ସର୍ଵସୌଭାମ୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ ଯଶସା ପୂରିତଂ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତି ଦୁନିଆକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ।
ପତ୍ନୀ ପତିଵ୍ରତା ସାଧ୍ଵୀ ସୁଶୀଲା ସୁସ୍ଥିରାଃ ପ୍ରଜାଃ
ତାଙ୍କର ଜୀବନ ସାଥୀ ପତିବ୍ରତା, ଶୁଭ୍ର, ଉତ୍ତମ ଓ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ଭଲ ଓ ଦୃଢ଼।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ତିଷ୍ଠଂତୋ ଦେଵାସ୍ତେ ତେଜସଃ ପୁରଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଧ୍ୟାନ କରି ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ଦେବମାନେ ତେଜର ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ସଜଲାଂଭୋଦଵର୍ଣାଭଂ ସସ୍ମିତଂ ସୁମନୋହରମ୍
ବର୍ଷା ଭରିଥିବା ମେଘର ଭଳି ରଙ୍ଗ, ହସୁଥିବା, ଅତି ମନୋହର।
ଗଂଡସ୍ଥଲକପୋଲାଭ୍ଯାଂ ଜ୍ଵଲନ୍ମକର କୁଣ୍ଡଲମ୍
ଗାଲ ଓ କପୋଳରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମକର ଖଣ୍ଡ ଦାନ୍ତ ଲଗାଇଥିବା।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧହରିଦ୍ରାଭାମୂଲ୍ଯଵସ୍ତ୍ରଵିରାଜିତମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହଳଦୀ ଭଳି ପୀତ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା।
ଭୂଷିତଂ ଭୂଷଣୈ ରମ୍ଯୈସ୍ତଦ୍ରୂପେଣୈଵ ଭୂଷିତୈଃ
ସୁନ୍ଦର ଗହଣାରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ, ସେହି ରୂପରେ ଏକାଇ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନେକ୍ଷଣପଶ୍ଯଂତଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରମ୍
କୃପାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
କୌସ୍ତୁଭାସକ୍ତସଦ୍ରତ୍ନପ୍ରଦୀପ୍ତତେଜସୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
କଉସ୍ତୁଭ ମଣି ଚେଷ୍ଟରେ ଲଗାଇ, ତାହାର ଚମକରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପଶ୍ଯଂତଂ ସସ୍ମିତଂ କାଂତଂ ପଶ୍ଯଂତୀଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଷା
ମୃଦୁ ହାସରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଚାଲା ଚାଲା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯାଂ ଶରତ୍ପଂକଜଲୋଚନାମ୍
ସାନା ହାସରେ ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ, ଶରତ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ।
ବଂଧୁଜୀଵପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟାଧରୌଷ୍ଠରୁ ଚିରାନନାମ୍ 4.6.
ବନ୍ଧୁଜୀବ ଫୁଲ ଭଳି ଲାଲ ଠୋଡ଼, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଓ ଚମକୁଥିବା ଚେହେରା।
ମଣୀଂଦ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଭାମୋଷନଖରାଜିଵିରାଜିତାମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ମଣିରାଜାର ଚାଉଁରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନସାରାଣାଂ ରଶନାଶ୍ରୋଣିଭୂଷିତାମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର ସାର ଦେଇ ତାଳ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ମହାମଣୀଂଦ୍ରସାରାଣାଂ କିଙ୍କିଣୀମଧ୍ଯସଂଯୁତାମ୍
ବଡ଼ ମଣିର ତାଳ ଭୂଷଣ, ମଧ୍ୟରେ କିଙ୍କିଣି ଲଗାଇଥିଲେ।
ରତ୍ନେଂଦ୍ରସାରରଚିତକପୋଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲକୁଣ୍ଡଲାମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଅଳଙ୍କାର, ଗାଲିରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଖଗେଂଦ୍ରଚଂଚୁନାସାଗ୍ର ଗଜେଂଦ୍ରମୌକ୍ତିକାନ୍ଵିତାମ୍
ପକ୍ଷୀରାଜର ଚଞ୍ଚୁ ଭଳି ନାକର ଟିପ୍, ହାତୀରାଜର ମୁକ୍ତାରେ ଭୂଷିତ।
ମାଲଯା କୌସ୍ତୁଭେଂଦ୍ରାଣାଂ ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସୁଶୋଭିତାମ୍
କଉସ୍ତୁଭ ମଣିର ମାଳାରେ ଚେଷ୍ଟ ଭଲ ଭାବରେ ଭୂଷିତ।
ରତ୍ନାଂଗୁଲୀଯ ନିକରୈଃ କରାଂଗୁଲିଵିଭୂଷିତାମ୍
ରତ୍ନ ଅଙ୍ଗୁଠିର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଳି ଭୂଷିତ।
ସୂକ୍ଷ୍ମସୂତ୍ରାକୃତୈ ରମ୍ଯୈର୍ଭୂଷିତା ଶଂଖଭୂଷଣୈଃ
ସୂକ୍ଷ୍ମ ସୂତରେ ତିଆରି ସୁନ୍ଦର ଶଂଖ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପ୍ରତପ୍ତସ୍ଵର୍ଣଵର୍ଣାଭାମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଚାରୁଵିଗ୍ରହାମ୍
ସୁନ୍ଦର ଦେହ ଶୁଧ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଚମକରେ ଢାକିଥିଲା।
ଭୂଷିତାଂ ଭୂଷଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସୌଂଦର୍ଯେଣ ଵିଭୂଷିତୈଃ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତେ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ପୂର୍ଣସର୍ଵମନୋରଥାଃ।।4.6.
ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଭୂଷିତ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ମନୋହର; ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତଵ ଚରଣସରୋଜେ ମନ୍ମନଶ୍ଚଂଚରୀକୋ ଭ୍ରମତୁ ସତତମୀଶ ପ୍ରେମଭକ୍ତ୍ଯା ସରୋଜେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ମନ ମଧୁମକୁ ଭଳି ସଦା ତୁମର ପଦପଦ୍ମରେ ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଘୂରିବ।
ଵିଷଯମତିଵିନିଂଦ୍ଯଂ ସୃଷ୍ଟିସଂହାରରୂପମପନଯ ତଵ ଭକ୍ତିଂ ଦେହି ପାଦାରଵିଂଦେ
ସମସ୍ତ ଭୋଗବସ୍ତୁ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର ରୂପକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୋତେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ଦିଅ।
ତଵ ନିଜଜନସାର୍ଦ୍ଧଂ ସଂଗମୋ ମେ ମଦୀଶ ଭଵତୁ ଵିଷଯବଂଧଚ୍ଛେଦନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣଖଙ୍ଗଃ। ତଵ ଚରଣସରୋଜେ ସ୍ଥାନଦାନୈକହେତୁର୍ଜନୁଷି ଜନୁଷି ଭକ୍ତିଂ ଦେହି ପାଦାରଵିନ୍ଦେ
ହେ ମୋ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ନିଜ ଭକ୍ତମାନେ ସହିତ ମୋର ସଂଗ ହେଉ, ଏହି ସଂଗ ଜଗତର ଆସକ୍ତିର ବନ୍ଧନକୁ କାଟିବା ପାଇଁ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ହେଉ। ଆପଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ଭକ୍ତି ଦିଅ, କାରଣ ଏହି ପଦପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏକମାତ୍ର କାରଣ ହେଉ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ପରିପୂର୍ଣୈକସାନସାଃ
ଏପରି ଷ୍ଟବ କରି ତାମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଭରି ଗଲେ।
ସୁରାଣାଂ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାନୁ ଵାଚ କୃପାନିଧିଃ
ଦେବମାନେଙ୍କର ଷ୍ଟବ ଶୁଣି, କୃପାର ସାଗର ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଶିଵାଶ୍ରଯାଣାଂ କୁଶଲଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯୁକ୍ତଂ ନ ସାଂପ୍ରତମ୍
ଏହି ସମୟରେ ଶିବାଶ୍ରୟ ଲୋକଙ୍କର କୁଶଳ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନିଶ୍ଚିଂତା ଭଵତାତ୍ରୈଵ କା ଚିଂତା ଵୋ ମଯି ସ୍ଥିତେ
ଏଠାରେ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡିବ ନାହିଁ; ମୁଁ ଥିଲେ ତୁମେ କଣସି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡିବ ନାହିଁ।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ଯମଭିପ୍ରାଯଂ ସର୍ଵଂ ଜାନାମି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ଯାହା ଭାବିଛ, ସବୁ କଥାକୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣିଛି।