ଅତୋ ଵିପଶ୍ଚିତଃ ସର୍ଵେ ଦାସ୍ଯଂ ଵାଂଛଂତି ନୋ ଵରମ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମୋର ଦାସ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନ ନୁହେଁ।
ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାଵ୍ଯାଧି ଭଯଂ ଚ ଯମଯାତନା 4.6.
ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ରୋଗ, ଭୟ ଓ ଯମର ଯନ୍ତ୍ରଣା—
ଭକ୍ତା ନ ଲିପ୍ତାଃ ପାପେଷୁ ପୁଣ୍ଯେଷୁ ସର୍ଵକ ର୍ମିଣଃ
ଭକ୍ତମାନେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପ କିମ୍ବା ପୁଣ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ନୁହନ୍ତି।
ଅହଂ ପ୍ରାଣଶ୍ଚ ଭକ୍ତାନାଂ ଭକ୍ତାଃ ପ୍ରାଣା ମମାପି ଚ
ମୁଁ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ଭକ୍ତମାନେ ମୋ ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ।
ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ନାମ ଷୋଡଶାରଂ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣକମ୍
ସୁଦର୍ଶନ ନାମକ ଚକ୍ରରେ ଷୋଳ ଟି ଆରା ଅଛି ଏବଂ ଏହା ବହୁତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ।
ଭକ୍ତାନ୍ତିକେ ତୁ ତଚ୍ଚକ୍ରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ରକ୍ଷାର୍ଥମୀପ୍ସିତମ୍
ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ମୁଁ ଚାହିଲେ ସେ ଚକ୍ର ଦେଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରଖିବି।
ନ ମେ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ଯଂ ଚ ଵୈକୁଂଠେ ଗୋଲୋକେ ରାଧିକାଂତିକେ
ମୋତେ ବୈକୁଠରେ, ଗୋଲୋକରେ କିମ୍ବା ରାଧିକା ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ମିଳେନି।
ପ୍ରାଣେଭ୍ଯଃ ପ୍ରେଯସୀ ରାଧା ସ୍ଥିତୋରସି ଦିଵାନିଶମ୍
ରାଧା, ମୋ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ଦିନ ଓ ରାତି ମୋ ଚେଷ୍ଟରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଭକ୍ତଦତ୍ତଂ ଚ ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଽଶ୍ନାମି ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଭକ୍ତମାନେ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଦେଇଥାନ୍ତି, ମୁଁ ତାହାକୁ ଭକ୍ତିରେ ଖାଉଛି।
ସ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରସ୍ଵଜନାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯଂତେ ମାମହର୍ନିଶମ୍
ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁତ୍ର ଓ ସ୍ବଜନଙ୍କୁ ଛାଡି, ସେମାନେ ଦିନ ଓ ରାତି ମୋ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଦୁଷ୍ଟା ଯଦା ମେ ଭକ୍ତାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଗଵାମପି
ଯେତେବେଳେ କିଁକିରା ମୋର ଭକ୍ତମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କିମ୍ବା ଗାଉମାନେ ଉପରେ କଷ୍ଟ କରନ୍ତି,
ତଥାଽଚିରଂ ତେ ନଶ୍ଯଂତି ଯଥା ଵହ୍ନୌ ତୃଣାନି ଚ 4.6.
ସେମାନେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ତିଆଁ ପୋଡ଼ିଯାଏ।
ଯାସ୍ଯାମି ପୃଥିଵୀଂ ଦେଵା ଯାତ ଯୂଯଂ ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ମୁଁ ପୃଥିବୀରୁ ଚାଲିଯିବି; ଦେବମାନେ, ତମେ ତମର ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଯାଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ନାଥୋ ଗୋପାନା ହୂଯ ଗୋପିକାଃ
ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଗୋପମାନେ ଓ ଗୋପୀମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଗୋପା ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଶୃଣୁତ ଯାତ ନଂଦଵ୍ରଜଂ ପରମ୍
ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ, ଶୁଣ; ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନନ୍ଦର ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ।
ଵୃଷଭାନୁପ୍ରିଯା ସାଧ୍ଵୀ ନଂଦଗୋପକଲାଵତୀ
ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି ବୃଷଭାନୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଶୁଭ୍ରା ଓ ନନ୍ଦ ଗୋପଙ୍କ ମହିଳା ସନ୍ତାନ।
ପିତୄଣାଂ ମାନସୀ କନ୍ଯା ଧନ୍ଯା ମାନ୍ଯା ଚ ଯୋଷିତାମ୍
ସେ ପିତୃମାନେଙ୍କ ମନରୁ ଜନ୍ମିଥିବା କନ୍ୟା, ସେ ଶୁଭ୍ରା ଓ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ।
ତସ୍ଯା ଗୃହେ ଜନ୍ମ ଲଭ ଶୀଘ୍ରଂ ନଂଦଵ୍ରଜଂ ଵ୍ରଜ
ତାଙ୍କ ଘରେ ଶୀଘ୍ର ଜନ୍ମ ନିଅ ଓ ନନ୍ଦର ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ।
ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରାଣାଧିକା ରାଧେ ତଵ ପ୍ରାଣାଧିକୋଽପ୍ଯହମ୍
ରାଧା, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ; ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ରାଧିକା ତତ୍ର ରୁରୋଦ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲା
ଏପରି ଶୁଣି ରାଧିକା ସେଠି ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ଜନୁର୍ଲଭତ ଗୋପାଶ୍ଚ ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ପୃଥିଵୀତଲେ
ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ସର୍ଵେ ଦଦୃଶୂ ରଥମୁତ୍ତମମ୍ 4.6.
ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ଵେତଚାମରଲକ୍ଷେଣ ଶୋଭିତଂ ଦର୍ପଣାଯୁତୈଃ
ସେ ରଥ ଧଳା ଚାମର ଓ ଅନେକ ଦର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନକଲଶାନାଂ ଚ ସହସ୍ରେଣ ସୁଶୋଭିତମ୍
ଏବଂ ହଜାରଟି ରତ୍ନ ଭରା କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଶୁଭ୍ର ଭାବରେ ସଜିଥିଲା।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୈଯୁକ୍ତଂ ଶାତ କୁଂଭମଯଂ ଶୁଭମ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାର୍ଷଦମାନେ ଯୋଗାଯୋଗ କରିଥିଲେ, ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ତିଆରି ଏବଂ ଶୁଭ୍ର।
ତତ୍ରସ୍ଥଂ ପୁରୁଷଂ ଶ୍ଯାମଂ ସୁନ୍ଦରଂ କମନୀଯକମ୍
ସେ ରଥ ଭିତରେ ଏକ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପୁରୁଷ ଥିଲେ।
କିରୀଟିନଂ କୁଣ୍ଡଲିନଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ସେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ବନମାଳାରେ ଭୂଷିତ ଥିଲେ।
ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ସ୍ମେରଵକ୍ତ୍ରଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରମ୍
ସେ ଚାରିଟି ହାତ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଦେଵୀଂ ତଦ୍ଵାମତୋ ରମ୍ଯାଂ ଶୁକ୍ଲଵର୍ଣାଂ ମନୋହରାମ୍
ସେ ଦେବୀ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚଂଦ୍ରାସ୍ଯାଂ ଶରତ୍ପଂକଜଲୋଚନାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍କାଳର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶରତ୍ ପଦ୍ମର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।