ଜନ୍ମାଂତରେ ଵସୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁର୍ଦର୍ଶଂ ଯୋଗିନାଂ ଵିଭୁମ୍
ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ, ବସୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୋଗୀମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟ ସେଇ ପ୍ରଭୁ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ତଦ୍ଧରାଦ୍ରୋଣୌ ଜଗ୍ମତୁଃ ସ୍ଵାଲଯଂ ସୁଖାତ୍
ଏହା ଶୁଣି, ଡ୍ରୋଣ ଓ ଧରା ସନ୍ତୋଷରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଯଶୋଦାନଂଦଯୋରେଵଂ କଥିତଂ ଚରିତଂ ତଵ
ଏଭଳି ଯଶୋଦା ଓ ନନ୍ଦଙ୍କର କଥା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି।
ଏକଦା ଦେଵମାତା ଚ ପୁଷ୍ପୋତ୍ସଵଦିନେ ସତୀ
ଏକଦା ଦେବମାତା ଫୁଲ ଉତ୍ସବ ଦିନରେ, ସତୀ ଥିଲେ—
ସୁସ୍ନାତା ସୁଂଦରୀ ଦେଵୀ ରତ୍ନାଲଂକାର ଭୂଷିତା
ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ନିସ୍ପତ୍ରା ହେଇ ରତ୍ନର ଗହଣା ପିନ୍ଧି ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ।
କସ୍ତୂରୀବିଂଦୁନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସିଂଦୂରବିଂଦୁସଂଯୁତମ୍
କାସ୍ତୁରୀ ଚିହ୍ନ ସହିତ ସିନ୍ଦୂର ଚିହ୍ନ ମିଶିଥିଲା।
ଗଜମୌକ୍ତିକସଂଯୁକ୍ତଂ ନାସାଗ୍ରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ହାତୀ ମୁକୁତର ମୁକୁତିକା ନାକର ଟିପରେ ଲଗାଇ ଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅତି ମନୋହର।
ଵକ୍ରଭ୍ରୂଭଂଗିନା ଯୁକ୍ତଂ ଵିଚିତ୍ରକଜ୍ଜଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ 4.9.
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭୂକୁଣି ଭୂଙ୍ଗି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର କଜଳ ରେ ଚମକୁଥିଲା।
ପକ୍ଵବିଂବାଧରୌଷ୍ଠଂ ଚ ସସ୍ମିତଂ ସୁଂଦରଂ ସଦା
ପକ୍କ ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଲାଲ ଓଠ, ସଦା ହସୁଥିବା ଏବଂ ସୁନ୍ଦର।
ଏଵଂଭୂତଂ ମୁଖଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଂଦରୀ ସ୍ଵଗୃହେ ସ୍ଥିତା
ଏପରି ମୁହଁ ଦେଖି ସୁନ୍ଦରୀ ନିଜ ଘରେ ରହିଥିଲେ।
ଶୁଶ୍ରାଵ ଵାର୍ତାମଦିତିଃ କଶ୍ଯପଂ କଦ୍ରୁସଂଯୁତମ୍
ଅଦିତି କଶ୍ୟପ ଓ କଦ୍ରୁଙ୍କ ବିଷୟରେ ଖବର ଶୁଣିଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୁକୋପ ସାଧ୍ଵୀ ସା ହତାଶା ରତିକାତରା
ଏହା ଶୁଣି ସେ ନାରୀ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଭଲ ପାଇବାରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ।
ନ ଦେଵାଲଯଯୋଗ୍ଯା ସା ଧର୍ମିଷ୍ଠା ଧର୍ମନାଶିନୀ
ସେ ଦେବାଳୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଧର୍ମପରାୟଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ସା ଚରଦ୍ଵାରା ଶଶାପ ଦେଵମାତରମ୍
ଏପରି ଶୁଣି, ସେ ଦ୍ୱାର ଦେଇ ଚାଲି ଦେବମାତାକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
କଶ୍ଯପୋ ବୋଧଯାମାସ କଦ୍ରୁଂ ଚ ସର୍ପମାତରମ୍
କଶ୍ୟପ କଦ୍ରୁ, ସର୍ପମାତାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ତ୍ଯଜ ଭୀତିଂ ଲଭ ସୁଖଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ଶ୍ରୀହରେର୍ମୁଖମ୍
ଭୟ ଛାଡ଼, ସୁଖ ଲଭ; ତୁମେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖିବ।
ଵାଂଛାଂ ପୂର୍ଣାଂ ଚ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ଚକାର ଭଗଵାନ୍ଵିଭୁଃ
ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଭାବନା ପୂରଣ କରିଥିଲେ।
ଅଦିତିର୍ଦେଵକୀ ଚୈଵ ସର୍ପମାତା ଚ ରୋହିଣୀ 4.9.
ଅଦିତି, ଦେବକୀ, ସର୍ପମାତା ଓ ରୋହିଣୀ—
ରହସ୍ଯଂ ଗୋପନୀଯଂ ଚ ସର୍ଵଂ ନିଗଦିତଂ ମୁନେ
ମୁନି, ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଓ ଲୁଚାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ କଥା କହି ଦେଲି।
ଅନଂତସ୍ଯାପ୍ରମେଯସ୍ଯ ସହସ୍ରଶିରସଃ ପ୍ରଭୋଃ
ଅନନ୍ତ, ଅପରିମେୟ, ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିଷୟରେ—
ଜଗାମ ଗୋକୁଲଂ ସାଧ୍ଵୀ ଵସୁଦେଵାଜ୍ଞଯା ମୁନେ
ମୁନି, ଧର୍ମପରାୟଣ ନାରୀ ଵସୁଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଗୋକୁଳକୁ ଗଲେ।
ଦେଵକ୍ଯାଃ ସପ୍ତମଂ ଗର୍ଭଂ ମାଯା କୃଷ୍ଣାଜ୍ଞଯା ତଦା
ସେ ସମୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମାୟା ଦେବକୀଙ୍କ ସପ୍ତମ ଗର୍ଭକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିଥିଲେ।
ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଚ ତଦା ଗର୍ଭଂ କୈଲାସଂ ସା ଜଗାମ ହ
ଗର୍ଭକୁ ସ୍ଥାପନ କରି ଶେଷରେ ସେ କୈଲାସକୁ ଗଲା।
ସୁଷାଵ ପୁତ୍ରଂ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ତପ୍ତରୌପ୍ଯାଭମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା, ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ତତ୍ତ୍ୱାଗ୍ନିର ରୂପରେ ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ସେଇ ପ୍ରଭୁ।
ତସ୍ଯୈଵ ଜନ୍ମମାତ୍ରେଣ ଦେଵା ମୁମୁଦିରେ ତଦା
ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଜଯଶବ୍ଦଂ ଶଂଖଶବ୍ଦଂ ଚକ୍ରୁର୍ଦେଵା ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ଖୁସି ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ଜୟ ଓ ଶଂଖ ଶବ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ନାଡୀଂ ଧାତ୍ରୀ ଚ ସ୍ନାପଯାମାସ ବାଲକମ୍
ଧାତ୍ରୀ ନାଡ଼ି କାଟି ଶିଶୁକୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲା।
ପରପୁତ୍ରୋତ୍ସଵଂ ନଂଦଶ୍ଚକାର ପରମାଦରାତ୍ 4.9.
ନନ୍ଦ ଅନ୍ୟ ପୁଅ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ଆଦରରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ।
ଧନାନି ନାନାଵସ୍ତୂନି ତୈଲଂ ସିଂଦୂରମେଵ ଚ
ସେ ଧନ, ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀ, ତେଲ ଓ ସିନ୍ଦୂର ଦେଲେ।
ଜନ୍ମାଖ୍ଯାନଂ ଚ ହଲିନୋ ରୋହିଣୀଚରିତଂ ତଥା
ସେ ଜନ୍ମ କଥା ଓ ରୋହିଣୀଙ୍କ ପୁଅର କାର୍ଯ୍ୟ କଥା କହିଥିଲେ।