ଯୁକ୍ତଂ ମଙ୍ଗଲକୁମ୍ଭୈଶ୍ଚ ଫଲପଲ୍ଲଵସଂଯୁତୈଃ
ଫଳ ଓ ପତ୍ର ଭରା ଶୁଭ ଘଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ମାଲ୍ଯାନାଂ ଵରଵସ୍ତ୍ରାଣାଂ ରାଶିଭିଶ୍ଚ ଵିରାଜିତମ୍
ମାଳା ଓ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ରର ଢେର ଦ୍ୱାରା ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଫଲାନାଂ ଜଲକୁମ୍ଭାନାଂ ସମୂହୈଶ୍ଚ ସମନ୍ଵିତମ୍
ଏବଂ ଫଳ ଓ ଜଳଘଡ଼ିର ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା।
ଢକ୍କାନାଂ ଦୁନ୍ଦୁଭୀନାଂ ଚ ପଟହାନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ଢକ, ଦୁନ୍ଦୁଭି ଓ ପଟହର ଶବ୍ଦରେ ମଞ୍ଜୁଳ ହେଉଥିଲା।
ଵଂଶୀସନ୍ନହନୀକାଂସ୍ଯଶରଯନ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଶବ୍ଦିତମ୍
ବାଂଶୀ, ଝାଞ୍ଜ ଓ ତାନପୁରା ରବି ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା।
ଗଂଧର୍ଵନାଯକାନାଂ ଚ ସଂଗୀତୈର୍ମୂର୍ଚ୍ଛନାଯୁତୈଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ଗୀତ ଓ ରାଗରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ନନ୍ଦମୁଵାଚ ଵାଚକୋ ମୁଦା
ଏହି ସମୟରେ ଉତ୍ସାହରେ ବକ୍ତା ନନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଶ୍ଵସ୍ଥାଶ୍ଚ ଗଜସ୍ଥାଶ୍ଚ ରଥସ୍ଥାଶ୍ଚେତି ସତ୍ଵରମ୍ 4.13.
ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ରଥରେ ଚଢ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ତ୍ୱରିତ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଆଗତୋ ଗିରିଭାନୁଶ୍ଚ ସସ୍ତ୍ରୀକଶ୍ଚ ସକିଙ୍କରଃ
ଗିରିଭାନୁ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସେବକମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।
ତୁରଙ୍ଗମାଣାଂ କୋଟିଶ୍ଚ ଶିବିକାନାଂ ତଥୈଵ ଚ
କୋଟି କୋଟି ଘୋଡ଼ା ଓ ସେପରି ଶିବିକା ଥିଲା।
ବନ୍ଦିନାଂ ଭିକ୍ଷୁକାଣାଂ ଚ ସମୂହୈଶ୍ଚ ସମୀପତଃ
ବାଦ୍ୟକାର ଓ ଭିକ୍ଷୁମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏଠାରେ ଆସି ଜମାହେଲେ।
ପଶ୍ଯାଗତ୍ଯ ବହିର୍ଭୂଯେତ୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ ସ୍ଥିତଃ
ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଦଢ଼ି ଥିବା ସେ କହିଲେ, 'ଦେଖ, ସେମାନେ ବାହାରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।'
ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ ଵାସଯାମାସ ପୂଜଯାମାସ ସତ୍ଵରମ୍ ପାଦ୍ଯାଦିକଂ ଚ ତେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରଦଦୌ ସୁସମାହିତଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ବସାଇଲେ ଓ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ।
ଵସ୍ତୁଭିର୍ବନ୍ଧୁଭିଃ ପୂର୍ଣଂ ବଭୂଵ ନନ୍ଦଗୋକୁଲମ୍
ନନ୍ଦଙ୍କର ଗୋକୁଳ ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ତ୍ରିମୁହୂର୍ତଂ କୁବେରଶ୍ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପ୍ରୀତଯେ ମୁଦା
ତିନି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁବେର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ହର୍ଷରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
କୌତୁକାପହ୍ନଵଂ ଚକ୍ରୁର୍ବନ୍ଧୁଵର୍ଗାଶ୍ଚ କ୍ରୀଡଯା
ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବମାନେ ଖେଳି ଖେଳି କୌତୁକ ଲୁଚାଇବା ଉତ୍ସବ କଲେ।
ନନ୍ଦଃ କୃତାହ୍ନିକଃ ପୂତୋ ଧୃତ୍ଵା ଧୌତେ ଚ ଵାସସୀ
ନନ୍ଦ ନିତ୍ୟକ୍ରିୟା ସମାପ୍ତ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଓ ଧୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ।
ଉଵାସ ପାଦୌ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଣପୀଠେ ମନୋହରେ 4.13.
ପାଦ ଧୋଇ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସନରେ ବସିଲେ।
ଗର୍ଗଵାକ୍ଯାନୁସାରେଣ ବାଲକସ୍ଯ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ଗର୍ଗଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ଶିଶୁ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ସଘୃତଂ ଭୋଜଯିତ୍ଵା ଚ କୃତ୍ଵା ନାମ ଜଗତ୍ପତେଃ
ଘିଅ ଖୁଆଇ ଓ ଜଗତ୍ପତିଙ୍କ ନାମ ଦେଇଲେ।
ନାନାଵିଧାନି ସ୍ଵର୍ଣାନି ଧନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସୁନା ଓ ବିଭିନ୍ନ ଧନ ଦେଲେ।
ବନ୍ଦିଭ୍ଯୋ ଭିକ୍ଷୁକେଭ୍ଯଶ୍ଚ ସୁଵର୍ଣଂ ଵିପୁଲଂ ଦଦୌ
ବାଦ୍ୟକାର ଓ ଭିକ୍ଷୁମାନେଙ୍କୁ ବହୁତ ସୁନା ଦେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ବନ୍ଧୁଵର୍ଗାଂଶ୍ଚ ଭିକ୍ଷୁକାଂଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଓ ଭିକ୍ଷୁମାନେଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବେ ଦାନ କଲେ।
ଦୀଯତାଂ ଦୀଯତାଂ ଚୈଵ ଖାଦ୍ଯତାଂ ଖାଦ୍ଯତାମିତି
ସେ କହିଲେ, 'ଦିଅ, ଦିଅ; ଖାଅ, ଖାଅ।'
ରତ୍ନାନି ପରିପୂର୍ଣାନି ଵାସାଂସି ଭୂଷଣାନି ଚ
ସେ ଅପାର ମାଣିକ୍ୟ, ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର, ଜମା କପଡ଼ା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦେଲେ।
ଚାରୂଣି ସ୍ଵର୍ଣପାତ୍ରାଣି କୃତାନି ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୁନ୍ଦର ସୁନାର ବାଟି ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଶିଷ୍ଯେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵର୍ଣଭାରାଣି ପ୍ରଦଦୌ ଵିନଯାନ୍ଵିତଃ 4.13.
ସେ ନମ୍ରତା ସହିତ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଅନେକ ସୁନା ଦେଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ତମୀଶ୍ଵରମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରଃ ସପୁଲକୋ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ତାଙ୍କର ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରିଗଲା, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା, ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମିଗଲା।
ଗର୍ଗ ଉଵାଚ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଵ ମାମୀଶ ଦେହି ଦାସ୍ଯଂ ପଦାମ୍ବୁଜେ
ଗର୍ଗ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ କୃପା କର, ତୁମ ପାଦପଦ୍ମରେ ଦାସ୍ୟ ଦିଅ।