ଵାତ୍ଯାରୂପେ ଗତେ ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଭଯଵିହ୍ଵଲାଃ
ବାୟୁବଳ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ଗୋପା ଓ ଗୋପୀମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।
ସର୍ଵେ ନିଜଘ୍ନୁଃ ସ୍ଵଂ ଵକ୍ଷସ୍ଥଲଂ ଶୋକାକୁଲା ଭଯାତ୍
ସମସ୍ତେ ଶୋକ ଓ ଭୟରେ ନିଜ ଛାତିକୁ ପିଟିଲେ।
ଅନ୍ଵେଷଣଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତୋ ଦଦୃଶୁର୍ବାଲକଂ ଵ୍ରଜେ 4.11.
ଖୋଜିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ବ୍ରଜରେ ଏକ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲେ।
ବାହ୍ଯୈକଦେଶେ ସରସସ୍ତୀରେ ନୀରସମନ୍ଵିତେ
ବାହାର ଏକ ଅଂଶରେ, ଝିଲିକ ତୀରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଷ୍କତା ଥିଲା।
ଗୃହୀତ୍ଵା ବାଲକଂ ନଂଦଃ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ସତ୍ଵରମ୍
ନନ୍ଦ ଶିଶୁକୁ ଧରି, ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ରଖିଲେ।
ଯଶୋଦା ରୋହିଣୀ ଶୀଘ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଲଂ ରୁରୋଦ ଚ
ଯଶୋଦା ଓ ରୋହିଣୀ, ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ବେଗେ କାନ୍ଦିଲେ।
ମଂଗଲଂ କାରଯାମାସ ସ୍ନାପଯାମାସ ବାଲକମ୍
ସେମାନେ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଶିଶୁକୁ ନ୍ହାଇଲେ।
ସୁଵିଚାର୍ଯ ଵଦ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍
ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୁରୁଣା କଥା କହ।
ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରଂ ସମାଦାଯ କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତଃ
ଏକ ହଜାର ଜନା ଜନାନୀଙ୍କୁ ନେଇ, ଅଭିଲାଷର ତୀବ୍ରତାରେ ପୀଡିତ ହେଲା।
ମନୋହରେ ନିର୍ଜନେ ଚ ପର୍ଵତେ ଗଂଧମାଦନେ
ମନୋହର ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡରେ।
ନାନାପ୍ରକାରଶୃଗାରଂ ଵିପରୀତାଦିକଂ ନୃପଃ
ରାଜା ନାନା ପ୍ରକାର ରମଣ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଅପରାମ୍ପରା ଭିତରେ ମଧ୍ୟ।
କୃତ୍ଵା ମୂର୍ତିସହସ୍ରଂ ଚ ଯୋଗୀଂଦ୍ରୋ ନୃପତୀଶ୍ଵରଃ
ଏକ ହଜାର ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଯୋଗୀ ଓ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ନାର୍ଯୋ ଵିଵସନାଃ ସର୍ଵା ନଗ୍ନାଶ୍ଚ ନୃପଯୋଷିତଃ 4.11.
ସମସ୍ତ ନାରୀ ଅବସ୍ତ୍ର ଥିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନଗ୍ନ ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ସମାଯାତୋ ମହାମୁନିଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଠାରେ ଏକ ମହାମୁନି ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନିଂ ମହାମତ୍ତୋ ନୋତ୍ତସ୍ଥୌ ନ ନନାମ ହ
ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅତ୍ୟଧିକ ମଦମସ୍ତ ରାଜା ଉଠିଲେ ନାହିଁ, ନମସ୍କାର କଲେ ନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୁକୋପ ନୃପତିଂ ଶଶାପ ସ୍ଫୁରିତାଧରଃ
ମୁନି ଏହା ଦେଖି, ରାଜାପ୍ରତି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଠୋଡ ଫୁଲି ଶାପ ଦେଲେ।
ଭାରତେ ଲକ୍ଷଵର୍ଷଂ ଚ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ତେ ନରାଧମ
ଭାରତରେ, ତୁମେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ରହିବାକୁ ପଡିବ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ନିମ୍ନ।
ସ୍ଥାନେସ୍ଥାନେ ହେ ମହିଷ୍ଯୋ ଜନିଂ ଲଭତ ଭାରତେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ, ରାଣୀମାନେ, ଭାରତରେ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ମୁନୀଂଦ୍ରସ୍ତୁ ଜଗାମ ଶଂକରାଲଯମ୍
ଏପରି କହି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିବଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ।
ଗତେ ମୁନୀଂଦ୍ରେ ରାଜେଂଦ୍ରୋ ରୁରୋଦ ଚ ସରିତ୍ତଟେ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାଲିଗଲାପରେ, ରାଜା ନଦୀତୀରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ହେ ନାଥ ରମଣଶ୍ରେଷ୍ଠେତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଡାକିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରେମିକ।'
ଵଯଂ ନୋ ଵିହରିଷ୍ଯାମସ୍ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସୁନିର୍ଜନେ
ଆମେ ଆଉ ତୁମେ ସହ ଏହି ନିର୍ଜନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଡ଼ିବା ନାହିଁ।
ଶରଚ୍ଚଂଦ୍ରପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟଂ ନ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମୋ ମୁଖଂ ତଵ 4.11.
ତୁମର ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଆମେ ଆଉ ଦେଖିପାରିବା ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରୁରୁଦୁଃ ସର୍ଵାଃ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ନରାଧିପମ୍
ଏପରି କହି, ସମସ୍ତେ ରଜାଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ହୁଁହୁଁ କରି କାନ୍ଦିଲେ।
ରାଜାଽଗ୍ନିକୁଣ୍ଡମାଧାଯ ନାରୀଭିଃ ସହ ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ରଜା ନାରୀମାନେ ସହିତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ହାହାକାରଂ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଵିଚକ୍ରୁର୍ଗଗନେ ସ୍ଥିତାଃ
ଆକାଶରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ହାହାକାର କରି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ସ ଚ ରାଜା ତୃଣାଵର୍ତୋ ଜଗାମ ହରିମଂଦିରମ୍
ସେ ରଜା, ବାୟୁରେ ଉଡ଼ି ହରିଙ୍କର ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ହରେର୍ମାହାତ୍ମ୍ଯ ମୁତ୍ତମମ୍
ଏପରି ଭାବରେ ହରିଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା କଥା ହେଲା।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଏକଦା ମଂଦିରେ ନନ୍ଦପତ୍ନୀ ସାଽଽନଂଦପୂର୍ଵକମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏକଦା ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଜଣେ ଜନାନୀ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଗୋପ୍ଯ ଆଜଗ୍ମୁର୍ନଂଦମଂଦିରମ୍
ଏହି ସମୟରେ ଗୋପୀମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ।