ବାଲକଂ ଵଂଦଯାମାସ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁଦା
ସେ ହସୁଥିବା ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ମୁନିକୁ ଶିଶୁ ପରି ସମ୍ମାନ କଲେ ।
ଆଶିଷଂ ପ୍ରଦଦୌ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵେଦମଂତ୍ରୋପଯୋଗିକମ୍
ସେ ସ୍ନେହରେ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଓ କ୍ରିୟାରେ ଉପଯୋଗୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ।
ଶିଷ୍ଯାନ୍ପାଦ୍ଯାଦିକଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଦଦୌ ଚ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ସେ ଭକ୍ତିରେ ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଲେ ।
ସମୁଦ୍ଯତା ସା ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଚ ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତା ସତୀ
ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ହାତ ଯୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ସ୍ଵାତ୍ମାରାମଂ ମଂଗଲଂ ଚ ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯଦ୍ଯପି ନ କ୍ଷମା
ସ୍ବୟଂ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ ଜନକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ସେ ସମର୍ଥ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଅବଲା ବୁଦ୍ଧିହୀନାଯା ଦୋଷଂ କ୍ଷଂତୁଂ ସଦାଽର୍ହସି
ମହାନ, ଦୟାକରି ଦୂର୍ବଳ ଏବଂ ଅବୁଦ୍ଧି ନାରୀର ଅପରାଧକୁ ସଦା କ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ ।
ଅଂଗିରା ଵାଽଥ ଵାଽତ୍ରିର୍ଵା ମରୀଚିର୍ଗୌତମୋଽଥ ଵା
ଆପଣ ଅଙ୍ଗିରା, କିମ୍ବା ଅତ୍ରି, କିମ୍ବା ମରୀଚି, କିମ୍ବା ଗୌତମ ତୋ ?
ଦୁର୍ଵାସାଃ କର୍ଦମସ୍ତ୍ଵଂ ଵା ଵଶିଷ୍ଠୋ ଗର୍ଗ ଏଵ ଵା
ଆପଣ ଦୁର୍ବାସା, କାର୍ଦମ, ବଶିଷ୍ଠ, କିମ୍ବା ଗର୍ଗ ତୋ ?
ସନତ୍କୁମାରଃ ସନକଃ ସନନ୍ଦୋ ଵା ସନାତନଃ
ଆପଣ ସନତ୍କୁମାର, ସନକ, ସନନ୍ଦ, କିମ୍ବା ସନାତନ ତୋ ?
ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋଽଥ ଵାଲ୍ମାକୋ ଵାମଦେଵୋଽଥ କଶ୍ଯପଃ 4.13.
ଆପଣ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବାଲ୍ମୀକି, ବାମଦେବ, କିମ୍ବା କଶ୍ୟପ ତୋ ?
ଭୃଗୁଃ ଶୁକ୍ରଶ୍ଚ ଚ୍ଯଵନୋ ନରନାରାଯଣୋଽଥଵା
ଆପଣ ଭୃଗୁ, ଶୁକ୍ର, ଚ୍ୟବନ, କିମ୍ବା ନର-ନାରାୟଣ ତୋ ?
ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ଲୋମଶଶ୍ଚ କଣ୍ଵଃ କାତ୍ଯାଯନସ୍ତଥା
ଆପଣ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ଲୋମଶ, କଣ୍ବ, କିମ୍ବା କାତ୍ୟାୟନ ତୋ ?
ପୌଲସ୍ତ୍ଯସ୍ତ୍ଵମଗସ୍ତ୍ଯୋ ଵା ଶରଦ୍ଵାନ୍ଗିରିରେଵ ଚ
ତୁମେ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ କିମ୍ବା ଶରଦ୍ବାଙ୍ଗିରି ମଧ୍ୟ ହେବାପାରିବ.
ପାଣିନିର୍ଵା କଣାଦୋ ଵା ଶାକଲ୍ଯଃ ଶାକଟାଯନଃ
ତୁମେ ପାଣିନି, କଣାଦ, ଶାକଲ୍ୟ କିମ୍ବା ଶାକଟାୟନ ମଧ୍ୟ ହେବାପାରିବ.
ଜାବାଲୋ ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯଶ୍ଚ ଵୈଶଂପାଯନ ଏଵ ଚ
ତୁମେ ଜାବାଳ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ କିମ୍ବା ବୈଶଂପାୟନ ମଧ୍ୟ ହେବାପାରିବ.
ଉପମନ୍ଯୁର୍ଗୌରମୁଖୋଽରୁଣିରୌର୍ଵୋଽଥ କକ୍ଷିଵାନ୍
ତୁମେ ଉପମନ୍ୟୁ, ଗୌରମୁଖ, ଅରୁଣି, ଔର୍ବ କିମ୍ବା କକ୍ଷିବାନ ମଧ୍ୟ ହେବାପାରିବ.
ଏତେଷାଂ ପୁଣ୍ଯଶ୍ଲୋକାନାଂ କୋ ଭଵାନ୍ଵଦ ମେ ପ୍ରଭୋ
ଏହି ପୁନ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଆପଣ କିଏ? ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ।
କିଂକରଃ କିଂକରୀ ଵାଽପି ସମର୍ଥା ପ୍ରଭୁମୀଶ୍ଵରମ୍
ଆପଣ କି ଦାସ କିମ୍ବା ଦାସୀ, କିମ୍ବା ପ୍ରଭୁ ଓ ମାଲିକ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ?
ଧନ୍ଯାଽହଂ କୃତକୃତ୍ଯାହଂ ସଫଲଂ ଜୀଵିତଂ ମମ
ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ କାମ୍ୟକୃତ; ମୋ ଜୀବନ ଫଳବନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ତ୍ଵତ୍ପାଦୋଦକସଂସ୍ପର୍ଶାତ୍ସଦ୍ଯଃ ପୂତା ଵସୁଂଧରା ।। ତଵାଗମନମାତ୍ରେଣ ତୀର୍ଥୀଭୂତୋ ମମାଶ୍ରମଃ 4.13.
ଆପଣଙ୍କ ପାଦର ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି ମାଟି ସାଥିକ୍ଷଣେ ପବିତ୍ର ହେଉଛି; ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ମାତ୍ରରେ ମୋ ଆଶ୍ରମ ତୀର୍ଥ ହୋଇଗଲା।
ଯେଯେ ଶ୍ରୁତାଃ ଶ୍ରୁତୌ ବ୍ରହ୍ମଞ୍ଚ୍ଛ୍ରୁତିସାରା ମହାଜନାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବେଦରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ସେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରର ମୂଳ ଅର୍ଥ ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାନ ଲୋକ।
ଶିଷ୍ଯା ଵେଦା ମୂର୍ତିମଂତୋ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ମଧ୍ଯାହ୍ନଭାସ୍କରାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ବେଦର ଦେହରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଆଶିଷଂ କର୍ତୁମର୍ହଂତି ପ୍ରସନ୍ନମନସା ଶିଶୁମ୍
ସେମାନେ ଖୁସି ମନେ ଶିଶୁକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ନଂଦସ୍ତ୍ରୀ ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ଥୌ ମୁନେଃ ପୁରଃ
ଏଭଳି କହି, ନନ୍ଦ ଭକ୍ତିରେ ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଯଶୋଦାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜହାସ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ଯଶୋଦାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ହସିଲେ।
ହିତଂ ତଥ୍ଯଂ ନୀତିଯୁକ୍ତଂ ମହତ୍ପୁଣ୍ଯକରଂ ପରମ୍
ଯାହା ଉପକାରୀ, ସତ୍ୟ, ନୀତିମୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ।
ଶ୍ରୀଗର୍ଗ ଉଵାଚ ସୁଧାମଯଂ ତେ ଵଚନଂ ଲୌକିକଂ ଚ କୁଲୋଚିତମ୍
ଶ୍ରୀ ଗର୍ଗ କହିଲେ: ତୁମର କଥା ଅମୃତମୟ, ସାଧାରଣ ଓ ତୁମର କୁଳକୁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଗୋପପଦ୍ମାନାଂ ଗିରିଭାନୁଶ୍ଚ ଭାସ୍କରଃ
ସମସ୍ତ ଗୋପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଗିରିଭାନୁ ହେଉଛନ୍ତି ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ତସ୍ଯାଃ କନ୍ଯା ଯଶୋଦା ତ୍ଵଂ ଯଶୋଵର୍ଦ୍ଧନକାରିଣୀ
ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ହେଉଛନ୍ତି ତୁମେ, ଯଶୋଦା, ଯଶ ବଢାଇବାର କାରଣ।
ନଂଦୋ ଯସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଯା ଭଦ୍ରେ ବାଲୋ ଯୋ ଯେନ ଵା ଗତଃ 4.13.
ନନ୍ଦ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ଭଦ୍ରେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ଶିଶୁ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଅଛି।