ଶୁଶ୍ରାଵ ଵାର୍ତାମଦିତିଃ କଶ୍ଯପଂ କଦ୍ରୁସଂଯୁତମ୍
ଅଦିତି କଶ୍ୟପ ଓ କଦ୍ରୁଙ୍କ ବିଷୟରେ ଖବର ଶୁଣିଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୁକୋପ ସାଧ୍ଵୀ ସା ହତାଶା ରତିକାତରା
ଏହା ଶୁଣି ସେ ନାରୀ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଭଲ ପାଇବାରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ।
ନ ଦେଵାଲଯଯୋଗ୍ଯା ସା ଧର୍ମିଷ୍ଠା ଧର୍ମନାଶିନୀ
ସେ ଦେବାଳୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଧର୍ମପରାୟଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ସା ଚରଦ୍ଵାରା ଶଶାପ ଦେଵମାତରମ୍
ଏପରି ଶୁଣି, ସେ ଦ୍ୱାର ଦେଇ ଚାଲି ଦେବମାତାକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
କଶ୍ଯପୋ ବୋଧଯାମାସ କଦ୍ରୁଂ ଚ ସର୍ପମାତରମ୍
କଶ୍ୟପ କଦ୍ରୁ, ସର୍ପମାତାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ତ୍ଯଜ ଭୀତିଂ ଲଭ ସୁଖଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ଶ୍ରୀହରେର୍ମୁଖମ୍
ଭୟ ଛାଡ଼, ସୁଖ ଲଭ; ତୁମେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖିବ।
ଵାଂଛାଂ ପୂର୍ଣାଂ ଚ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ଚକାର ଭଗଵାନ୍ଵିଭୁଃ
ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଭାବନା ପୂରଣ କରିଥିଲେ।
ଅଦିତିର୍ଦେଵକୀ ଚୈଵ ସର୍ପମାତା ଚ ରୋହିଣୀ 4.9.
ଅଦିତି, ଦେବକୀ, ସର୍ପମାତା ଓ ରୋହିଣୀ—
ରହସ୍ଯଂ ଗୋପନୀଯଂ ଚ ସର୍ଵଂ ନିଗଦିତଂ ମୁନେ
ମୁନି, ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଓ ଲୁଚାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ କଥା କହି ଦେଲି।
ଅନଂତସ୍ଯାପ୍ରମେଯସ୍ଯ ସହସ୍ରଶିରସଃ ପ୍ରଭୋଃ
ଅନନ୍ତ, ଅପରିମେୟ, ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିଷୟରେ—
ଜଗାମ ଗୋକୁଲଂ ସାଧ୍ଵୀ ଵସୁଦେଵାଜ୍ଞଯା ମୁନେ
ମୁନି, ଧର୍ମପରାୟଣ ନାରୀ ଵସୁଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଗୋକୁଳକୁ ଗଲେ।
ଦେଵକ୍ଯାଃ ସପ୍ତମଂ ଗର୍ଭଂ ମାଯା କୃଷ୍ଣାଜ୍ଞଯା ତଦା
ସେ ସମୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମାୟା ଦେବକୀଙ୍କ ସପ୍ତମ ଗର୍ଭକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିଥିଲେ।
ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଚ ତଦା ଗର୍ଭଂ କୈଲାସଂ ସା ଜଗାମ ହ
ଗର୍ଭକୁ ସ୍ଥାପନ କରି ଶେଷରେ ସେ କୈଲାସକୁ ଗଲା।
ସୁଷାଵ ପୁତ୍ରଂ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ତପ୍ତରୌପ୍ଯାଭମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା, ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ତତ୍ତ୍ୱାଗ୍ନିର ରୂପରେ ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ସେଇ ପ୍ରଭୁ।
ତସ୍ଯୈଵ ଜନ୍ମମାତ୍ରେଣ ଦେଵା ମୁମୁଦିରେ ତଦା
ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଜଯଶବ୍ଦଂ ଶଂଖଶବ୍ଦଂ ଚକ୍ରୁର୍ଦେଵା ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ଖୁସି ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ଜୟ ଓ ଶଂଖ ଶବ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ନାଡୀଂ ଧାତ୍ରୀ ଚ ସ୍ନାପଯାମାସ ବାଲକମ୍
ଧାତ୍ରୀ ନାଡ଼ି କାଟି ଶିଶୁକୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲା।
ପରପୁତ୍ରୋତ୍ସଵଂ ନଂଦଶ୍ଚକାର ପରମାଦରାତ୍ 4.9.
ନନ୍ଦ ଅନ୍ୟ ପୁଅ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ଆଦରରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ।
ଧନାନି ନାନାଵସ୍ତୂନି ତୈଲଂ ସିଂଦୂରମେଵ ଚ
ସେ ଧନ, ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀ, ତେଲ ଓ ସିନ୍ଦୂର ଦେଲେ।
ଜନ୍ମାଖ୍ଯାନଂ ଚ ହଲିନୋ ରୋହିଣୀଚରିତଂ ତଥା
ସେ ଜନ୍ମ କଥା ଓ ରୋହିଣୀଙ୍କ ପୁଅର କାର୍ଯ୍ୟ କଥା କହିଥିଲେ।
ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ସାରଂ ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାପହମ୍
ଏହି କଥା ଖୁସି ଦେଇଥାଏ, ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ସାର ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଦୂର କରେ।
ସର୍ଵାଶୁଭଵିନାଶଂ ଚ ଭକ୍ତିଦାସ୍ଯପ୍ରଦଂ ହରେଃ
ଏହା ସମସ୍ତ ଅଶୁଭକୁ ନଷ୍ଟ କରେ ଓ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତିର ସେବା ଦେଇଥାଏ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ବାଲିକାଂ ହୃଷ୍ଟୋ ଜଗାମ ନିଜମଂଦିରମ୍
ଝିଅକୁ ନେଇ ଖୁସି ହୋଇ ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲା।
ଅଧୁନା ଗୋକୁଲେ କୃଷ୍ଣଚରିତଂ ଶୃଣୁ ମଂଗଲମ୍
ଏବେ ଗୋକୁଳରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣ।
ମଂଗଲେ ସୂତିକାଗାରେ ଜଯାଗାରେ ଜଯାନ୍ଵିତେ
ମଙ୍ଗଳ ଦିନରେ, ସୂତିକା ଘରେ, ଜୟ ଘରେ, ଜୟ ସହିତ,
ଅତୀଵ ସୁଂଦରଂ ନଗ୍ନଂ ପଶ୍ଯଂତଂ ଗୃହଶେଖରମ୍
ସେମାନେ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ନଗ୍ନ ଶିଶୁ, ଘରର ଗହନାକୁ ଦେଖିଲେ।
ରୁଦଂତଂ ଚ ହସଂତଂ ଚ୍ ଵେଣୁସଂସକ୍ତଵିଗ୍ରହମ୍
କେବେ କାନ୍ଦୁଥିଲା, କେବେ ହସୁଥିଲା, ବାଂଶୀ ଧରିଥିବା ତାଙ୍କ ରୂପ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନଂଦଃ ସ୍ତ୍ରିଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ହରିଂ ହୃଷ୍ଟୋ ବଭୂଵ ହ 4.9.
ନନ୍ଦ ନିଜ ଜନାନୀ ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ନାଡୀଂ ବାଲସ୍ଯ ହର୍ଷାଦ୍ଗୋପ୍ଯୋ ଜଯଂ ଦଦୁଃ
ଗୋପିମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଶିଶୁର ନାଡ଼ି କାଟି ଜୟ ଘୋଷଣା କଲେ।
ବାଲିକାଶ୍ଚ ଵଯସ୍ଯଶ୍ଚ ଵିପ୍ରପତ୍ନ୍ଯାଶ୍ଚ ସୂତିକାମ୍
ଝିଅମାନେ, ସାଥୀମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ସୂତିକା ଘରରେ ଥିଲେ।