ମଫଲୋଦଯାତ୍
ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ତୁମ ମନ୍ତ୍ର ଅନେକ ଜନ୍ମର ଫଳରେ ପାଇଛି।
କୃପାଂ କୁରୁ କୃପାସିନ୍ଧୋ ଦୀନବନ୍ଧୋ ପଦାମ୍ବୁଜେ ।। 4.13.
ହେ କୃପାସାଗର, ଦୀନବନ୍ଧୁ, ତୁମ ପାଦପଦ୍ମରେ ମୋତେ କୃପା କର।
ସର୍ଵେଷାମୀଶ୍ଵରଃ ସର୍ଵସ୍ତ୍ଵତ୍ପାଦାମ୍ଭୋଜସେଵଯା
ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ପାଦପଦ୍ମର ସେବା କରି ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାରୀ ହୁଅନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମା ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ତ୍ଵତ୍ପାଦାମ୍ଭୋଜସେଵଯା
ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମ ପାଦପଦ୍ମର ସେବା କରିଥାନ୍ତି।
ତ୍ଵତ୍ପାଦସେଵଯା ଧର୍ମଃ ସାକ୍ଷୀ ଚ ସର୍ଵକର୍ମଣାମ୍
ତୁମ ପାଦସେବା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ନିଜେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ ହୁଅନ୍ତି।
ସହସ୍ରଵଦନଃ ଶେଷୋ ଯତ୍ପାଦାମ୍ବୁଜସେଵଯା
ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଶେଷ ତୁମ ପାଦପଦ୍ମର ସେବା କରନ୍ତି।
ସର୍ଵସଂପଦ୍ଵିଧାତ୍ରୀ ଯା ଦେଵୀନାଂ ଚ ପରାତ୍ପରା
ଯିଏ ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ପ୍ରକୃତିର୍ବୀଜରୂପା ସା ସର୍ଵେଷାଂ ଶକ୍ତିରୂପିଣୀ
ସେ ପ୍ରକୃତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶକ୍ତିର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି।
ପାର୍ଵତୀ ସର୍ଵରୂପା ସା ସର୍ଵେଷାଂ ବୁଦ୍ଧିରୂପିଣୀ
ସେ ପାର୍ବତୀ, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେଵୀ ଯା ଜ୍ଞାନମାତା ସରସ୍ଵତୀ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ଜ୍ଞାନର ମାତା, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସରସ୍ୱତୀ।
ସାଵିତ୍ରୀ ଵେଦଜନନୀ ପୁନାତି ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ସାବିତ୍ରୀ, ବେଦର ଜନନୀ, ତିନି ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
କ୍ଷମା ଜଗଦ୍ଵିଭର୍ତୁଂ ଚ ରତ୍ନଗର୍ଭା ଵସୁନ୍ଧରା 4.13.
କ୍ଷମା ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି, ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମି ହେଉଛି ବସୁନ୍ଧରା।
ରାଧା ମମାଂଶସଂଭୂତା ତଵ ତୁଲ୍ଯା ଚ ତେଜସା
ରାଧା, ମୋର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିତ, ତୁମେ ଯେପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ।
ଯଥା ଶର୍ଵାଦଯୋ ଦେଵା ଦେଵ୍ଯଃ ପଦ୍ମାଦଯୋ ଯଥା
ଯେପରି ଶର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଏବଂ ପଦ୍ମା ଆଦି ଦେବୀମାନେ—
ନ ଯାସ୍ଯାମି ଗୃହଂ ନାଥ ନ ଗୃହ୍ଣାମି ଧନଂ ତଵ
ନାଥ, ମୁଁ ଘରକୁ ଯିବି ନାହିଁ, ତୁମର ଧନ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରଃ ପପାତ ଚରଣେ ହରେଃ
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ, ସେ ହରିଙ୍କ ଚରଣରେ ପଡିଗଲେ।
ଗର୍ଗସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜହାସ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଗର୍ଗଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଭଗବାନ ହସିଲେ।
ଇଦଂ ଗର୍ଗକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନରଃ
ଏହି ଗର୍ଗଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର ଯେ ଜଣେ ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ପଢିବେ—
ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାରୋଗଶୋକମୋହାଦିସଂକଟାତ୍
ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ, ରୋଗ, ଦୁଃଖ, ମୋହ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଷ୍ଟରୁ—
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସହକାଲଂ ଚ କୃଷ୍ଣସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ମୋଦତେ
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଯଥାସମୟରେ ସଙ୍ଗ ଉପଭୋଗ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ହରିଂ ମୁନିଃ ସ୍ତଵଂ କୃତ୍ଵା ଦଦୌ ନନ୍ଦାଯ ତଂ ମୁଦା
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁନି ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୋତ୍ର କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଏହା ନନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଅହୋ ଵିଚିତ୍ରଂ ସଂସାରୋ ମୋହଜାଲେନ ଵେଷ୍ଟିତଃ 4.13.
ହେ, ଏହି ସଂସାର କେତେ ଅଜବ, ମୋହର ଜାଲରେ ଆବୃତ।
ଗର୍ଗସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରୁରୋଦ ନନ୍ଦ ଏଵ ଚ
ଗର୍ଗଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ କାନ୍ଦିଲେ।
ସର୍ଵଶିଷ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତଂ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ଗନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତମ୍
ସମସ୍ତ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ମୁନିନ୍ଦ୍ର ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ପ୍ରଣେମୁଃ ପରମପ୍ରୀତ୍ଯା ଚକ୍ରୁସ୍ତଂ ଵିନଯଂ ମୁନେ
ସମସ୍ତେ ଉତ୍କଟ ପ୍ରେମରେ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଆଦର ଦେଲେ।
ଋଷଯୋ ମୁନଯଶ୍ଚୈଵ ବନ୍ଧୁଵର୍ଗାଶ୍ଚ ବଲ୍ଲଵାଃ
ଋଷି, ମୁନି ଏବଂ ବନ୍ଧୁବର୍ଗ, ଗୋପମାନେ—
ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ବନ୍ଦିନଃ ସର୍ଵେ ପରିପୂର୍ଣମନୋରଥାଃ
ସମସ୍ତ ବନ୍ଦିନ୍ମାନେ, ଏକାନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଚାଲିଗଲେ।