ଗୁଣାନ୍ନାମପ୍ରଭାଵଂ ଚ କିଂଚିଜ୍ଜାନାତି ମଦ୍ଗୁରୁଃ
ମୋ ଗୁରୁ ନାମର ଗୁଣ ଓ ଶକ୍ତିର କିଛି ଅଂଶ ଜାଣନ୍ତି।
ଵେଦାଃ ସଂତୋ ନ ଜାନଂତି ମହିମ୍ନଃ ଷୋଡଶୀଂ କଲାମ୍
ବେଦ ଓ ସାଧୁମାନେ ତାଙ୍କର ମହିମାର ଏକ ଶୋଳା ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଥାମତି ଯଥାଜ୍ଞାନଂ ଗୁରୁଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ଯଥା ଶ୍ରୁତମ୍
ଯେପରି ବୁଝିଛି, ଯେପରି ଜାଣିଛି, ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଯେପରି ଶୁଣିଛି।
ଦେଵକୀନଂଦନଃ ଶ୍ରୀଶୋ ଯଶୋଦାନଂଦନୋ ହରିଃ
ସେ ଦେବକୀଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ଶ୍ରୀଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଯଶୋଦାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ହରି।
ସର୍ଵାଧାରଃ ସର୍ଵଗତିଃ ସର୍ଵକାରଣକାରଣମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର, ସମସ୍ତଙ୍କର ଗତି, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ।
ରାଧାପ୍ରାଣୋ ରାଧିକେଶୋ ରାଧିକାରମଣଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ରାଧିକାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ନିଜେ ରାଧିକାଙ୍କର ପ୍ରେମିକ।
ରାଧିକାଚିତ୍ତଚୋରଶ୍ଚ ରାଧାପ୍ରାଣାଧିକଃ ପ୍ରଭୁଃ
ରାଧିକାଙ୍କର ହୃଦୟ ଚୋର, ଯିଏ ରାଧାଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ସେହି ପ୍ରଭୁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି।
ପରିପୂର୍ଣତମଂ ବ୍ରହ୍ମ ଗୋଵିଂଦୋ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ
ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନା ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗୋବିନ୍ଦ, ସେହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ।
ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁହରାଣ୍ଯେଵ ରକ୍ଷ ନଂଦ ଶୁଭେକ୍ଷଣ 4.13.
ନନ୍ଦ, ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ତୁମେ, ସେଉଁଠି ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରିଥାନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କର।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯ ହଲିନୋ ନାମ୍ନଃ ସଂକେତଂ ଶୃଣୁ ମନ୍ମୁଖାତ୍
ଏହି ବଡ଼ ଭାଇ ହଳିନାମର ଅର୍ଥ କଣ, ମୋ ମୁଖରୁ ଶୁଣ।
ନାସ୍ତ୍ଯଂତୋଽସ୍ଯୈଵ ଵେଦେଷୁ ତେନାନଂତ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ବେଦରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି ସେଷ ନାହିଁ, ଏହିକାରଣରୁ ସେ ଅନନ୍ତ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ଶିତିଵାସା ନୀଲଵାସାନ୍ମୁସଲୀ ମୁସଲାଯୁଧାତ୍
ସେ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧନ୍ତି, ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ନୁହଁନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ହେଉଛି ମୁସଳ।
ରୋହିଣୀଗର୍ଭଵାସାତ୍ତୁ ରୌହିଣେଯୋ ମହାମତିଃ
ରୋହିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରୌହିଣେୟ।
ଯାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଗୃହଂ ନଂଦ ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠ ସ୍ଵମଂଦିରେ
ନନ୍ଦ, ମୁଁ ଘରକୁ ଯିବି, ତୁମେ ନିଜ ଘରେ ଆନନ୍ଦରେ ରୁହ।
ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟା ନଂଦପତ୍ନୀ ଚ ଜହାସ ବାଲକଃ ସ୍ଵଯମ୍
ନନ୍ଦଙ୍କ ଜନା ନିର୍ଜୀବ ହେଇଗଲେ, ଏବଂ ଶିଶୁ ନିଜେ ହସିଲେ।
ପୁଟାଂଜଲିଯୁତୋ ଭୂତ୍ଵା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକଂଧରଃ ଗତଶ୍ଚେତ୍ତ୍ଵଂ ତଦା କର୍ମ କରିଷ୍ଯତ୍ଯେଵ କୋ ମହାନ୍
ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ତୁମେ ଯଦି ଚାଲିଯାଅ, ଏହି ବଡ଼ କାମ କିଏ କରିବ?
ସ୍ଵଯଂ ଶୁଭେକ୍ଷଣଂ କୃତ୍ଵା କୁରୁ ନାମ୍ନାଽନ୍ନପ୍ରାଶନମ୍
ନିଜେ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ନାମ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ନପ୍ରାଶନ କର।
ତସ୍ଯାପି କା ଵା ରାଧେତି କନ୍ଯକା କସ୍ଯ ଚ ଧ୍ରୁଵମ୍ ନିଗୂଢଂ ପରମଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ରହସ୍ଯଂ କଥଯାମି ତେ
ଏହି ରାଧା କିଏ? ଏହି ଝିଅ କାହାର ଝିଅ? ଏହି ଗୁପ୍ତ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।
ପୁରା ଗୋଲୋକଵୃତ୍ତାଂତଂ ଶ୍ରୁତଂ ଶଂକରଵକ୍ତ୍ରତଃ
ପୂର୍ବେ ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମୁଖରୁ ଗୋଲୋକର କଥା ଶୁଣିଥିଲି।
ଶ୍ରୀଦାମଶାପାଦ୍ଦୈଵେନ ଗୋପୀ ରାଧା ଚ ଗୋକୁଲେ
ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କ ଶାପ ଓ ଦୈବବଶରେ, ଗୋକୁଳକୁ ଗୋପୀ ଓ ରାଧା ଆସିଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯାର୍ଦ୍ଧାଂଗସଂଭୂତା ନାଥସ୍ଯ ସଦୃଶୀ ସତୀ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅର୍ଧ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା, ସେ ନାଥଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରିୟା।
ଅଯୋନିସଂଭଵା ଦେଵୀ ମୂଲପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ଯିଏ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି, ସେ ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ମା।
ଵାଯୁନିଃସରଣେ କାଲେ ଧୃତ୍ଵା ଚ ଶିଶୁଵିଗ୍ରହମ୍
ବାୟୁ ଚାଳିବା ବେଳେ, ସେ ଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଵର୍ଧତେ ସା ଵ୍ରଜେ ରାଧା ଶୁକ୍ଲେ ଚଂଦ୍ରକଲା ଯଥା
ବ୍ରଜରେ ରାଧା, ଚାଁଦର ଶୁଭ୍ର କଳା ପରି, ଦିନେଦିନେ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି।
ଏକା ମୂର୍ତିର୍ଦ୍ଵିଧାଭୂତା ଭେଦୋ ଵେଦେ ନିରୂପିତଃ
ଏକ ରୂପ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା; ଏହି ଭେଦକୁ ବେଦରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
ଦ୍ଵେ ରୂପେ ତେଜସା ତୁଲ୍ଯେ ରୂପେଣ ଚ ଗୁଣେନ ଚ
ଏହି ଦୁଇଟି ରୂପ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଆକୃତି ଓ ଗୁଣରେ ସମାନ।
ପୁରତୋ ଗମନେନୈଵ କିଂତୁ ସାଵଯସାଧିକା
ତଥାପି, ଆଗକୁ ବଢିବା ଦ୍ୱାରା, ଏକ ଅଧିକ ଅଙ୍ଗସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ରଚିତା ସାଽସ୍ଯ ପ୍ରାଣୈଶ୍ଚ ତତ୍ପ୍ରାଣୈର୍ମୂର୍ତିମାନଯମ୍ 4.13.
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ, ଏବଂ ସେହି ପ୍ରାଣରେ ସେ ଦେହଧାରଣ କଲେ।
ସ୍ଵୀକାରଂ ସାର୍ଥକଂ କର୍ତୁଂ ଗୋକୁଲେ ଯତ୍କୃତଂ ପୁରା
ଗୋକୁଳରେ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଯାହା ହେଇଥିଲା, ତାହା ସ୍ୱୀକାରକୁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ହେଉଥିଲା।
ପ୍ରତିଜ୍ଞାପାଲନାର୍ଥାଯ ଭଯେଶସ୍ଯ ଭଯଂ କୁତଃ
ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ ପାଇଁ—ଭୟର ଠାକୁରଙ୍କୁ କେଉଁ ଭୟ ରହିପାରେ?