ହରିସ୍ତନ୍ମାନସଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପପୌ ଜନ୍ମାଂତରେ ସ୍ତନମ୍
ହରି ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ ଦୁଧ ପିଇଥିଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିଷସ୍ତନଂ କୃଷ୍ଣଂ ପୂତନା ରାକ୍ଷସୀ ମୁନେ
ମୁନି, ପୂତନା ରାକ୍ଷସୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଷ ମିଶା ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୁଣକୀର୍ତନମ୍
ଏଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁଣଗାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କହାଯାଇଛି।
ଏକଦା ଗୋକୁଲେ ସାଧ୍ଵୀ ଯଶୋଦା ନଂଦଗେହିନୀ
ଗୋକୁଳରେ ଏକଦିନ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରଣୀ ଧର୍ମପରାୟଣ ଯଶୋଦା ଥିଲେ।
ଵାତ୍ଯାରୂପଂ ତୃଣାଵର୍ତମାଗଚ୍ଛଂତଂ ଚ ଗୋକୁଲମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ତୃଣାବର୍ତ୍ତ ବାୟୁବଳର ରୂପ ନେଇ ଗୋକୁଳକୁ ଆସୁଛି।
ଭାରାକ୍ରାଂତା ଯଶୋଦା ଚ ତତ୍ଯାଜ ବାଲକଂ ତଦା
ଅତି ଭାର ହୋଇଯିବାରୁ ଯଶୋଦା ସେତିବେଳେ ଶିଶୁକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତ ଵାତ୍ଯାରୂପଧରୋଽସୁରଃ
ଏହି ସମୟରେ ସେ ଦାନବ ବାୟୁବଳର ରୂପ ଧାରଣ କଲା।
ବଭଂଜ ଵୃକ୍ଷଶାଖାଶ୍ଚ ହ୍ଯଂଧୀଭୂତଂ ଚ ଗୋକୁଲମ୍
ସେ ଗଛର ଡାଳ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା ଏବଂ ଗୋକୁଳକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଦେଲା।
ଅସୁରୋଽପି ହରିସ୍ପର୍ଶାଜ୍ଜଗାମ ହରିମଂଦିରମ୍
କିନ୍ତୁ ହରିଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ସେ ଦାନବ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ପାଂଡ୍ଯଦେଶୋଦ୍ଭଵୋ ରାଜା ଶାପାଦ୍ଦୁର୍ଵାସସୋଽସୁରଃ
ସେ ଦାନବ ପାଣ୍ଡ୍ୟଦେଶର ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ରାଜା, ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରେ ଏହି ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଵାତ୍ଯାରୂପେ ଗତେ ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଭଯଵିହ୍ଵଲାଃ
ବାୟୁବଳ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ଗୋପା ଓ ଗୋପୀମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।
ସର୍ଵେ ନିଜଘ୍ନୁଃ ସ୍ଵଂ ଵକ୍ଷସ୍ଥଲଂ ଶୋକାକୁଲା ଭଯାତ୍
ସମସ୍ତେ ଶୋକ ଓ ଭୟରେ ନିଜ ଛାତିକୁ ପିଟିଲେ।
ଅନ୍ଵେଷଣଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତୋ ଦଦୃଶୁର୍ବାଲକଂ ଵ୍ରଜେ 4.11.
ଖୋଜିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ବ୍ରଜରେ ଏକ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲେ।
ବାହ୍ଯୈକଦେଶେ ସରସସ୍ତୀରେ ନୀରସମନ୍ଵିତେ
ବାହାର ଏକ ଅଂଶରେ, ଝିଲିକ ତୀରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଷ୍କତା ଥିଲା।
ଗୃହୀତ୍ଵା ବାଲକଂ ନଂଦଃ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ସତ୍ଵରମ୍
ନନ୍ଦ ଶିଶୁକୁ ଧରି, ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ରଖିଲେ।
ଯଶୋଦା ରୋହିଣୀ ଶୀଘ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଲଂ ରୁରୋଦ ଚ
ଯଶୋଦା ଓ ରୋହିଣୀ, ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ବେଗେ କାନ୍ଦିଲେ।
ମଂଗଲଂ କାରଯାମାସ ସ୍ନାପଯାମାସ ବାଲକମ୍
ସେମାନେ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଶିଶୁକୁ ନ୍ହାଇଲେ।
ସୁଵିଚାର୍ଯ ଵଦ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍
ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୁରୁଣା କଥା କହ।
ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରଂ ସମାଦାଯ କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତଃ
ଏକ ହଜାର ଜନା ଜନାନୀଙ୍କୁ ନେଇ, ଅଭିଲାଷର ତୀବ୍ରତାରେ ପୀଡିତ ହେଲା।
ମନୋହରେ ନିର୍ଜନେ ଚ ପର୍ଵତେ ଗଂଧମାଦନେ
ମନୋହର ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡରେ।
ନାନାପ୍ରକାରଶୃଗାରଂ ଵିପରୀତାଦିକଂ ନୃପଃ
ରାଜା ନାନା ପ୍ରକାର ରମଣ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଅପରାମ୍ପରା ଭିତରେ ମଧ୍ୟ।
କୃତ୍ଵା ମୂର୍ତିସହସ୍ରଂ ଚ ଯୋଗୀଂଦ୍ରୋ ନୃପତୀଶ୍ଵରଃ
ଏକ ହଜାର ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଯୋଗୀ ଓ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ନାର୍ଯୋ ଵିଵସନାଃ ସର୍ଵା ନଗ୍ନାଶ୍ଚ ନୃପଯୋଷିତଃ 4.11.
ସମସ୍ତ ନାରୀ ଅବସ୍ତ୍ର ଥିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନଗ୍ନ ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ସମାଯାତୋ ମହାମୁନିଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଠାରେ ଏକ ମହାମୁନି ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନିଂ ମହାମତ୍ତୋ ନୋତ୍ତସ୍ଥୌ ନ ନନାମ ହ
ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅତ୍ୟଧିକ ମଦମସ୍ତ ରାଜା ଉଠିଲେ ନାହିଁ, ନମସ୍କାର କଲେ ନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୁକୋପ ନୃପତିଂ ଶଶାପ ସ୍ଫୁରିତାଧରଃ
ମୁନି ଏହା ଦେଖି, ରାଜାପ୍ରତି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଠୋଡ ଫୁଲି ଶାପ ଦେଲେ।
ଭାରତେ ଲକ୍ଷଵର୍ଷଂ ଚ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ତେ ନରାଧମ
ଭାରତରେ, ତୁମେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ରହିବାକୁ ପଡିବ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ନିମ୍ନ।
ସ୍ଥାନେସ୍ଥାନେ ହେ ମହିଷ୍ଯୋ ଜନିଂ ଲଭତ ଭାରତେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ, ରାଣୀମାନେ, ଭାରତରେ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ମୁନୀଂଦ୍ରସ୍ତୁ ଜଗାମ ଶଂକରାଲଯମ୍
ଏପରି କହି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିବଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ।
ଗତେ ମୁନୀଂଦ୍ରେ ରାଜେଂଦ୍ରୋ ରୁରୋଦ ଚ ସରିତ୍ତଟେ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାଲିଗଲାପରେ, ରାଜା ନଦୀତୀରେ କାନ୍ଦିଲେ।