ପୁରା କୃତା ଯା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଗୋଲୋକେ ରାଧଯା ସହ
ଗୋଲୋକରେ ରାଧା ସହିତ କେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥିଲା?
କୀଦୃଗ୍ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ନାମ ମଣ୍ଡଲଂ କିଂଵିଧଂ ଵଦ
ବୃନ୍ଦାବନ ନାମକ ସ୍ଥାନ ଓ ତାହାର ମଣ୍ଡଳ କେମିତି, ବିବରଣା କର।
ନନ୍ଦସ୍ତପଃ କିଞ୍ଚକାର ଯଶୋଦା ଚାଥ ରୋହିଣୀ
ନନ୍ଦ କେଉଁ ତପ କଲେ, ଏବଂ ଯଶୋଦା ଓ ରୋହିଣୀ କଣ କଲେ?
ପୀଯୂଷଖଂଡମାଖ୍ଯାନମପୂର୍ଵଂ ଶ୍ରୀହରେଃ ସ୍ମୃତମ୍
ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅମୃତ ଖଣ୍ଡ ଗଥା କହ।
ସ୍ଵରାସମଣ୍ଡଲକ୍ରୀଡାଂ ଵର୍ଣଯ ସ୍ଵଯମେଵ ଚ
ସ୍ବରାସ ମଣ୍ଡଳର ଲୀଳାକୁ ନିଜ ଶବ୍ଦରେ ବିବରଣା କର।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଭଵାନ୍ସାକ୍ଷାଦ୍ଯୋଗୀଂଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁଃ
ତୁମେ ନିଜେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ, ଯୋଗୀଶ୍ବରମାନଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ଗୁରୁ।
ତ୍ଵଯୈଵ ଵର୍ଣିତୌ ପାଦୌ ଵିଲୀନୌ ତୁ ଯୁଵାଂ ହରେଃ
ତୁମେ ଦୁଇଟି ପାଦକୁ ବର୍ଣ୍ନନା କରିଛ, ଏହି ପାଦ ଏବେ ହରିଙ୍କୁ ଏକତ୍ର ହୋଇଯାଇଛି।
ନରଶ୍ଚ କାର୍ତ୍ତିକେଯଶ୍ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଂଶା ଵଯଂ ନଵ ।।4.9.
ନର ଓ କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ଏବଂ ଆମେ ନଉଜଣେ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅଂଶ।
ଅହୋ ଗୋଲୋକନାଥସ୍ଯ ମହିମା କେନ ଵର୍ଣ୍ଯତେ
ହାଁ, ଗୋଲୋକନାଥଙ୍କର ମହିମା କିଏ ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବ?
ସୂକରୋ ଵାମନଃ କଲ୍କିର୍ବୌଦ୍ଧଃ କପିଲମୀନକୌ
ଶୂକର, ବାମନ, କଳ୍କି, ବୁଦ୍ଧ, କପିଳ ଓ ମୀନ—
କୂର୍ମୋ ନୃସିଂହୋ ରାମଶ୍ଚ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଵିରାଡ୍ଵିଭୁଃ
କୂର୍ମ, ନୃସିଂହ, ରାମ ଓ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ଥିବା ବିରାଟ୍ ପ୍ରଭୁ—
ଵୈକୁଣ୍ଠେ କମଲାକାଂତୋ ରୂପଭେଦାଚ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ବୈକୁଣ୍ଠରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ରୂପର ଭିନ୍ନତାରେ ଚାରି ହାତରେ ଅଛନ୍ତି।
ଅସ୍ଯୈଵ ତେଜୋ ନିତ୍ଯଂ ଚ ଚିତ୍ତେ କୁର୍ଵଂତି ଯୋଗିନଃ
ଯୋଗୀମାନେ ସଦା ଏହି ତେଜକୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଶୃଣୁ ଵିପ୍ର ଵର୍ଣଯାମି ଯଶୋଦାନନ୍ଦଯୋସ୍ତପଃ
ଶୁଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଯଶୋଦା ଓ ନନ୍ଦଙ୍କର ତପସ୍ୟା ବର୍ଣ୍ନନା କରିବି।
ଵସୂନାଂ ପ୍ରଵରୋ ନନ୍ଦୋ ନାମ୍ନା ଦ୍ରୋଣସ୍ତପୋଧନଃ
ବସୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନନ୍ଦ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଡ୍ରୋଣ ନାମରେ ଜଣାଯାଉଥିଲା, ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ।
ରୋହିଣୀ ସର୍ପମାତା ଚ କଦ୍ରୂଶ୍ଚ ସର୍ପକାରିଣୀ
ରୋହିଣୀ ସର୍ପମାତା ଥିଲେ, କଦ୍ରୁ ସର୍ପ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଏକଦା ଚ ଧରା ଦ୍ରୋଣୌ ପର୍ଵତେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
ଏକଦା ଡ୍ରୋଣ ଓ ଧରା ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ଥିଲେ।
ଚକ୍ରତୁଶ୍ଚ ତପସ୍ତତ୍ର ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ମୁନେ 4.9.
ସେଠାରେ, ମୁନି, ସେମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ନ ଦଦର୍ଶ ହରିଂ ଦ୍ରୋଣୋ ଧରା ଚୈଵ ତପସ୍ଵିନୀ
ଡ୍ରୋଣ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେନି, ଧରା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେନି।
ତୌ ମର୍ତୁକାମୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଵାଗ୍ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ସେମାନେ ମରିବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ଦେଖି, ଦେହବିହୀନ ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଜନ୍ମାଂତରେ ଵସୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁର୍ଦର୍ଶଂ ଯୋଗିନାଂ ଵିଭୁମ୍
ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ, ବସୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୋଗୀମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟ ସେଇ ପ୍ରଭୁ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ତଦ୍ଧରାଦ୍ରୋଣୌ ଜଗ୍ମତୁଃ ସ୍ଵାଲଯଂ ସୁଖାତ୍
ଏହା ଶୁଣି, ଡ୍ରୋଣ ଓ ଧରା ସନ୍ତୋଷରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଯଶୋଦାନଂଦଯୋରେଵଂ କଥିତଂ ଚରିତଂ ତଵ
ଏଭଳି ଯଶୋଦା ଓ ନନ୍ଦଙ୍କର କଥା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି।
ଏକଦା ଦେଵମାତା ଚ ପୁଷ୍ପୋତ୍ସଵଦିନେ ସତୀ
ଏକଦା ଦେବମାତା ଫୁଲ ଉତ୍ସବ ଦିନରେ, ସତୀ ଥିଲେ—
ସୁସ୍ନାତା ସୁଂଦରୀ ଦେଵୀ ରତ୍ନାଲଂକାର ଭୂଷିତା
ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ନିସ୍ପତ୍ରା ହେଇ ରତ୍ନର ଗହଣା ପିନ୍ଧି ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ।
କସ୍ତୂରୀବିଂଦୁନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସିଂଦୂରବିଂଦୁସଂଯୁତମ୍
କାସ୍ତୁରୀ ଚିହ୍ନ ସହିତ ସିନ୍ଦୂର ଚିହ୍ନ ମିଶିଥିଲା।
ଗଜମୌକ୍ତିକସଂଯୁକ୍ତଂ ନାସାଗ୍ରଂ ସୁମନୋହରମ୍
ହାତୀ ମୁକୁତର ମୁକୁତିକା ନାକର ଟିପରେ ଲଗାଇ ଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅତି ମନୋହର।
ଵକ୍ରଭ୍ରୂଭଂଗିନା ଯୁକ୍ତଂ ଵିଚିତ୍ରକଜ୍ଜଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍ 4.9.
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭୂକୁଣି ଭୂଙ୍ଗି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର କଜଳ ରେ ଚମକୁଥିଲା।
ପକ୍ଵବିଂବାଧରୌଷ୍ଠଂ ଚ ସସ୍ମିତଂ ସୁଂଦରଂ ସଦା
ପକ୍କ ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଲାଲ ଓଠ, ସଦା ହସୁଥିବା ଏବଂ ସୁନ୍ଦର।
ଏଵଂଭୂତଂ ମୁଖଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଂଦରୀ ସ୍ଵଗୃହେ ସ୍ଥିତା
ଏପରି ମୁହଁ ଦେଖି ସୁନ୍ଦରୀ ନିଜ ଘରେ ରହିଥିଲେ।