ଭୃଗୁଃ ଶୁକ୍ରଶ୍ଚ ଚ୍ଯଵନୋ ନରନାରାଯଣୋଽଥଵା
ଆପଣ ଭୃଗୁ, ଶୁକ୍ର, ଚ୍ୟବନ, କିମ୍ବା ନର-ନାରାୟଣ ତୋ ?
ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ଲୋମଶଶ୍ଚ କଣ୍ଵଃ କାତ୍ଯାଯନସ୍ତଥା
ଆପଣ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ଲୋମଶ, କଣ୍ବ, କିମ୍ବା କାତ୍ୟାୟନ ତୋ ?
ପୌଲସ୍ତ୍ଯସ୍ତ୍ଵମଗସ୍ତ୍ଯୋ ଵା ଶରଦ୍ଵାନ୍ଗିରିରେଵ ଚ
ତୁମେ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ କିମ୍ବା ଶରଦ୍ବାଙ୍ଗିରି ମଧ୍ୟ ହେବାପାରିବ.
ପାଣିନିର୍ଵା କଣାଦୋ ଵା ଶାକଲ୍ଯଃ ଶାକଟାଯନଃ
ତୁମେ ପାଣିନି, କଣାଦ, ଶାକଲ୍ୟ କିମ୍ବା ଶାକଟାୟନ ମଧ୍ୟ ହେବାପାରିବ.
ଜାବାଲୋ ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯଶ୍ଚ ଵୈଶଂପାଯନ ଏଵ ଚ
ତୁମେ ଜାବାଳ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ କିମ୍ବା ବୈଶଂପାୟନ ମଧ୍ୟ ହେବାପାରିବ.
ଉପମନ୍ଯୁର୍ଗୌରମୁଖୋଽରୁଣିରୌର୍ଵୋଽଥ କକ୍ଷିଵାନ୍
ତୁମେ ଉପମନ୍ୟୁ, ଗୌରମୁଖ, ଅରୁଣି, ଔର୍ବ କିମ୍ବା କକ୍ଷିବାନ ମଧ୍ୟ ହେବାପାରିବ.
ଏତେଷାଂ ପୁଣ୍ଯଶ୍ଲୋକାନାଂ କୋ ଭଵାନ୍ଵଦ ମେ ପ୍ରଭୋ
ଏହି ପୁନ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଆପଣ କିଏ? ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ।
କିଂକରଃ କିଂକରୀ ଵାଽପି ସମର୍ଥା ପ୍ରଭୁମୀଶ୍ଵରମ୍
ଆପଣ କି ଦାସ କିମ୍ବା ଦାସୀ, କିମ୍ବା ପ୍ରଭୁ ଓ ମାଲିକ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ?
ଧନ୍ଯାଽହଂ କୃତକୃତ୍ଯାହଂ ସଫଲଂ ଜୀଵିତଂ ମମ
ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ କାମ୍ୟକୃତ; ମୋ ଜୀବନ ଫଳବନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ତ୍ଵତ୍ପାଦୋଦକସଂସ୍ପର୍ଶାତ୍ସଦ୍ଯଃ ପୂତା ଵସୁଂଧରା ।। ତଵାଗମନମାତ୍ରେଣ ତୀର୍ଥୀଭୂତୋ ମମାଶ୍ରମଃ 4.13.
ଆପଣଙ୍କ ପାଦର ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି ମାଟି ସାଥିକ୍ଷଣେ ପବିତ୍ର ହେଉଛି; ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ମାତ୍ରରେ ମୋ ଆଶ୍ରମ ତୀର୍ଥ ହୋଇଗଲା।
ଯେଯେ ଶ୍ରୁତାଃ ଶ୍ରୁତୌ ବ୍ରହ୍ମଞ୍ଚ୍ଛ୍ରୁତିସାରା ମହାଜନାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବେଦରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ସେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରର ମୂଳ ଅର୍ଥ ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାନ ଲୋକ।
ଶିଷ୍ଯା ଵେଦା ମୂର୍ତିମଂତୋ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ମଧ୍ଯାହ୍ନଭାସ୍କରାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ବେଦର ଦେହରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଆଶିଷଂ କର୍ତୁମର୍ହଂତି ପ୍ରସନ୍ନମନସା ଶିଶୁମ୍
ସେମାନେ ଖୁସି ମନେ ଶିଶୁକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ନଂଦସ୍ତ୍ରୀ ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ଥୌ ମୁନେଃ ପୁରଃ
ଏଭଳି କହି, ନନ୍ଦ ଭକ୍ତିରେ ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଯଶୋଦାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜହାସ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ଯଶୋଦାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ହସିଲେ।
ହିତଂ ତଥ୍ଯଂ ନୀତିଯୁକ୍ତଂ ମହତ୍ପୁଣ୍ଯକରଂ ପରମ୍
ଯାହା ଉପକାରୀ, ସତ୍ୟ, ନୀତିମୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ।
ଶ୍ରୀଗର୍ଗ ଉଵାଚ ସୁଧାମଯଂ ତେ ଵଚନଂ ଲୌକିକଂ ଚ କୁଲୋଚିତମ୍
ଶ୍ରୀ ଗର୍ଗ କହିଲେ: ତୁମର କଥା ଅମୃତମୟ, ସାଧାରଣ ଓ ତୁମର କୁଳକୁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଗୋପପଦ୍ମାନାଂ ଗିରିଭାନୁଶ୍ଚ ଭାସ୍କରଃ
ସମସ୍ତ ଗୋପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଗିରିଭାନୁ ହେଉଛନ୍ତି ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ତସ୍ଯାଃ କନ୍ଯା ଯଶୋଦା ତ୍ଵଂ ଯଶୋଵର୍ଦ୍ଧନକାରିଣୀ
ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ହେଉଛନ୍ତି ତୁମେ, ଯଶୋଦା, ଯଶ ବଢାଇବାର କାରଣ।
ନଂଦୋ ଯସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଯା ଭଦ୍ରେ ବାଲୋ ଯୋ ଯେନ ଵା ଗତଃ 4.13.
ନନ୍ଦ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ଭଦ୍ରେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ଶିଶୁ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଅଛି।
ଗର୍ଗୋଽହଂ ଯଦୁଵଂଶାନାଂ ଚିରକାଲଂ ପୁରୋହିତଃ
ମୁଁ ଗର୍ଗ, ବହୁଦିନ ହେଉଛି ଯଦୁବଂଶର ପୁରୋହିତ ଭାବରେ ରହିଛି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ନଂଦଃ ଶ୍ରୁତମାତ୍ରଂ ଜଗାମ ହ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ନନ୍ଦ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ସହିତ ଆସିଗଲେ।
ଶିଷ୍ଯାନ୍ନନାମ ମୂର୍ଧ୍ନା ଚ ତେ ତଂ ଯୁଯୁଜୁରାଶିଷମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ, ଏବଂ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵାଽଭ୍ଯଂତରଂ ରମ୍ଯଂ ଜଗାମ ଵିଦୁଷାଂ ଵରଃ ଵାକ୍ଯଂ ଗର୍ଗସ୍ତଦୋଵାଚ ନିଗୂଢଂ ନିର୍ଜନେ ମୁନେ
ଗର୍ଗ ଜଣେ ବିଦ୍ୱାନଙ୍କୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଘର ଭିତରକୁ ନେଇଗଲେ, ଏବଂ ଏକାନ୍ତରେ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଗର୍ଗ ଉଵାଚ ପ୍ରସ୍ଥାପିତୋଽହଂ ଵସୁନା ଯେନ ତଚ୍ଛ୍ରୂଯତାମିତି
ଶ୍ରୀଗର୍ଗ କହିଲେ— ମୁଁ ଏଠାକୁ ବସୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛି; ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣ।
ଵସୁନା ସୂତିକାଗାରେ ଶିଶୁଃ ପ୍ରତ୍ଯର୍ପଣଂ କୃତଃ
ବସୁ ଜନ୍ମଗୃହରେ ଶିଶୁକୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରିଥିଲେ।
କନ୍ଯା ତେ ତେନ ଯା ନୀତା ମଥୁରାଂ କଂସଭୀରୁଣା ଗୂଢେନ ପ୍ରେଷିତସ୍ତେନ ତସ୍ଯୋଦ୍ଯୋଗଂ କୁରୁ ଦ୍ଵିଜ
ତୁମେ ଯେ କନ୍ୟାକୁ କଂସର ଭୟରେ ମଥୁରାକୁ ନେଇଗଲା, ସେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ପଠାଯାଇଥିଲା; ଏହିପରି ଉଦ୍ୟୋଗ କର, ଦ୍ୱିଜ।
ପୂର୍ଣବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପୋଽଯଂ ଶିଶୁସ୍ତେ ମାଯଯା ମହୀମ୍ ଗୋଲୋକନାଥୋ ଭଗଵାଞ୍ଛ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ରାଧିକାପତିଃ
ତୁମର ଏହି ଶିଶୁ ନିଜ ମାୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମର ରୂପ, ଗୋଲୋକର ନାଥ, ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ରାଧିକାଙ୍କ ପତି।
ନାରାଯଣୋ ଯୋ ଵୈକୁଂଠେ କମଲାକାଂତ ଏଵ ଚ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ନାରାୟଣ, ଯେ ଭାଗବତ ଲୋକରେ ରହନ୍ତି, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
କପିଲୋଽନ୍ଯେ ତଦଂଶାଶ୍ଚ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ 4.13.
କପିଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ, ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ।