ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ସାରଂ ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାପହମ୍
ଏହି କଥା ଖୁସି ଦେଇଥାଏ, ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ସାର ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଦୂର କରେ।
ସର୍ଵାଶୁଭଵିନାଶଂ ଚ ଭକ୍ତିଦାସ୍ଯପ୍ରଦଂ ହରେଃ
ଏହା ସମସ୍ତ ଅଶୁଭକୁ ନଷ୍ଟ କରେ ଓ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିର ସେବା ଦେଇଥାଏ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ବାଲିକାଂ ହୃଷ୍ଟୋ ଜଗାମ ନିଜମଂଦିରମ୍
ଝିଅକୁ ନେଇ ଖୁସି ହୋଇ ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲା।
ଅଧୁନା ଗୋକୁଲେ କୃଷ୍ଣଚରିତଂ ଶୃଣୁ ମଂଗଲମ୍
ଏବେ ଗୋକୁଳରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣ।
ମଂଗଲେ ସୂତିକାଗାରେ ଜଯାଗାରେ ଜଯାନ୍ଵିତେ
ମଙ୍ଗଳ ଦିନରେ, ସୂତିକା ଘରେ, ଜୟ ଘରେ, ଜୟ ସହିତ,
ଅତୀଵ ସୁଂଦରଂ ନଗ୍ନଂ ପଶ୍ଯଂତଂ ଗୃହଶେଖରମ୍
ସେମାନେ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ନଗ୍ନ ଶିଶୁ, ଘରର ଗହନାକୁ ଦେଖିଲେ।
ରୁଦଂତଂ ଚ ହସଂତଂ ଚ୍ ଵେଣୁସଂସକ୍ତଵିଗ୍ରହମ୍
କେବେ କାନ୍ଦୁଥିଲା, କେବେ ହସୁଥିଲା, ବାଂଶୀ ଧରିଥିବା ତାଙ୍କ ରୂପ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନଂଦଃ ସ୍ତ୍ରିଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ହରିଂ ହୃଷ୍ଟୋ ବଭୂଵ ହ 4.9.
ନନ୍ଦ ନିଜ ଜନାନୀ ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ନାଡୀଂ ବାଲସ୍ଯ ହର୍ଷାଦ୍ଗୋପ୍ଯୋ ଜଯଂ ଦଦୁଃ
ଗୋପିମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଶିଶୁର ନାଡ଼ି କାଟି ଜୟ ଘୋଷଣା କଲେ।
ବାଲିକାଶ୍ଚ ଵଯସ୍ଯଶ୍ଚ ଵିପ୍ରପତ୍ନ୍ଯାଶ୍ଚ ସୂତିକାମ୍
ଝିଅମାନେ, ସାଥୀମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ସୂତିକା ଘରରେ ଥିଲେ।
କ୍ରୋଡେ ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ରଶଂସଂତ୍ଯ ଊଷୁସ୍ତତ୍ର ଚ କାଶ୍ଚନ
ସେମାନେ ଗୋଦିରେ ବସାଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, କିଛି ଜଣେ ଏଠାରେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ପାରଂପର୍ଯଵିଧିଂ ତତ୍ର ଚକାର ହୃଷ୍ଟମାନସଃ
ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ପାରମ୍ପରିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଵାଦ୍ଯାନି ଵାଦଯାମାସ ବଂଦିଭ୍ଯଶ୍ଚ ଦଦୌ ଧନମ୍
ସେ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଚଳାଇଲେ ଏବଂ ବାଣ୍ଡିଆମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥିଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନାନି ପ୍ରଵାଲାନି ହୀରକାଣି ଚ ସାଦରମ୍
ସେ ଆଦର ସହିତ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ପ୍ରବାଳ ଓ ହୀରା ଦେଇଥିଲେ।
ରୌପ୍ଯଂ ଧାନ୍ଯାଚଲଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ଗୋସହସ୍ରଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ଚାଁଦି, ଧାନର ତାଳ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ହଜାରଟି ସୁନ୍ଦର ଗାଈ ଦେଇଥିଲେ।
ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ସଲ୍ଲଡ୍ଡୁକୌଘଂ ସ୍ଵାଦୂନି ମୋଦକାନି ଚ
ସେ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ, ବହୁ ପିଠା ଓ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ମିଠା ଦେଇଥିଲେ।
ତାଂବୂଲାନି ଚ ତୈଲାନି ଦତ୍ତ୍ଵା ହୃଷ୍ଟୋ ବଭୂଵ ହ
ସେ ତାମ୍ବୁଳ ଓ ତେଲ ଦେଇ ଖୁସି ହେଇଥିଲେ।
ତତ୍ର ମଂତ୍ରଜ୍ଞମନୁଜାନ୍ସ୍ଥଵିରାନ୍ଗୋପିକାଗଣାନ୍ 4.9.
ସେଠାରେ ମନ୍ତ୍ର ଜଣାଥିବା, କମ୍ ଜଣେ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଗୋପିକାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣଦ୍ଵାରା ପୂଜଯାମାସ ଦେଵତାଃ
ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ସସ୍ମିତା ଶୀଘ୍ରଗାମିନ୍ଯ ଆଜଗ୍ମୁର୍ନଂଦମଂଦିରମ୍
ହସି ଏବଂ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ସେମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵାକ୍ସିଦ୍ଧାଃ ପୁସ୍ତକକରା ଆଜଗ୍ମୁର୍ନଂଦମଂଦିରମ୍
ବାକ୍ଦକ୍ଷ ଓ ପୁସ୍ତକ ଧରିଥିବା ଲୋକମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ବାଲିକା ବାଲକଯୁତା ଆଜଗ୍ମୁର୍ନଂଦମଂଦିରମ୍
ଜିଅମାନେ ପିଲାମାନେ ସହିତ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵରଵସ୍ତ୍ରାଣି ରୌପ୍ଯାଣି ଗୋସହସ୍ରାଣି ସାଦରମ୍
ସେ ଆଦର ସହିତ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର, ଚାଁଦି ଓ ହଜାର ଗାଈ ଦେଇଥିଲେ।
ଆଶିଷଂ ଯୁଯୁଜୁଃ ସର୍ଵେ ଦଦୃଶୁର୍ବାଲକଂ ପରମ୍
ସମସ୍ତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିଲାକୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ଗଣକୈଃ କାରଯାମାସ ଯଦ୍ଭଵିଷ୍ଯଂ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ସେ ଗଣନା କରିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଭବିଷ୍ୟତର ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ ଦେଖିବାକୁ କହିଥିଲେ।
ନଂଦାଲଯେ ହଲୀ ଚୈଵ ଭୁକ୍ତ ମାତୁଃ ପଯୋଧରମ୍
ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରରେ ହଳୀ ମଧ୍ୟ ମାଆର ଷ୍ଟନ୍ଧୁ ଖାଇଥିଲେ।
ତୈଲସିଂଦୂରତାଂବୂଲଂ ଧନଂ ତାଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ମୁନେ
ସେ ତେଲ, ସିନ୍ଦୁର, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଧନ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ମୁନି।
ଯଶୋଦାରୋହିଣୀନଂଦାସ୍ତସ୍ଥୁର୍ଗେହେ ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ ।। 4.9.
ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ ଓ ନନ୍ଦ ଘରେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥିଲେ।
ଶୁଶ୍ରାଵ ଵାଚଂ ଗଗନେ ସୂନୃତାମଶରୀରିଣୀମ୍
ସେ ଆକାଶରେ ଏକ ସୁମଧୁର, ଦେହହୀନ କଥା ଶୁଣିଲେ।
କିଂ କରୋଷି ମହାମୂଢ ଚିଂତାଂ ସ୍ଵଶ୍ରେଯସଃ କୁରୁ
ତୁମେ କାହିଁକି ଏତେ ଅବୁଜ୍ ହେବା? ନିଜ ଭଲ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କର।