ଵେଣୁଵୀଣାଗ୍ରଂଥହସ୍ତାଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରାମ୍
ସେ ଦେବୀ ହାତରେ ବାଁଶୀ ଓ ବୀଣା ଧରିଥିଲେ, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି କୃପା କରିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଅପରାଂ ଦକ୍ଷିଣେ ରମ୍ଯାଂ ଶତଚଂଦ୍ରସମପ୍ରଭାମ୍ 4.6.
ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଖରେ ଆଉ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦେବୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ଶତଚନ୍ଦ୍ର ସମ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ଚ ସୁକପୋଲଵିରାଜି ତାମ୍
ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଗଣ୍ଡ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ତେଜମୟ ହେଉଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନକେଯୂରକରକଂକଣଶୋଭିତାମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଲଗା ହସ୍ତବଳୟ ଓ କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧି ସେ ଦେବୀ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ମଣୀଂଦ୍ରକିଂକିଣୀଯୁକ୍ତମଧ୍ଯଦେଶସମନ୍ଵିତାମ୍
ତାଙ୍କର କମରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଓ ଝିଙ୍କି ଘଣ୍ଟି ଲଗା ମେଖଳା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ମାଲତୀମାଲାସଂଯୁକ୍ତକବରୀଯୁତାମ୍
ତାଙ୍କର କେଶରେ ଖିଲିଥିବା ମଲ୍ଲି ମାଳା ଲଗାଇ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
କସ୍ତୂରୀବିଂଦୁସଂଯୁକ୍ତସିନ୍ଦୁରତିଲକାନ୍ଵିତାମ୍
ତାଙ୍କର ମାଥାରେ କସ୍ତୂରୀ ଓ ସିନ୍ଧୁର ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ଏବଂ ଟିକି ଲଗାଇଥିଲେ।
ସହସ୍ରଦଲସଂସକ୍ତଲୀଲାକମଲସଂଯୁତାମ୍
ସେ ଦେବୀ ହଜାର ପତ୍ର ଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ଖେଳୁଥିବା କମଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣ ସସ୍ତ୍ରୀକଃ ସହପାର୍ଷଦଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି, ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଦେଵା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଗୋପାଶ୍ଚ ତସ୍ଥୁଃ ପ୍ରାଂଜଲଯୋ ମୁଦା
ଦେବତା, ଗୋପୀମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ ହସି ହସି ହାତ ଜୋଡି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଗତ୍ଵା ନାରାଯଣୋ ଦେଵୋ ଵିଲୀନଃ କୃଷ୍ଣଵିଗ୍ରହେ
ନାରାୟଣ ଦେବ ଆସି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦେହରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଶାତକୁଂଭମଯାଦ୍ରଥାତ୍ 4.6.
ଏହି ସମୟରେ, ସୁନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ରଥରୁ—
ଆଜଗାମ ଚତୁର୍ବାହୁର୍ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତଃ
ଚାରିଟି ହାତ ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧି ସେ ଆସିଲେ।
ସର୍ଵାଲଂକାରଶୋଭା ଢ୍ଯଃ ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭଃ
ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଦେବତା କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ସଂଵିଲୀନେ ହରେରଂଗେ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପନିଵାସିନି
ହରିଙ୍କ ଦେହରେ ଲୀନ ହେବା ପରେ, ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବସୁଥିବା ସେ ଦେବୀ—
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶୋ ନାମ୍ନା ସଂକର୍ଷଣଃ ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ଦେବତା ସୁଧା ପ୍ରଭା ପରି ପ୍ରକାଶମାନ୍ ଏବଂ ନାମରେ ସଂକର୍ଷଣ ବୋଲି ପରିଚିତ।
ଆଗତଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଵିଷ୍ଣୁଵି ଗ୍ରହମ୍
ସେହି ଗ୍ରହକୁ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପରେ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆସି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସହସ୍ରମୂର୍ଧା ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପ୍ରଣନାମ ଚ ନାରଦ
ହଜାରମୁଣ୍ଡିଅଁ ବିଶ୍ୱାସରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ, ନାରଦ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ଲୀନୋଽହଂ କୃଷ୍ଣପାଦାବ୍ଜେ ବଭୂଵ ଫାଲ୍ଗୁନୋଽଵରଃ
ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଏକାତ୍ମ ହେଲି; ଫାଲ୍ଗୁନ ନମ୍ର ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵା ଦଦୃଶୂ ରଥମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଏକ ଅତି ଉତ୍ତମ ରଥକୁ ଦେଖିଲେ।
ମଣୀଂଦ୍ରସାରସଂଯୁକ୍ତଂ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକାନ୍ଵିତମ୍ 4.6.
ସେହି ରଥ ମଣିମୁକ୍ତା ଓ ନାଗମଣିରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଲଗାଇଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନସାରକଲଶସମୂହେନ ଵିରାଜିତମ୍
ଉତ୍ତମ ରତ୍ନର କଳଶ ଗୁଡିକର ମାଳାରେ ରଥ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲା।
ସହସ୍ରଚକ୍ରସଂଯୁକ୍ତଂ ମନୋଯାଯି ମନୋହରମ୍
ହଜାରଟି ଚକ୍ର ଲାଗିଥିବା, ମନସ୍ତୁଳ୍ୟ ତ୍ୱରିତ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯଵଜ୍ରାଣାଂ ସମୂହେନ ସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ୍ୟ ଓ ହୀରାର ମାଳାରେ ରଥ ଜ୍ୱଳମାନ ହେଉଥିଲା।
ଦେଵାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ ରଥାନାଂ ପ୍ରଵରଂ ମୁନେ
ମୁନି, ଏହା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଥିଲା।
ପଂଚାଶଦ୍ଯୋଜନୋର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ଚତୁର୍ଯୋଜନଵିସ୍ତୃତମ୍
ସେହି ରଥ ପଞ୍ଚାଶି ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଓ ଚାରି ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଥିଲା।
ତତ୍ରସ୍ଥାଂ ଦଦୃଶୁର୍ଦେଵୀଂ ରତ୍ନାଲଂକାରଭୂଷିତାମ୍
ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ରତ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତେଜଃସ୍ଵରୂପା ମତୁଲାଂ ମୂଲପ୍ରକୃତିମୀଶ୍ଵରୀମ୍
ସେ ଦେବୀ ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପରେ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଭାବେ ଶାସିକା ଥିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯାଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ହାଲୁକା ହସରେ ଶାନ୍ତ ଥିଲା, ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କୃପା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରରଚିତକ୍ଵଣନ୍ମଞ୍ଜୀରରଂଜିତାମ୍
ଉତ୍ତମ ରତ୍ନର ମଞ୍ଜିରା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାହାର ଝଙ୍କାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।