ହେ ନାଥ ରମଣଶ୍ରେଷ୍ଠେତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଡାକିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରେମିକ।'
ଵଯଂ ନୋ ଵିହରିଷ୍ଯାମସ୍ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସୁନିର୍ଜନେ
ଆମେ ଆଉ ତୁମେ ସହ ଏହି ନିର୍ଜନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଡ଼ିବା ନାହିଁ।
ଶରଚ୍ଚଂଦ୍ରପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟଂ ନ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମୋ ମୁଖଂ ତଵ 4.11.
ତୁମର ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଆମେ ଆଉ ଦେଖିପାରିବା ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରୁରୁଦୁଃ ସର୍ଵାଃ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ନରାଧିପମ୍
ଏପରି କହି, ସମସ୍ତେ ରଜାଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ହୁଁହୁଁ କରି କାନ୍ଦିଲେ।
ରାଜାଽଗ୍ନିକୁଣ୍ଡମାଧାଯ ନାରୀଭିଃ ସହ ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ରଜା ନାରୀମାନେ ସହିତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ହାହାକାରଂ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଵିଚକ୍ରୁର୍ଗଗନେ ସ୍ଥିତାଃ
ଆକାଶରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ହାହାକାର କରି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ସ ଚ ରାଜା ତୃଣାଵର୍ତୋ ଜଗାମ ହରିମଂଦିରମ୍
ସେ ରଜା, ବାୟୁରେ ଉଡ଼ି ହରିଙ୍କର ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ହରେର୍ମାହାତ୍ମ୍ଯ ମୁତ୍ତମମ୍
ଏପରି ଭାବରେ ହରିଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା କଥା ହେଲା।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଏକଦା ମଂଦିରେ ନନ୍ଦପତ୍ନୀ ସାଽଽନଂଦପୂର୍ଵକମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏକଦା ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଜଣେ ଜନାନୀ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଗୋପ୍ଯ ଆଜଗ୍ମୁର୍ନଂଦମଂଦିରମ୍
ଏହି ସମୟରେ ଗୋପୀମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ।
ଅତୃପ୍ତଂ ବାଲକଂ ଶୀଘ୍ରଂ ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ଶଯନେ ସତୀ
ଅତୃପ୍ତ ଶିଶୁକୁ ଶୟନରେ ଶୀଘ୍ର ରଖି ତା ସେ ଚାଲିଗଲେ।
ତୈଲସିଂଦୂରତାଂବୂଲଂ ଦଦୌ ତାଭ୍ଯୋ ମୁଦାଽନ୍ଵିତା
ସେ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କୁ ତେଲ, ସିନ୍ଦୂର ଓ ତାମ୍ବୁଲ ଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ କୃଷ୍ଣୋ ରୁରୋଦ କ୍ଷୁଧିତସ୍ତଦା
ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଖାଇବାକୁ ଚାହିଁ ରୁଦନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପପାତ ଚରଣଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରଵୀଣେ ଶକଟେ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ତାଙ୍କର ପାଦ ଶକଟରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ବଭଂଜ ଶକଟଂ ପେତୁର୍ଭଗ୍ନକାଷ୍ଠାନି ତତ୍ର ଵୈ
ସେ ଶକଟକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଭାଙ୍ଗିଥିବା କାଠ ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ତାହାଁରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଽଶ୍ଚର୍ଯଂ ଗୋପିକାଶ୍ଚ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ବାଲକଂ ଭଯାତ୍
ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଗୋପୀମାନେ ଶିଶୁକୁ ଭୟରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ଭଗ୍ନଭାଂଡସମୂହଂ ଚ ପତିତଂ ବହୁଗୋରସମ୍
ସେମାନେ ଭାଙ୍ଗିଥିବା ବାଡ଼ିକୁ ଏବଂ ଅନେକ ଦୁଧ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ମାଯାରକ୍ଷିତସର୍ଵାଂଗଂ ରୁଦିତଂ କ୍ଷୁଧିତଂ କ୍ଷୁଧା 4.12.
ମାୟାରେ ରକ୍ଷିତ ଶିଶୁ, ଖାଇବାକୁ ଚାହିଁ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିରାପଦ ଥିଲା।
ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ବାଲକାନ୍ଗୋପା ବଭଂଜ ଶକଟଂ କଥମ୍
ଗୋପ ଶିଶୁମାନେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ପିଲା କିପରି ଗାଡ଼ିଟିକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଲା?'
ଇତ୍ଯୂଚୁର୍ବାଲକାଃ ସର୍ଵେ ଗୋପାଃ ଶୃଣୁତ ମଦ୍ଵଚଃ
ସମସ୍ତ ଶିଶୁମାନେ କହିଲେ, 'ଗୋପମାନେ, ମୋର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ.'
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵଚନଂ ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଜହସୁର୍ମୁଦା
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଗୋପ ଓ ଗୋପିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହସିଲେ।
ଶିଶୋଃ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନଂ କାର୍ଯଂ ଚକ୍ରୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଂଗଵାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଶିଶୁଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ କାମନା ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।
ଵଦାମି ତତ୍ତେ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର କଵଚଂ ସର୍ଵରକ୍ଷଣମ୍
ବିପ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଅସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ କହିବି।
ନିଦ୍ରିତେ ଜଗତୀନାଥେ ଜଲେ ଚ ଜଲଶାଯିନି
ଜଗତର ନାଥ ଜଳରେ ଶୟନ କରି ନିଦ୍ରା କରୁଥିବାବେଳେ,
ଯୋଗନିଦ୍ରୋଵାଚ ସ୍ଥିତାଯାଂ ମଯି ଚ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସୁଖୀ ତିଷ୍ଠ ଜଗତ୍ପତେ
ଯୋଗନିଦ୍ରା କହିଲେ, 'ମୁଁ ରହିଥିବାବେଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ରୁହନ୍ତୁ।'
ଶ୍ରୀହରିଃ ପାତୁ ତେ ଵକ୍ତ୍ରଂ ମସ୍ତକଂ ମଧୁସୂଦନଃ
ଶ୍ରୀହରି ତୁମର ମୁହଁକୁ, ମଧୁସୂଦନ ତୁମର ମସ୍ତକକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
କର୍ଣଯୁଗ୍ମଂ ଚ କଣ୍ଠଂ ଚ କପାଲଂ ପାତୁ ମାଧଵଃ
ମାଧବ ତୁମର ଦୁଇ କାନ, ଗଳା ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଅଧରୋଷ୍ଠଂ ହୃଷୀକେଶୋ ଦଂତପଂକ୍ତିଂ ଗଦାଗ୍ରଜଃ 4.12.
ହୃଷୀକେଶ ତୁମର ତଳ ଓଠକୁ, ଗଦାଗ୍ରଜ ତୁମର ଦାନ୍ତମାଳାକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଵକ୍ଷଃ ପାତୁ ମୁକୁନ୍ଦଶ୍ଚ ଜଠରଂ ପାତୁ ଦୈତ୍ଯହା
ମୁକୁନ୍ଦ ତୁମର ଛାତିକୁ, ଦେମନମାରି ତୁମର ଉଦରକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ନିତଂବଯୁଗ୍ମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଚ ପାତୁ ତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ତୁମର ଦୁଇ କମର ଓ ଗୁପ୍ତଅଙ୍ଗକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।