ବିଭ୍ରତୀ କବରୀଭାରଂ ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁତମ୍
ସେ ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳା ସହିତ ଘନ କେଶ ଧରିଥିଲେ।
ମଂଜୀରରଶନାଭ୍ଯାଂ ଚ କଲଶବ୍ଦଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତୀ
ଅଳଙ୍କାର ଓ ମଞ୍ଜିର ପିନ୍ଧି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ପରିଖାଭିର୍ଗଭୀରାଭିର୍ଦୁର୍ଲଂଘ୍ଯାଭିଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଘନ ଓ ଅତି ଗଭୀର ଖାଳି ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରା ଥିଲା, ଯାହା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅସୁବିଧା।
ଇଂଦ୍ରନୀଲୈର୍ମରକତୈଃ ପଦ୍ମରାଗୈଶ୍ଚ ଭୂଷିତମ୍
ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ, ମାରକତ ଓ ପଦ୍ମରାଗ ରତ୍ନରେ ସଜିଥିଲା।
ପ୍ରାକାରୈର୍ଗଗନସ୍ପର୍ଶୈଶ୍ଚତୁର୍ଦ୍ଵାରସମନ୍ଵିତୈଃ
ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପ୍ରାକାର ଓ ଚାରିଟି ଦ୍ୱାର ଥିଲା।
ଵେଷ୍ଟିତଂ ସୁନ୍ଦରଂ ରମ୍ଯଂ ସୁନ୍ଦରୀଗଣଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଏହା ସୁନ୍ଦର ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ଥିଲା।
ସ୍ଵର୍ଣପାତ୍ରଵଟାକୀର୍ଣଂ ଗଵାଂ କୋଟିଭିରନ୍ଵିତମ୍ 4.10.
ସୁନାର ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଜା ହୋଇଥିବା, ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଥିବା ଅଶ୍ରମଟି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦାସୀନାଂ ଚ ସହସ୍ରୈଶ୍ଚ କର୍ମଵ୍ଯଗ୍ରୈଃ ସମନ୍ଵିତମ୍ ।। ପ୍ରଵିଵେଶାଶ୍ରମଂ ସାଧ୍ଵୀ ସସ୍ମିତା ସୁମନୋହରା
ହଜାର-ହଜାର ଦାସୀମାନେ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ସେ ସଦାଚାରିଣୀ ଏବଂ ମନୋହର ମହିଳା ହସି ହସି ଅଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ପ୍ରଵିଶଂତୀଂ ଚ ଗୋପ୍ଯୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନୁମେନିରେ
ତାଙ୍କୁ ଅଶ୍ରମକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଣେମୁର୍ଗୋପିକା ଗୋପାଃ ପପ୍ରଚ୍ଛୁଃ କୁଶଲଂ ଚ ତାମ୍
ଗୋପୀ ଓ ଗୋପମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ କୁଶଲଂ ସା ଚ ଗୋପାନାଂ ବାଲକସ୍ଯ ଚ
ସେ ମଧ୍ୟ ଗୋପମାନେ ଓ ଶିଶୁର ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତାମୂଚୁର୍ଗୋପିକାଃ ସର୍ଵାଃ କା ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରି ସାଂପ୍ରତମ୍
ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ, 'ହେ ମହିଳା, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ କିଏ?'
ତାସାଂ ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସାପ୍ଯୁଵାଚ ମନୋହରମ୍
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ମଧୁର ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଶ୍ରୁତଂ ଵାଚିକଵକ୍ତ୍ରେଣ ତତ୍ତ୍ଵଂ ମଂଗଲସୂଚକମ୍
ତାଙ୍କର କଥାରୁ ଶୁଭ ତଥ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାଗତାହଂ ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଶିଷଂ କର୍ତୁମୀପ୍ସିତାମ୍ ।। । ପୁତ୍ରମାନଯ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯାମି କୃତ୍ଵା ତମାଶିଷମ୍
ଶୁଣି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଏବଂ ଚାହିଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଆସିଛି; ଶିଶୁକୁ ଆଣ, ଦେଖି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ମୁଁ ଯିବି।
ବ୍ରାହ୍ମଣୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଶୋଦା ହୃଷ୍ଟମାନସା
ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଯଶୋଦା ମନରେ ଖୁସି ହେଲେ।
କୃତ୍ଵା କ୍ରୋଡେ ତୁ ତଂ ସାଧ୍ଵୀ ଚୁଚୁଂବ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ ।। 4.10.
ସେ ସଦାଚାରିଣୀ ଶିଶୁକୁ କୋଳରେ ନେଇ, ପୁନିପୁନି ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ଅହୋଦ୍ଭୁତୋଽଯଂ ବାଲସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୋ ଗୋପସୁନ୍ଦରି
ଆହା, ଏହି ଶିଶୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର, ହେ ଗୋପୀ ସୁନ୍ଦରୀ!
କୃଷ୍ଣୋ ଵିଷସ୍ତନଂ ପୀତ୍ଵା ଜହାସ ଵକ୍ଷସି ସ୍ଥିତଃ
କୃଷ୍ଣ ଦୁଷ୍ଟ ଦୁଧ ପିଇ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ବସି ହସିଲେ।
ତତ୍ଯାଜ ବାଲକଂ ସାଧ୍ଵୀ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପପାତ ହ
ସେ ସଦାଚାରିଣୀ ଶିଶୁକୁ ଛାଡି, ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ।
ସ୍ଥୂଲଦେହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସୃକ୍ଷ୍ମଦେହଂ ଵିଵେଶ ସା
ମୋଟ ଦେହକୁ ଛାଡି, ସେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଵେଷ୍ଟିତଂ ସୁମନୋହରୈଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ସହଚରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଵହ୍ନିଶୌଚେନ ଵସ୍ତ୍ରେଣ ସୂକ୍ଷ୍ମେଣ ଭୂଷିତଂ ଵରମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ସେ ଅତି ଚମକୁଥିଲେ।
ସୁଂଦରଂ ଶତଚକ୍ରଂ ଚ ଵଲିତଂ ରତ୍ନତେଜସା
ସେ ସୁନ୍ଦର ଶତଚକ୍ରରେ ବସିଥିଲେ, ରତ୍ନର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତମଦ୍ଭୁତଂ ଲୋକା ଗୋପିକାଶ୍ଚାତିଵିସ୍ମିତାଃ
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଗୋପୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଯଶୋଦା ବାଲକଂ ନୀତ୍ଵା କ୍ରୋଡେ କୃତ୍ଵା ସ୍ତନଂ ଦଦୌ
ଯଶୋଦା ଶିଶୁକୁ ଉଠାଇ ଗୋଦରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କୁ ଦୁଧ ଦେଲେ।
ଦଦାହ ଦେହଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ନଂଦଃ ସାନଂଦର୍ପୂଵକମ୍ 4.10.
ନନ୍ଦ ଖୁସିରେ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସା ଵା କା ରାକ୍ଷସୀରୂପା କଥଂ ପୁଣ୍ଯଵତୀ ସତୀ
ନାରଦ କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ସେ ରାକ୍ଷସୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେ କିପରି ପୁଣ୍ୟବତୀ ଓ ପବିତ୍ର ହେଲେ?
ବଲିକନ୍ଯା ରତ୍ନମାଲା ପୁତ୍ରସ୍ନେହଂ ଚକାର ତମ୍
ବଳିଙ୍କ ଝିଅ ରତ୍ନମାଳାର ଜଣେ ପୁଅ ପାଇଁ ଭଲପାଇବା ଜଗିଲା।
ମନସା ମାନସଂ ଚକ୍ରେ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ସଦୃଶୋ ମମ
ସେ ମନରେ ନିଜ ପୁଅ ପରି ଜଣେ ଶିଶୁକୁ କଳ୍ପନା କଲେ।