ଵାକ୍ସିଦ୍ଧାଃ ପୁସ୍ତକକରା ଆଜଗ୍ମୁର୍ନଂଦମଂଦିରମ୍
ବାକ୍ଦକ୍ଷ ଓ ପୁସ୍ତକ ଧରିଥିବା ଲୋକମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ବାଲିକା ବାଲକଯୁତା ଆଜଗ୍ମୁର୍ନଂଦମଂଦିରମ୍
ଜିଅମାନେ ପିଲାମାନେ ସହିତ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵରଵସ୍ତ୍ରାଣି ରୌପ୍ଯାଣି ଗୋସହସ୍ରାଣି ସାଦରମ୍
ସେ ଆଦର ସହିତ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର, ଚାଁଦି ଓ ହଜାର ଗାଈ ଦେଇଥିଲେ।
ଆଶିଷଂ ଯୁଯୁଜୁଃ ସର୍ଵେ ଦଦୃଶୁର୍ବାଲକଂ ପରମ୍
ସମସ୍ତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିଲାକୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ଗଣକୈଃ କାରଯାମାସ ଯଦ୍ଭଵିଷ୍ଯଂ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ସେ ଗଣନା କରିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଭବିଷ୍ୟତର ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ ଦେଖିବାକୁ କହିଥିଲେ।
ନଂଦାଲଯେ ହଲୀ ଚୈଵ ଭୁକ୍ତ ମାତୁଃ ପଯୋଧରମ୍
ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରରେ ହଳୀ ମଧ୍ୟ ମାଆର ଷ୍ଟନ୍ଧୁ ଖାଇଥିଲେ।
ତୈଲସିଂଦୂରତାଂବୂଲଂ ଧନଂ ତାଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ମୁନେ
ସେ ତେଲ, ସିନ୍ଦୁର, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଧନ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ମୁନି।
ଯଶୋଦାରୋହିଣୀନଂଦାସ୍ତସ୍ଥୁର୍ଗେହେ ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ ।। 4.9.
ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ ଓ ନନ୍ଦ ଘରେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥିଲେ।
ଶୁଶ୍ରାଵ ଵାଚଂ ଗଗନେ ସୂନୃତାମଶରୀରିଣୀମ୍
ସେ ଆକାଶରେ ଏକ ସୁମଧୁର, ଦେହହୀନ କଥା ଶୁଣିଲେ।
କିଂ କରୋଷି ମହାମୂଢ ଚିଂତାଂ ସ୍ଵଶ୍ରେଯସଃ କୁରୁ
ତୁମେ କାହିଁକି ଏତେ ଅବୁଜ୍ ହେବା? ନିଜ ଭଲ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କର।
ନଂଦାଯ ତନଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵସୁଦେଵସ୍ତଵାଂତକମ୍
ନନ୍ଦଙ୍କୁ ତୁମର ପୁଅ ଦେଇଲେ, ବସୁଦେବ ତୁମର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ।
ମାଯାଂଶା କନ୍ଯକେଯଂ ଚ ଵାସୁଦେଵଃ ସ୍ଵଯଂ ହରିଃ
ଏହି ଝିଅ ମାୟାର ଅଂଶ ଅଟେ, ଏବଂ ବସୁଦେବ ସ୍ୱୟଂ ହରି।
ଦେଵକ୍ଯାଃ ସପ୍ତମୋ ଗର୍ଭୋ ଵର୍ଦ୍ଧତେ ନଂଦମଂଦିରେ
ଦେବକୀଙ୍କ ସପ୍ତମ ଗର୍ଭ ଏବେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି।
ସ୍ଥାପଯାମାସ ମାଯୋ ତଂ ରୋହିଣୀଜଠରେ କିଲ
ମାୟା ଏହି ଗର୍ଭକୁ ରୋହିଣୀଙ୍କ ଗଭରେ ରଖିଥିଲେ।
ଗୋକୁଲେ ତୌ ଚ ଵର୍ଧେତେ କାଲୌ ତେ ନଂଦମଂଦିରେ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଗୋକୁଳରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ସମୟ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରେ।
ଚିଂତାମଵାପ ସହସା ତତ୍ଯାଜାହାରମୁନ୍ମନାଃ
ସେ ହଠାତ୍ ଚିନ୍ତାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଖାଇବା ଛାଡିଦେଲେ।
ଵିଷାକ୍ତଂ ଚ ସ୍ତନଂ କୃତ୍ଵା ଶିଶଵେ ଦେହି ସତ୍ଵରମ୍ 4.10.
ତୁମର ଷ୍ଟନକୁ ବିଷ ଭରିଦିଅ ଏବଂ ଶିଶୁକୁ ଶୀଘ୍ର ଦେଇଦିଅ।
ମାଯାମାନୁଷରୂପଂ ଚ ଵିଧାଯ ଵ୍ରଜ ଯୋଗିନି
ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମାନବୀ ରୂପ ନେଇ, ହେ ଯୋଗିନୀ, ଯାଅ।
ସର୍ଵରୂପଂ ଵିଧାତୁଂ ତ୍ଵଂ ଶକ୍ତାସି ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତେ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ରୂପ ନେଇପାରିବା, ହେ ଦୃଢ଼ ଅବସ୍ଥିତ।
ଜଗାମ ପୂତନା କଂସଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ କାମଚାରିଣୀ
ପୂତନା, ଯାହା ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁଞ୍ଚିଥିଲେ, କଂସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଯାଇଲେ।
ବିଭ୍ରତୀ କବରୀଭାରଂ ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁତମ୍
ସେ ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳା ସହିତ ଘନ କେଶ ଧରିଥିଲେ।
ମଂଜୀରରଶନାଭ୍ଯାଂ ଚ କଲଶବ୍ଦଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତୀ
ଅଳଙ୍କାର ଓ ମଞ୍ଜିର ପିନ୍ଧି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ପରିଖାଭିର୍ଗଭୀରାଭିର୍ଦୁର୍ଲଂଘ୍ଯାଭିଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଘନ ଓ ଅତି ଗଭୀର ଖାଳି ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରା ଥିଲା, ଯାହା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅସୁବିଧା।
ଇଂଦ୍ରନୀଲୈର୍ମରକତୈଃ ପଦ୍ମରାଗୈଶ୍ଚ ଭୂଷିତମ୍
ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ, ମାରକତ ଓ ପଦ୍ମରାଗ ରତ୍ନରେ ସଜିଥିଲା।
ପ୍ରାକାରୈର୍ଗଗନସ୍ପର୍ଶୈଶ୍ଚତୁର୍ଦ୍ଵାରସମନ୍ଵିତୈଃ
ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପ୍ରାକାର ଓ ଚାରିଟି ଦ୍ୱାର ଥିଲା।
ଵେଷ୍ଟିତଂ ସୁନ୍ଦରଂ ରମ୍ଯଂ ସୁନ୍ଦରୀଗଣଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଏହା ସୁନ୍ଦର ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ଥିଲା।
ସ୍ଵର୍ଣପାତ୍ରଵଟାକୀର୍ଣଂ ଗଵାଂ କୋଟିଭିରନ୍ଵିତମ୍ 4.10.
ସୁନାର ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଜା ହୋଇଥିବା, ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଥିବା ଅଶ୍ରମଟି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଦାସୀନାଂ ଚ ସହସ୍ରୈଶ୍ଚ କର୍ମଵ୍ଯଗ୍ରୈଃ ସମନ୍ଵିତମ୍ ।। ପ୍ରଵିଵେଶାଶ୍ରମଂ ସାଧ୍ଵୀ ସସ୍ମିତା ସୁମନୋହରା
ହଜାର-ହଜାର ଦାସୀମାନେ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ସେ ସଦାଚାରିଣୀ ଏବଂ ମନୋହର ମହିଳା ହସି ହସି ଅଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ପ୍ରଵିଶଂତୀଂ ଚ ଗୋପ୍ଯୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନୁମେନିରେ
ତାଙ୍କୁ ଅଶ୍ରମକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଣେମୁର୍ଗୋପିକା ଗୋପାଃ ପପ୍ରଚ୍ଛୁଃ କୁଶଲଂ ଚ ତାମ୍
ଗୋପୀ ଓ ଗୋପମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।