ହସ୍ତଯୁଗ୍ମଂ ନୃସିଂହଶ୍ଚ ପାତୁ ସର୍ଵତ୍ର ସଂକଟେ
ନୃସିଂହ ତୁମର ଦୁଇ ହାତକୁ ଓ ସମସ୍ତ ସଂକଟରେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ନାରାଯଣଃ ପାତୁ ହ୍ଯଧସ୍ତାତ୍କମଲାପତିଃ
ଉପରେ ନାରାୟଣ ତୁମକୁ, ତଳେ କମଳାପତି ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଵନମାଲୀ ପାତୁ ଯାମ୍ଯାଂ ଵୈକୁଂଠଃ ପାତୁ ନୈର୍ଋତୌ
ବନମାଳୀ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ, ବୈକୁଣ୍ଠ ପଶ୍ଚିମ-ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ପାତୁ ତେ ସଂତତମଜୋ ଵାଯଵ୍ଯାଂ ଵିଷ୍ଟରଶ୍ରଵାଃ
ଅଜ ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ସଦା ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍, ବିଷ୍ଟରଶ୍ରବା ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଐଶାନ୍ଯାମୀଶ୍ଵରଃ ପାତୁ ପାତୁ ସର୍ଵତ୍ର ଶତ୍ରୁଜିତ୍
ଈଶ୍ୱର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍, ଶତ୍ରୁଜିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍କଵଚଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
ଏଭଳି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କବଚ ବିବରଣ କରାଯାଇଛି।
ଶୁଂଭେନ ସହ ସଂଗ୍ରାମେ ନିର୍ଲକ୍ଷ୍ଯେ ଘୋରଦାରୁଣେ
ଶୁମ୍ଭ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଭୀଷଣ ସଂଘର୍ଷରେ,
କଵଚସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ଧରଣ୍ଯାଂ ପତିତୋ ମୃତଃ 4.12.
କବଚର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ପଡି ମରିଗଲା।
ମୃତେ ଶୁଂଭେ ଚ ଗୋଵିନ୍ଦଃ କୃପାଲୁର୍ଗଗନସ୍ଥିତଃ
ଶୁମ୍ଭ ମରିବା ପରେ, ଦୟାଳୁ ଗୋବିନ୍ଦ ଆକାଶରେ ଉଭେଇ ରହିଲେ।
କଲ୍ପାଂତରସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାଂତଂ କୃପଯା କଥିତଂ ମୁନେ
ଦୟାରେ, ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କଳ୍ପର ଘଟଣାଗୁଡିକ କହିଲେ।
କୋଟିଶଃ କୋଟିଶୋ ନଷ୍ଟା ମଯା ଦୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ ଵେଧସଃ
କୋଟି କୋଟି ଜଗତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ମୁଁ ସେଗୁଡିକୁ ଦେଖିଛି, ବ୍ରହ୍ମା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କଵଚଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସାଽନ୍ତର୍ଧାନଂ ଚକାର ହ
ଏଭଳି କହି, କବଚ ଦେଇ, ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ସୁଵର୍ଣଗୁଟିକାଯାଂ ଚ କୃତ୍ଵେଦଂ କଵଚଂ ପରମ୍
ସେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବଚକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗୁଟିକାରେ ପରିଣତ କଲେ।
ଵିଷାଗ୍ନିଜଲଶତ୍ରୁଭ୍ଯୋ ଭଯଂ ତସ୍ଯ ନ ଜାଯତେ
ବିଷ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁଠାରୁ ତାଙ୍କର କେହି ଭୟ ରହେନାହିଁ।
ସଂଗ୍ରାମେ ଵଜ୍ରପାତେ ଚ ଵିପତ୍ତୌ ପ୍ରାଣସଂକଟେ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ବଜ୍ରପାତରେ, ବିପଦରେ କିମ୍ବା ପ୍ରାଣ ସଙ୍କଟରେ,
ବଦ୍ଧ୍ଵେଦଂ କଵଚଂ କଣ୍ଠେ ଶଂକରସ୍ତ୍ରିପୁରଂ ପୁରା
ଏହି କବଚକୁ ଗଳାରେ ଧରି, ଶଂକର ପୂର୍ବେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ବଦ୍ଧ୍ଵେଦଂ କଵଚଂ କାଲୀ ରକ୍ତବୀଜଂ ଚଖାଦ ସା
ଏହି କବଚକୁ ଧରି, କାଳୀ ପୂର୍ବେ ରକ୍ତବୀଜକୁ ଭକ୍ଷିଥିଲେ।
ଆଵାଂ ସନତ୍କୁମାରଶ୍ଚ ଧର୍ମସାକ୍ଷୀ ଚ କର୍ମଣାମ୍ 4.12.
ଆମେ ଦୁଇଜଣ, ସନତ୍କୁମାର ଏବଂ ମୁଁ, ଧର୍ମ ଓ କର୍ମର ସାକ୍ଷୀ।
ତସ୍ଯ ନନ୍ଦଶିଶୋଃ କଣ୍ଠେ ଚକାର କଵଚଂ ଦ୍ଵିଜଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ନନ୍ଦର ଶିଶୁର ଗଳାରେ କବଚ ରଖିଲେ।
ପ୍ରଭାଵଃ କଥିତଃ ସର୍ଵଃ କଵଚସ୍ଯ ହରେସ୍ତଥା
ହରିଙ୍କ କବଚର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏଭଳି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
ଵିଘ୍ନନିଘ୍ନଂ ପାପହରଂ ମହାପୁଣ୍ଯକରଂ ପରମ୍
ଏହା ବିଘ୍ନକୁ ଦୂର କରେ, ପାପକୁ ହଟାଏ, ଏବଂ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଏକଦା ନନ୍ଦପତ୍ନୀ ଚ କୃତ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ଏକଦିନ, ନନ୍ଦର ଜନାଣୀ କୃଷ୍ଣକୁ ନିଜ ଅଂକରେ ରଖିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରୈକଃ ସମାଗତଃ
ସେ ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ।
ପ୍ରଜପନ୍ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକମାଲଯା
ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଫଟିକ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଜପ କରୁଥିଲେ।
ଜ୍ଯୋତିର୍ଗ୍ରଂଥୋ ମୂର୍ତିମାଂଶ୍ଚ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ଉପନିତ୍ୟ ଜ୍ୟୋତିଷ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ, ଦେହରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ, ଏବଂ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷତା ଥିଲା ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚଂଦ୍ରାସ୍ଯୋ ଗୌରାଂଗଃ ପଦ୍ମଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେହ ଧଳା ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ମାନେ ପଦ୍ମ ପରି ସୁନ୍ଦର ।
ଵ୍ଯାଖ୍ଯାମୁଦ୍ରାକରଃ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛିଷ୍ଯାନଧ୍ଯାପଯନ୍ମୁଦା
ସେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ହାତର ମୁଦ୍ରା କରୁଥିଲେ, ଶ୍ରୀମୟ ଥିଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଥିଲେ ।
ଏକୀଭୂଯ ଚତୁର୍ଵେଦାସ୍ତେଜସା ମୂର୍ତିମାନିଵ
ଚାରିଟି ବେଦ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଦେହରେ ତେଜର ଆକାର ନେଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା ।
ଧ୍ଯାନୈକନିଷ୍ଠଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପାଦାଂଭୋଜେ ଦିଵାନିଶମ୍
ସେ ଦିନ ରାତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦ୍ମପାଦରେ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଯଶୋଦା ପ୍ରଣନାମ ଚ 4.13.
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଯଶୋଦା ଉଠି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ ।