ଜନୁର୍ଲଭତ ଗୋପାଶ୍ଚ ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ପୃଥିଵୀତଲେ
ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ସର୍ଵେ ଦଦୃଶୂ ରଥମୁତ୍ତମମ୍ 4.6.
ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ଵେତଚାମରଲକ୍ଷେଣ ଶୋଭିତଂ ଦର୍ପଣାଯୁତୈଃ
ସେ ରଥ ଧଳା ଚାମର ଓ ଅନେକ ଦର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନକଲଶାନାଂ ଚ ସହସ୍ରେଣ ସୁଶୋଭିତମ୍
ଏବଂ ହଜାରଟି ରତ୍ନ ଭରା କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଶୁଭ୍ର ଭାବରେ ସଜିଥିଲା।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୈଯୁକ୍ତଂ ଶାତ କୁଂଭମଯଂ ଶୁଭମ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାର୍ଷଦମାନେ ଯୋଗାଯୋଗ କରିଥିଲେ, ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ତିଆରି ଏବଂ ଶୁଭ୍ର।
ତତ୍ରସ୍ଥଂ ପୁରୁଷଂ ଶ୍ଯାମଂ ସୁନ୍ଦରଂ କମନୀଯକମ୍
ସେ ରଥ ଭିତରେ ଏକ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପୁରୁଷ ଥିଲେ।
କିରୀଟିନଂ କୁଣ୍ଡଲିନଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ସେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ବନମାଳାରେ ଭୂଷିତ ଥିଲେ।
ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ସ୍ମେରଵକ୍ତ୍ରଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରମ୍
ସେ ଚାରିଟି ହାତ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଦେଵୀଂ ତଦ୍ଵାମତୋ ରମ୍ଯାଂ ଶୁକ୍ଲଵର୍ଣାଂ ମନୋହରାମ୍
ସେ ଦେବୀ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚଂଦ୍ରାସ୍ଯାଂ ଶରତ୍ପଂକଜଲୋଚନାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍କାଳର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶରତ୍ ପଦ୍ମର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵେଣୁଵୀଣାଗ୍ରଂଥହସ୍ତାଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରାମ୍
ସେ ଦେବୀ ହାତରେ ବାଁଶୀ ଓ ବୀଣା ଧରିଥିଲେ, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି କୃପା କରିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଅପରାଂ ଦକ୍ଷିଣେ ରମ୍ଯାଂ ଶତଚଂଦ୍ରସମପ୍ରଭାମ୍ 4.6.
ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଖରେ ଆଉ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦେବୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ଶତଚନ୍ଦ୍ର ସମ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ଚ ସୁକପୋଲଵିରାଜି ତାମ୍
ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଗଣ୍ଡ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ତେଜମୟ ହେଉଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନକେଯୂରକରକଂକଣଶୋଭିତାମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଲଗା ହସ୍ତବଳୟ ଓ କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧି ସେ ଦେବୀ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ମଣୀଂଦ୍ରକିଂକିଣୀଯୁକ୍ତମଧ୍ଯଦେଶସମନ୍ଵିତାମ୍
ତାଙ୍କର କମରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଓ ଝିଙ୍କି ଘଣ୍ଟି ଲଗା ମେଖଳା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ମାଲତୀମାଲାସଂଯୁକ୍ତକବରୀଯୁତାମ୍
ତାଙ୍କର କେଶରେ ଖିଲିଥିବା ମଲ୍ଲି ମାଳା ଲଗାଇ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
କସ୍ତୂରୀବିଂଦୁସଂଯୁକ୍ତସିନ୍ଦୁରତିଲକାନ୍ଵିତାମ୍
ତାଙ୍କର ମାଥାରେ କସ୍ତୂରୀ ଓ ସିନ୍ଧୁର ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ଏବଂ ଟିକି ଲଗାଇଥିଲେ।
ସହସ୍ରଦଲସଂସକ୍ତଲୀଲାକମଲସଂଯୁତାମ୍
ସେ ଦେବୀ ହଜାର ପତ୍ର ଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ଖେଳୁଥିବା କମଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣ ସସ୍ତ୍ରୀକଃ ସହପାର୍ଷଦଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି, ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଦେଵା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଗୋପାଶ୍ଚ ତସ୍ଥୁଃ ପ୍ରାଂଜଲଯୋ ମୁଦା
ଦେବତା, ଗୋପୀମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ ହସି ହସି ହାତ ଜୋଡି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଗତ୍ଵା ନାରାଯଣୋ ଦେଵୋ ଵିଲୀନଃ କୃଷ୍ଣଵିଗ୍ରହେ
ନାରାୟଣ ଦେବ ଆସି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦେହରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଶାତକୁଂଭମଯାଦ୍ରଥାତ୍ 4.6.
ଏହି ସମୟରେ, ସୁନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ରଥରୁ—
ଆଜଗାମ ଚତୁର୍ବାହୁର୍ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତଃ
ଚାରିଟି ହାତ ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧି ସେ ଆସିଲେ।
ସର୍ଵାଲଂକାରଶୋଭା ଢ୍ଯଃ ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭଃ
ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଦେବତା କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ସଂଵିଲୀନେ ହରେରଂଗେ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପନିଵାସିନି
ହରିଙ୍କ ଦେହରେ ଲୀନ ହେବା ପରେ, ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବସୁଥିବା ସେ ଦେବୀ—
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶୋ ନାମ୍ନା ସଂକର୍ଷଣଃ ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ଦେବତା ସୁଧା ପ୍ରଭା ପରି ପ୍ରକାଶମାନ୍ ଏବଂ ନାମରେ ସଂକର୍ଷଣ ବୋଲି ପରିଚିତ।
ଆଗତଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଵିଷ୍ଣୁଵି ଗ୍ରହମ୍
ସେହି ଗ୍ରହକୁ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପରେ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆସି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସହସ୍ରମୂର୍ଧା ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପ୍ରଣନାମ ଚ ନାରଦ
ହଜାରମୁଣ୍ଡିଅଁ ବିଶ୍ୱାସରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ, ନାରଦ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ଲୀନୋଽହଂ କୃଷ୍ଣପାଦାବ୍ଜେ ବଭୂଵ ଫାଲ୍ଗୁନୋଽଵରଃ
ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଏକାତ୍ମ ହେଲି; ଫାଲ୍ଗୁନ ନମ୍ର ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵା ଦଦୃଶୂ ରଥମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଏକ ଅତି ଉତ୍ତମ ରଥକୁ ଦେଖିଲେ।