ବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତପୁରାଣମ୍

ମାଯାଂଶା କନ୍ଯକେଯଂ ଚ ଵାସୁଦେଵଃ ସ୍ଵଯଂ ହରିଃ

ଏହି ଝିଅ ମାୟାର ଅଂଶ ଅଟେ, ଏବଂ ବସୁଦେବ ସ୍ୱୟଂ ହରି।

ଦେଵକ୍ଯାଃ ସପ୍ତମୋ ଗର୍ଭୋ ଵର୍ଦ୍ଧତେ ନଂଦମଂଦିରେ

ଦେବକୀଙ୍କ ସପ୍ତମ ଗର୍ଭ ଏବେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି।

ସ୍ଥାପଯାମାସ ମାଯୋ ତଂ ରୋହିଣୀଜଠରେ କିଲ

ମାୟା ଏହି ଗର୍ଭକୁ ରୋହିଣୀଙ୍କ ଗଭରେ ରଖିଥିଲେ।

ଗୋକୁଲେ ତୌ ଚ ଵର୍ଧେତେ କାଲୌ ତେ ନଂଦମଂଦିରେ

ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଗୋକୁଳରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ସମୟ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରେ।

ଚିଂତାମଵାପ ସହସା ତତ୍ଯାଜାହାରମୁନ୍ମନାଃ

ସେ ହଠାତ୍ ଚିନ୍ତାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଖାଇବା ଛାଡିଦେଲେ।

ଵିଷାକ୍ତଂ ଚ ସ୍ତନଂ କୃତ୍ଵା ଶିଶଵେ ଦେହି ସତ୍ଵରମ୍ 4.10.

ତୁମର ଷ୍ଟନକୁ ବିଷ ଭରିଦିଅ ଏବଂ ଶିଶୁକୁ ଶୀଘ୍ର ଦେଇଦିଅ।

ମାଯାମାନୁଷରୂପଂ ଚ ଵିଧାଯ ଵ୍ରଜ ଯୋଗିନି

ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମାନବୀ ରୂପ ନେଇ, ହେ ଯୋଗିନୀ, ଯାଅ।

ସର୍ଵରୂପଂ ଵିଧାତୁଂ ତ୍ଵଂ ଶକ୍ତାସି ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତେ

ତୁମେ ସମସ୍ତ ରୂପ ନେଇପାରିବା, ହେ ଦୃଢ଼ ଅବସ୍ଥିତ।

ଜଗାମ ପୂତନା କଂସଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ କାମଚାରିଣୀ

ପୂତନା, ଯାହା ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁଞ୍ଚିଥିଲେ, କଂସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଯାଇଲେ।

ବିଭ୍ରତୀ କବରୀଭାରଂ ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁତମ୍

ସେ ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳା ସହିତ ଘନ କେଶ ଧରିଥିଲେ।

ମଂଜୀରରଶନାଭ୍ଯାଂ ଚ କଲଶବ୍ଦଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତୀ

ଅଳଙ୍କାର ଓ ମଞ୍ଜିର ପିନ୍ଧି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ।

ପରିଖାଭିର୍ଗଭୀରାଭିର୍ଦୁର୍ଲଂଘ୍ଯାଭିଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟିତମ୍

ଘନ ଓ ଅତି ଗଭୀର ଖାଳି ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରା ଥିଲା, ଯାହା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅସୁବିଧା।

ଇଂଦ୍ରନୀଲୈର୍ମରକତୈଃ ପଦ୍ମରାଗୈଶ୍ଚ ଭୂଷିତମ୍

ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ, ମାରକତ ଓ ପଦ୍ମରାଗ ରତ୍ନରେ ସଜିଥିଲା।

ପ୍ରାକାରୈର୍ଗଗନସ୍ପର୍ଶୈଶ୍ଚତୁର୍ଦ୍ଵାରସମନ୍ଵିତୈଃ

ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପ୍ରାକାର ଓ ଚାରିଟି ଦ୍ୱାର ଥିଲା।

ଵେଷ୍ଟିତଂ ସୁନ୍ଦରଂ ରମ୍ଯଂ ସୁନ୍ଦରୀଗଣଵେଷ୍ଟିତମ୍

ଏହା ସୁନ୍ଦର ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ଥିଲା।

ସ୍ଵର୍ଣପାତ୍ରଵଟାକୀର୍ଣଂ ଗଵାଂ କୋଟିଭିରନ୍ଵିତମ୍ 4.10.

ସୁନାର ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଜା ହୋଇଥିବା, ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଥିବା ଅଶ୍ରମଟି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ଦାସୀନାଂ ଚ ସହସ୍ରୈଶ୍ଚ କର୍ମଵ୍ଯଗ୍ରୈଃ ସମନ୍ଵିତମ୍ ।। ପ୍ରଵିଵେଶାଶ୍ରମଂ ସାଧ୍ଵୀ ସସ୍ମିତା ସୁମନୋହରା

ହଜାର-ହଜାର ଦାସୀମାନେ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ସେ ସଦାଚାରିଣୀ ଏବଂ ମନୋହର ମହିଳା ହସି ହସି ଅଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ପ୍ରଵିଶଂତୀଂ ଚ ଗୋପ୍ଯୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନୁମେନିରେ

ତାଙ୍କୁ ଅଶ୍ରମକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖିଲେ।

ପ୍ରଣେମୁର୍ଗୋପିକା ଗୋପାଃ ପପ୍ରଚ୍ଛୁଃ କୁଶଲଂ ଚ ତାମ୍

ଗୋପୀ ଓ ଗୋପମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ପପ୍ରଚ୍ଛ କୁଶଲଂ ସା ଚ ଗୋପାନାଂ ବାଲକସ୍ଯ ଚ

ସେ ମଧ୍ୟ ଗୋପମାନେ ଓ ଶିଶୁର ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ତାମୂଚୁର୍ଗୋପିକାଃ ସର୍ଵାଃ କା ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରି ସାଂପ୍ରତମ୍

ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ, 'ହେ ମହିଳା, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ କିଏ?'

ତାସାଂ ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସାପ୍ଯୁଵାଚ ମନୋହରମ୍

ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ମଧୁର ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଶ୍ରୁତଂ ଵାଚିକଵକ୍ତ୍ରେଣ ତତ୍ତ୍ଵଂ ମଂଗଲସୂଚକମ୍

ତାଙ୍କର କଥାରୁ ଶୁଭ ତଥ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା।

ଶ୍ରୁତ୍ଵାଗତାହଂ ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଶିଷଂ କର୍ତୁମୀପ୍ସିତାମ୍ ।। । ପୁତ୍ରମାନଯ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯାମି କୃତ୍ଵା ତମାଶିଷମ୍

ଶୁଣି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଏବଂ ଚାହିଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଆସିଛି; ଶିଶୁକୁ ଆଣ, ଦେଖି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ମୁଁ ଯିବି।

ବ୍ରାହ୍ମଣୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଶୋଦା ହୃଷ୍ଟମାନସା

ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଯଶୋଦା ମନରେ ଖୁସି ହେଲେ।

କୃତ୍ଵା କ୍ରୋଡେ ତୁ ତଂ ସାଧ୍ଵୀ ଚୁଚୁଂବ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ ।। 4.10.

ସେ ସଦାଚାରିଣୀ ଶିଶୁକୁ କୋଳରେ ନେଇ, ପୁନିପୁନି ଚୁମ୍ବନ କଲେ।

ଅହୋଦ୍ଭୁତୋଽଯଂ ବାଲସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୋ ଗୋପସୁନ୍ଦରି

ଆହା, ଏହି ଶିଶୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର, ହେ ଗୋପୀ ସୁନ୍ଦରୀ!

କୃଷ୍ଣୋ ଵିଷସ୍ତନଂ ପୀତ୍ଵା ଜହାସ ଵକ୍ଷସି ସ୍ଥିତଃ

କୃଷ୍ଣ ଦୁଷ୍ଟ ଦୁଧ ପିଇ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ବସି ହସିଲେ।

ତତ୍ଯାଜ ବାଲକଂ ସାଧ୍ଵୀ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପପାତ ହ

ସେ ସଦାଚାରିଣୀ ଶିଶୁକୁ ଛାଡି, ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ।