ସ୍ଥୂଲଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସୃକ୍ଷ୍ମଦେହଂ ଵିଵେଶ ସା
ମୋଟ ଦେହକୁ ଛାଡି, ସେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଵେଷ୍ଟିତଂ ସୁମନୋହରୈଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ସହଚରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଵହ୍ନିଶୌଚେନ ଵସ୍ତ୍ରେଣ ସୂକ୍ଷ୍ମେଣ ଭୂଷିତଂ ଵରମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ସେ ଅତି ଚମକୁଥିଲେ।
ସୁଂଦରଂ ଶତଚକ୍ରଂ ଚ ଵଲିତଂ ରତ୍ନତେଜସା
ସେ ସୁନ୍ଦର ଶତଚକ୍ରରେ ବସିଥିଲେ, ରତ୍ନର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତମଦ୍ଭୁତଂ ଲୋକା ଗୋପିକାଶ୍ଚାତିଵିସ୍ମିତାଃ
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଗୋପୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଯଶୋଦା ବାଲକଂ ନୀତ୍ଵା କ୍ରୋଡେ କୃତ୍ଵା ସ୍ତନଂ ଦଦୌ
ଯଶୋଦା ଶିଶୁକୁ ଉଠାଇ ଗୋଦରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କୁ ଦୁଧ ଦେଲେ।
ଦଦାହ ଦେହଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ନଂଦଃ ସାନଂଦର୍ପୂଵକମ୍ 4.10.
ନନ୍ଦ ଖୁସିରେ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସା ଵା କା ରାକ୍ଷସୀରୂପା କଥଂ ପୁଣ୍ଯଵତୀ ସତୀ
ନାରଦ କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ସେ ରାକ୍ଷସୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେ କିପରି ପୁଣ୍ୟବତୀ ଓ ପବିତ୍ର ହେଲେ?
ବଲିକନ୍ଯା ରତ୍ନମାଲା ପୁତ୍ରସ୍ନେହଂ ଚକାର ତମ୍
ବଳିଙ୍କ ଝିଅ ରତ୍ନମାଳାର ଜଣେ ପୁଅ ପାଇଁ ଭଲପାଇବା ଜଗିଲା।
ମନସା ମାନସଂ ଚକ୍ରେ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ସଦୃଶୋ ମମ
ସେ ମନରେ ନିଜ ପୁଅ ପରି ଜଣେ ଶିଶୁକୁ କଳ୍ପନା କଲେ।
ହରିସ୍ତନ୍ମାନସଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପପୌ ଜନ୍ମାଂତରେ ସ୍ତନମ୍
ହରି ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ ଦୁଧ ପିଇଥିଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିଷସ୍ତନଂ କୃଷ୍ଣଂ ପୂତନା ରାକ୍ଷସୀ ମୁନେ
ମୁନି, ପୂତନା ରାକ୍ଷସୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଷ ମିଶା ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୁଣକୀର୍ତନମ୍
ଏଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁଣଗାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କହାଯାଇଛି।
ଏକଦା ଗୋକୁଲେ ସାଧ୍ଵୀ ଯଶୋଦା ନଂଦଗେହିନୀ
ଗୋକୁଳରେ ଏକଦିନ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରଣୀ ଧର୍ମପରାୟଣ ଯଶୋଦା ଥିଲେ।
ଵାତ୍ଯାରୂପଂ ତୃଣାଵର୍ତମାଗଚ୍ଛଂତଂ ଚ ଗୋକୁଲମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ତୃଣାବର୍ତ୍ତ ବାୟୁବଳର ରୂପ ନେଇ ଗୋକୁଳକୁ ଆସୁଛି।
ଭାରାକ୍ରାଂତା ଯଶୋଦା ଚ ତତ୍ଯାଜ ବାଲକଂ ତଦା
ଅତି ଭାର ହୋଇଯିବାରୁ ଯଶୋଦା ସେତିବେଳେ ଶିଶୁକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତ ଵାତ୍ଯାରୂପଧରୋଽସୁରଃ
ଏହି ସମୟରେ ସେ ଦାନବ ବାୟୁବଳର ରୂପ ଧାରଣ କଲା।
ବଭଂଜ ଵୃକ୍ଷଶାଖାଶ୍ଚ ହ୍ଯଂଧୀଭୂତଂ ଚ ଗୋକୁଲମ୍
ସେ ଗଛର ଡାଳ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା ଏବଂ ଗୋକୁଳକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଦେଲା।
ଅସୁରୋଽପି ହରିସ୍ପର୍ଶାଜ୍ଜଗାମ ହରିମଂଦିରମ୍
କିନ୍ତୁ ହରିଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ସେ ଦାନବ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ପାଂଡ୍ଯଦେଶୋଦ୍ଭଵୋ ରାଜା ଶାପାଦ୍ଦୁର୍ଵାସସୋଽସୁରଃ
ସେ ଦାନବ ପାଣ୍ଡ୍ୟଦେଶର ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ରାଜା, ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରେ ଏହି ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଵାତ୍ଯାରୂପେ ଗତେ ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଭଯଵିହ୍ଵଲାଃ
ବାୟୁବଳ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ଗୋପା ଓ ଗୋପୀମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।
ସର୍ଵେ ନିଜଘ୍ନୁଃ ସ୍ଵଂ ଵକ୍ଷସ୍ଥଲଂ ଶୋକାକୁଲା ଭଯାତ୍
ସମସ୍ତେ ଶୋକ ଓ ଭୟରେ ନିଜ ଛାତିକୁ ପିଟିଲେ।
ଅନ୍ଵେଷଣଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତୋ ଦଦୃଶୁର୍ବାଲକଂ ଵ୍ରଜେ 4.11.
ଖୋଜିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ବ୍ରଜରେ ଏକ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲେ।
ବାହ୍ଯୈକଦେଶେ ସରସସ୍ତୀରେ ନୀରସମନ୍ଵିତେ
ବାହାର ଏକ ଅଂଶରେ, ଝିଲିକ ତୀରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଷ୍କତା ଥିଲା।
ଗୃହୀତ୍ଵା ବାଲକଂ ନଂଦଃ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ସତ୍ଵରମ୍
ନନ୍ଦ ଶିଶୁକୁ ଧରି, ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ରଖିଲେ।
ଯଶୋଦା ରୋହିଣୀ ଶୀଘ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଲଂ ରୁରୋଦ ଚ
ଯଶୋଦା ଓ ରୋହିଣୀ, ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ବେଗେ କାନ୍ଦିଲେ।
ମଂଗଲଂ କାରଯାମାସ ସ୍ନାପଯାମାସ ବାଲକମ୍
ସେମାନେ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଶିଶୁକୁ ନ୍ହାଇଲେ।
ସୁଵିଚାର୍ଯ ଵଦ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍
ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୁରୁଣା କଥା କହ।
ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରଂ ସମାଦାଯ କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତଃ
ଏକ ହଜାର ଜନା ଜନାନୀଙ୍କୁ ନେଇ, ଅଭିଲାଷର ତୀବ୍ରତାରେ ପୀଡିତ ହେଲା।
ମନୋହରେ ନିର୍ଜନେ ଚ ପର୍ଵତେ ଗଂଧମାଦନେ
ମନୋହର ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡରେ।