ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନସାରାଣାଂ ସାରଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର ମଧ୍ୟରୁ ତିଆରି ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା।
ଶରତ୍ପ୍ରଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମାନାଂ ପ୍ରଭାମୋଷ୍ଯାସ୍ଯଚଂଦ୍ରକମ୍
ଶରତର ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମର ଆଲୋକ ଭଳି ଚମକ, ମୁହଁରେ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନ।
ପକ୍ଵଦାଡିମବୀଜାଭଦଂତପଂକ୍ତିମନୋହରମ୍
ପକ୍କା ଦାଡିମା ଗୁଟିକା ଭଳି ଦାନ୍ତର ଶୃଙ୍ଖଳା, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷକ।
ଗୋପୀଵକ୍ତ୍ରସ୍ମିତତନୁଂ ରାଧାଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତମ୍
ଗୋପୀମାନଙ୍କର ମୁହଁର ହସ ଭଳି ହସ, ରାଧାଙ୍କର ଛାତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵସୃଟ୍ ପ୍ରଣନାମ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏପରିକି କହି, ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ।
ନନାମ ଭୂଯୋଭୂଯଶ୍ଚ ସାଶ୍ରୁପୂର୍ଣଵିଲୋଚନଃ 4.5.
ସେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅଶ୍ରୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଵ୍ଯାପ୍ତାସ୍ତତ୍ରାଶ୍ରମେ ସର୍ଵେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣତେଜସା ମୁନେ
ମୁନି, ସେ ଆଶ୍ରମରେ ସବୁ ଜଣେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ତେଜରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେଇଥିଲେ।
ପୂଜାକାଲେ ହରେରେଵଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ହରିଙ୍କର ପୂଜାବେଳେ ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢେ—
ସୁରାସୁରମୁନୀଂଦ୍ରାଣାଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଦାସ୍ଯମେଵ ଚ
—ସେ ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ ଦାସ୍ୟ ଲାଭ କରେ।
ଇହୈଵ ଵିଷ୍ଣୁତୁଲ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଖ୍ଯାତଃ ପୂଜିତୋ ଧୁଵମ୍
ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପୂଜିତ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ।
ସର୍ଵସୌଭାମ୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ ଯଶସା ପୂରିତଂ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତି ଦୁନିଆକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ।
ପତ୍ନୀ ପତିଵ୍ରତା ସାଧ୍ଵୀ ସୁଶୀଲା ସୁସ୍ଥିରାଃ ପ୍ରଜାଃ
ତାଙ୍କର ଜୀବନ ସାଥୀ ପତିବ୍ରତା, ଶୁଭ୍ର, ଉତ୍ତମ ଓ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ଭଲ ଓ ଦୃଢ଼।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ତିଷ୍ଠଂତୋ ଦେଵାସ୍ତେ ତେଜସଃ ପୁରଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଧ୍ୟାନ କରି ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ଦେବମାନେ ତେଜର ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ସଜଲାଂଭୋଦଵର୍ଣାଭଂ ସସ୍ମିତଂ ସୁମନୋହରମ୍
ବର୍ଷା ଭରିଥିବା ମେଘର ଭଳି ରଙ୍ଗ, ହସୁଥିବା, ଅତି ମନୋହର।
ଗଂଡସ୍ଥଲକପୋଲାଭ୍ଯାଂ ଜ୍ଵଲନ୍ମକର କୁଣ୍ଡଲମ୍
ଗାଲ ଓ କପୋଳରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମକର ଖଣ୍ଡ ଦାନ୍ତ ଲଗାଇଥିବା।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧହରିଦ୍ରାଭାମୂଲ୍ଯଵସ୍ତ୍ରଵିରାଜିତମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହଳଦୀ ଭଳି ପୀତ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା।
ଭୂଷିତଂ ଭୂଷଣୈ ରମ୍ଯୈସ୍ତଦ୍ରୂପେଣୈଵ ଭୂଷିତୈଃ
ସୁନ୍ଦର ଗହଣାରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ, ସେହି ରୂପରେ ଏକାଇ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନେକ୍ଷଣପଶ୍ଯଂତଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରମ୍
କୃପାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
କୌସ୍ତୁଭାସକ୍ତସଦ୍ରତ୍ନପ୍ରଦୀପ୍ତତେଜସୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
କଉସ୍ତୁଭ ମଣି ଚେଷ୍ଟରେ ଲଗାଇ, ତାହାର ଚମକରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପଶ୍ଯଂତଂ ସସ୍ମିତଂ କାଂତଂ ପଶ୍ଯଂତୀଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଷା
ମୃଦୁ ହାସରେ ଦେଖୁଥିଲେ, ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଚାଲା ଚାଲା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯାଂ ଶରତ୍ପଂକଜଲୋଚନାମ୍
ସାନା ହାସରେ ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ, ଶରତ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ।
ବଂଧୁଜୀଵପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟାଧରୌଷ୍ଠରୁ ଚିରାନନାମ୍ 4.6.
ବନ୍ଧୁଜୀବ ଫୁଲ ଭଳି ଲାଲ ଠୋଡ଼, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଓ ଚମକୁଥିବା ଚେହେରା।
ମଣୀଂଦ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଭାମୋଷନଖରାଜିଵିରାଜିତାମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ମଣିରାଜାର ଚାଉଁରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନସାରାଣାଂ ରଶନାଶ୍ରୋଣିଭୂଷିତାମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର ସାର ଦେଇ ତାଳ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ମହାମଣୀଂଦ୍ରସାରାଣାଂ କିଙ୍କିଣୀମଧ୍ଯସଂଯୁତାମ୍
ବଡ଼ ମଣିର ତାଳ ଭୂଷଣ, ମଧ୍ୟରେ କିଙ୍କିଣି ଲଗାଇଥିଲେ।
ରତ୍ନେଂଦ୍ରସାରରଚିତକପୋଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲକୁଣ୍ଡଲାମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଅଳଙ୍କାର, ଗାଲିରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଖଗେଂଦ୍ରଚଂଚୁନାସାଗ୍ର ଗଜେଂଦ୍ରମୌକ୍ତିକାନ୍ଵିତାମ୍
ପକ୍ଷୀରାଜର ଚଞ୍ଚୁ ଭଳି ନାକର ଟିପ୍, ହାତୀରାଜର ମୁକ୍ତାରେ ଭୂଷିତ।
ମାଲଯା କୌସ୍ତୁଭେଂଦ୍ରାଣାଂ ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସୁଶୋଭିତାମ୍
କଉସ୍ତୁଭ ମଣିର ମାଳାରେ ଚେଷ୍ଟ ଭଲ ଭାବରେ ଭୂଷିତ।
ରତ୍ନାଂଗୁଲୀଯ ନିକରୈଃ କରାଂଗୁଲିଵିଭୂଷିତାମ୍
ରତ୍ନ ଅଙ୍ଗୁଠିର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଳି ଭୂଷିତ।
ସୂକ୍ଷ୍ମସୂତ୍ରାକୃତୈ ରମ୍ଯୈର୍ଭୂଷିତା ଶଂଖଭୂଷଣୈଃ
ସୂକ୍ଷ୍ମ ସୂତରେ ତିଆରି ସୁନ୍ଦର ଶଂଖ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।