କୂର୍ମୋ ନୃସିଂହୋ ରାମଶ୍ଚ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଵିରାଡ୍ଵିଭୁଃ
କୂର୍ମ, ନୃସିଂହ, ରାମ ଓ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ଥିବା ବିରାଟ୍ ପ୍ରଭୁ—
ଵୈକୁଣ୍ଠେ କମଲାକାଂତୋ ରୂପଭେଦାଚ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ବୈକୁଣ୍ଠରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ରୂପର ଭିନ୍ନତାରେ ଚାରି ହାତରେ ଅଛନ୍ତି।
ଅସ୍ଯୈଵ ତେଜୋ ନିତ୍ଯଂ ଚ ଚିତ୍ତେ କୁର୍ଵଂତି ଯୋଗିନଃ
ଯୋଗୀମାନେ ସଦା ଏହି ତେଜକୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଶୃଣୁ ଵିପ୍ର ଵର୍ଣଯାମି ଯଶୋଦାନନ୍ଦଯୋସ୍ତପଃ
ଶୁଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଯଶୋଦା ଓ ନନ୍ଦଙ୍କର ତପସ୍ୟା ବର୍ଣ୍ନନା କରିବି।
ଵସୂନାଂ ପ୍ରଵରୋ ନନ୍ଦୋ ନାମ୍ନା ଦ୍ରୋଣସ୍ତପୋଧନଃ
ବସୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନନ୍ଦ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଡ୍ରୋଣ ନାମରେ ଜଣାଯାଉଥିଲା, ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ।
ରୋହିଣୀ ସର୍ପମାତା ଚ କଦ୍ରୂଶ୍ଚ ସର୍ପକାରିଣୀ
ରୋହିଣୀ ସର୍ପମାତା ଥିଲେ, କଦ୍ରୁ ସର୍ପ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଏକଦା ଚ ଧରା ଦ୍ରୋଣୌ ପର୍ଵତେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
ଏକଦା ଡ୍ରୋଣ ଓ ଧରା ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ଥିଲେ।
ଚକ୍ରତୁଶ୍ଚ ତପସ୍ତତ୍ର ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ମୁନେ 4.9.
ସେଠାରେ, ମୁନି, ସେମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ନ ଦଦର୍ଶ ହରିଂ ଦ୍ରୋଣୋ ଧରା ଚୈଵ ତପସ୍ଵିନୀ
ଡ୍ରୋଣ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେନି, ଧରା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେନି।
ତୌ ମର୍ତୁକାମୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଵାଗ୍ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ସେମାନେ ମରିବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ଦେଖି, ଦେହବିହୀନ ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଜନ୍ମାଂତରେ ଵସୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁର୍ଦର୍ଶଂ ଯୋଗିନାଂ ଵିଭୁମ୍
ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ, ବସୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୋଗୀମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟ ସେଇ ପ୍ରଭୁ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ତଦ୍ଧରାଦ୍ରୋଣୌ ଜଗ୍ମତୁଃ ସ୍ଵାଲଯଂ ସୁଖାତ୍
ଏହା ଶୁଣି, ଡ୍ରୋଣ ଓ ଧରା ସନ୍ତୋଷରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଯଶୋଦାନଂଦଯୋରେଵଂ କଥିତଂ ଚରିତଂ ତଵ
ଏଭଳି ଯଶୋଦା ଓ ନନ୍ଦଙ୍କର କଥା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି।
ଏକଦା ଦେଵମାତା ଚ ପୁଷ୍ପୋତ୍ସଵଦିନେ ସତୀ
ଏକଦା ଦେବମାତା ଫୁଲ ଉତ୍ସବ ଦିନରେ, ସତୀ ଥିଲେ—
ସୁସ୍ନାତା ସୁଂଦରୀ ଦେଵୀ ରତ୍ନାଲଂକାର ଭୂଷିତା
ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ନିସ୍ପତ୍ରା ହେଇ ରତ୍ନର ଗହଣା ପିନ୍ଧି ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ।
କସ୍ତୂରୀବିଂଦୁନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସିଂଦୂରବିଂଦୁସଂଯୁତମ୍
କାସ୍ତୁରୀ ଚିହ୍ନ ସହିତ ସିନ୍ଦୂର ଚିହ୍ନ ମିଶିଥିଲା।
ଗଜମୌକ୍ତିକସଂଯୁକ୍ତଂ ନାସାଗ୍ରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ହାତୀ ମୁକୁତର ମୁକୁତିକା ନାକର ଟିପରେ ଲଗାଇ ଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅତି ମନୋହର।
ଵକ୍ରଭ୍ରୂଭଂଗିନା ଯୁକ୍ତଂ ଵିଚିତ୍ରକଜ୍ଜଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ 4.9.
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭୂକୁଣି ଭୂଙ୍ଗି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର କଜଳ ରେ ଚମକୁଥିଲା।
ପକ୍ଵବିଂବାଧରୌଷ୍ଠଂ ଚ ସସ୍ମିତଂ ସୁଂଦରଂ ସଦା
ପକ୍କ ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଲାଲ ଓଠ, ସଦା ହସୁଥିବା ଏବଂ ସୁନ୍ଦର।
ଏଵଂଭୂତଂ ମୁଖଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଂଦରୀ ସ୍ଵଗୃହେ ସ୍ଥିତା
ଏପରି ମୁହଁ ଦେଖି ସୁନ୍ଦରୀ ନିଜ ଘରେ ରହିଥିଲେ।
ଶୁଶ୍ରାଵ ଵାର୍ତାମଦିତିଃ କଶ୍ଯପଂ କଦ୍ରୁସଂଯୁତମ୍
ଅଦିତି କଶ୍ୟପ ଓ କଦ୍ରୁଙ୍କ ବିଷୟରେ ଖବର ଶୁଣିଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୁକୋପ ସାଧ୍ଵୀ ସା ହତାଶା ରତିକାତରା
ଏହା ଶୁଣି ସେ ନାରୀ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଭଲ ପାଇବାରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ।
ନ ଦେଵାଲଯଯୋଗ୍ଯା ସା ଧର୍ମିଷ୍ଠା ଧର୍ମନାଶିନୀ
ସେ ଦେବାଳୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଧର୍ମପରାୟଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ସା ଚରଦ୍ଵାରା ଶଶାପ ଦେଵମାତରମ୍
ଏପରି ଶୁଣି, ସେ ଦ୍ୱାର ଦେଇ ଚାଲି ଦେବମାତାକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
କଶ୍ଯପୋ ବୋଧଯାମାସ କଦ୍ରୁଂ ଚ ସର୍ପମାତରମ୍
କଶ୍ୟପ କଦ୍ରୁ, ସର୍ପମାତାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ତ୍ଯଜ ଭୀତିଂ ଲଭ ସୁଖଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ଶ୍ରୀହରେର୍ମୁଖମ୍
ଭୟ ଛାଡ଼, ସୁଖ ଲଭ; ତୁମେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖିବ।
ଵାଂଛାଂ ପୂର୍ଣାଂ ଚ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ଚକାର ଭଗଵାନ୍ଵିଭୁଃ
ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ଭାବନା ପୂରଣ କରିଥିଲେ।
ଅଦିତିର୍ଦେଵକୀ ଚୈଵ ସର୍ପମାତା ଚ ରୋହିଣୀ 4.9.
ଅଦିତି, ଦେବକୀ, ସର୍ପମାତା ଓ ରୋହିଣୀ—
ରହସ୍ଯଂ ଗୋପନୀଯଂ ଚ ସର୍ଵଂ ନିଗଦିତଂ ମୁନେ
ମୁନି, ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଓ ଲୁଚାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ କଥା କହି ଦେଲି।
ଅନଂତସ୍ଯାପ୍ରମେଯସ୍ଯ ସହସ୍ରଶିରସଃ ପ୍ରଭୋଃ
ଅନନ୍ତ, ଅପରିମେୟ, ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିଷୟରେ—