ପପ୍ରଚ୍ଛ କୁଶଲଂ ସା ଚ ଗୋପାନାଂ ବାଲକସ୍ଯ ଚ
ସେ ମଧ୍ୟ ଗୋପମାନେ ଓ ଶିଶୁର ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତାମୂଚୁର୍ଗୋପିକାଃ ସର୍ଵାଃ କା ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରି ସାଂପ୍ରତମ୍
ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ, 'ହେ ମହିଳା, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ କିଏ?'
ତାସାଂ ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସାପ୍ଯୁଵାଚ ମନୋହରମ୍
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ମଧୁର ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଶ୍ରୁତଂ ଵାଚିକଵକ୍ତ୍ରେଣ ତତ୍ତ୍ଵଂ ମଂଗଲସୂଚକମ୍
ତାଙ୍କର କଥାରୁ ଶୁଭ ତଥ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାଗତାହଂ ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଶିଷଂ କର୍ତୁମୀପ୍ସିତାମ୍ ।। । ପୁତ୍ରମାନଯ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯାମି କୃତ୍ଵା ତମାଶିଷମ୍
ଶୁଣି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଏବଂ ଚାହିଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଆସିଛି; ଶିଶୁକୁ ଆଣ, ଦେଖି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ମୁଁ ଯିବି।
ବ୍ରାହ୍ମଣୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଶୋଦା ହୃଷ୍ଟମାନସା
ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଯଶୋଦା ମନରେ ଖୁସି ହେଲେ।
କୃତ୍ଵା କ୍ରୋଡେ ତୁ ତଂ ସାଧ୍ଵୀ ଚୁଚୁଂବ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ ।। 4.10.
ସେ ସଦାଚାରିଣୀ ଶିଶୁକୁ କୋଳରେ ନେଇ, ପୁନିପୁନି ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ଅହୋଦ୍ଭୁତୋଽଯଂ ବାଲସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୋ ଗୋପସୁନ୍ଦରି
ଆହା, ଏହି ଶିଶୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର, ହେ ଗୋପୀ ସୁନ୍ଦରୀ!
କୃଷ୍ଣୋ ଵିଷସ୍ତନଂ ପୀତ୍ଵା ଜହାସ ଵକ୍ଷସି ସ୍ଥିତଃ
କୃଷ୍ଣ ଦୁଷ୍ଟ ଦୁଧ ପିଇ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ବସି ହସିଲେ।
ତତ୍ଯାଜ ବାଲକଂ ସାଧ୍ଵୀ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପପାତ ହ
ସେ ସଦାଚାରିଣୀ ଶିଶୁକୁ ଛାଡି, ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ।
ସ୍ଥୂଲଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସୃକ୍ଷ୍ମଦେହଂ ଵିଵେଶ ସା
ମୋଟ ଦେହକୁ ଛାଡି, ସେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଵେଷ୍ଟିତଂ ସୁମନୋହରୈଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ସହଚରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଵହ୍ନିଶୌଚେନ ଵସ୍ତ୍ରେଣ ସୂକ୍ଷ୍ମେଣ ଭୂଷିତଂ ଵରମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ସେ ଅତି ଚମକୁଥିଲେ।
ସୁଂଦରଂ ଶତଚକ୍ରଂ ଚ ଵଲିତଂ ରତ୍ନତେଜସା
ସେ ସୁନ୍ଦର ଶତଚକ୍ରରେ ବସିଥିଲେ, ରତ୍ନର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତମଦ୍ଭୁତଂ ଲୋକା ଗୋପିକାଶ୍ଚାତିଵିସ୍ମିତାଃ
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଗୋପୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଯଶୋଦା ବାଲକଂ ନୀତ୍ଵା କ୍ରୋଡେ କୃତ୍ଵା ସ୍ତନଂ ଦଦୌ
ଯଶୋଦା ଶିଶୁକୁ ଉଠାଇ ଗୋଦରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କୁ ଦୁଧ ଦେଲେ।
ଦଦାହ ଦେହଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ନଂଦଃ ସାନଂଦର୍ପୂଵକମ୍ 4.10.
ନନ୍ଦ ଖୁସିରେ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସା ଵା କା ରାକ୍ଷସୀରୂପା କଥଂ ପୁଣ୍ଯଵତୀ ସତୀ
ନାରଦ କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ସେ ରାକ୍ଷସୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେ କିପରି ପୁଣ୍ୟବତୀ ଓ ପବିତ୍ର ହେଲେ?
ବଲିକନ୍ଯା ରତ୍ନମାଲା ପୁତ୍ରସ୍ନେହଂ ଚକାର ତମ୍
ବଳିଙ୍କ ଝିଅ ରତ୍ନମାଳାର ଜଣେ ପୁଅ ପାଇଁ ଭଲପାଇବା ଜଗିଲା।
ମନସା ମାନସଂ ଚକ୍ରେ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ସଦୃଶୋ ମମ
ସେ ମନରେ ନିଜ ପୁଅ ପରି ଜଣେ ଶିଶୁକୁ କଳ୍ପନା କଲେ।
ହରିସ୍ତନ୍ମାନସଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପପୌ ଜନ୍ମାଂତରେ ସ୍ତନମ୍
ହରି ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ ଦୁଧ ପିଇଥିଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିଷସ୍ତନଂ କୃଷ୍ଣଂ ପୂତନା ରାକ୍ଷସୀ ମୁନେ
ମୁନି, ପୂତନା ରାକ୍ଷସୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଷ ମିଶା ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୁଣକୀର୍ତନମ୍
ଏଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁଣଗାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କହାଯାଇଛି।
ଏକଦା ଗୋକୁଲେ ସାଧ୍ଵୀ ଯଶୋଦା ନଂଦଗେହିନୀ
ଗୋକୁଳରେ ଏକଦିନ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରଣୀ ଧର୍ମପରାୟଣ ଯଶୋଦା ଥିଲେ।
ଵାତ୍ଯାରୂପଂ ତୃଣାଵର୍ତମାଗଚ୍ଛଂତଂ ଚ ଗୋକୁଲମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ତୃଣାବର୍ତ୍ତ ବାୟୁବଳର ରୂପ ନେଇ ଗୋକୁଳକୁ ଆସୁଛି।
ଭାରାକ୍ରାଂତା ଯଶୋଦା ଚ ତତ୍ଯାଜ ବାଲକଂ ତଦା
ଅତି ଭାର ହୋଇଯିବାରୁ ଯଶୋଦା ସେତିବେଳେ ଶିଶୁକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତ ଵାତ୍ଯାରୂପଧରୋଽସୁରଃ
ଏହି ସମୟରେ ସେ ଦାନବ ବାୟୁବଳର ରୂପ ଧାରଣ କଲା।
ବଭଂଜ ଵୃକ୍ଷଶାଖାଶ୍ଚ ହ୍ଯଂଧୀଭୂତଂ ଚ ଗୋକୁଲମ୍
ସେ ଗଛର ଡାଳ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା ଏବଂ ଗୋକୁଳକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଦେଲା।
ଅସୁରୋଽପି ହରିସ୍ପର୍ଶାଜ୍ଜଗାମ ହରିମଂଦିରମ୍
କିନ୍ତୁ ହରିଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ସେ ଦାନବ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ପାଂଡ୍ଯଦେଶୋଦ୍ଭଵୋ ରାଜା ଶାପାଦ୍ଦୁର୍ଵାସସୋଽସୁରଃ
ସେ ଦାନବ ପାଣ୍ଡ୍ୟଦେଶର ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ରାଜା, ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରେ ଏହି ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।